Τις δηλώσεις του πρωθυπουργού για το δυστύχημα στα Τέμπη και τα ευχολόγια που συμπυκνώνονται στο «ποτέ ξανά», τα έχουμε ξανακούσει από όλες τις κυβερνήσεις και τους πρωθυπουργούς μετά από μεγάλες καταστροφές. Το «ποτέ ξανά» στην Ηλεία «κάηκε» μερικά χρόνια αργότερα στο Μάτι. Το «ποτέ ξανά» στην πλημμύρα, με τους δεκάδες νεκρούς στη Μάνδρα, «πνίγηκε» γρήγορα στην πλημμυρισμένη Εύβοια, στην Καρδίτσα, στην Κρήτη. Τα εγκλήματα επαναλαμβάνονται με ηθικό αυτουργό την πολιτική των ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ, που στηρίζει τα μονοπώλια και αφήνει απροστάτευτο τον λαό. Γι' αυτό δεν επιτρέπεται καμιά αυταπάτη ότι τώρα θα είναι «αλλιώς». Μόνη ελπίδα για τον λαό είναι να γίνει το «ποτέ ξανά» σύνθημα της οργανωμένης πάλης του για ασφαλείς και φθηνές μεταφορές, για μέτρα πρόληψης και προστασίας. Για να μην τρέμει το φυλλοκάρδι του στις φωτιές, στις βροχές, στα χιόνια, στους σεισμούς. Για να μην θρηνεί νεκρούς και τραυματίες στον «απελευθερωμένο» και ιδιωτικοποιημένο σιδηρόδρομο, εγκλωβισμένους στον ακριβότερο και πιο σύγχρονο ιδιωτικό δρόμο της χώρας, τη στιγμή που υπάρχουν όλες οι δυνατότητες με την πρόοδο της επιστήμης να προλαμβάνονται μεγάλες καταστροφές ή να ελαχιστοποιούνται οι απώλειες. Το «ποτέ ξανά» θα πιάσει πραγματικά τόπο μόνο αν ο λαός το απευθύνει στους πραγματικούς υπεύθυνους των τραγωδιών που επαναλαμβάνονται και γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής, «καίγοντας» το σενάριο που γράφουν όλοι μαζί σε βάρος του.
Το 2012, όταν το «αντιμνημονιακό» ήταν «στο φόρτε του», ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπέλυε μύδρους στην Ευρωβουλή ενάντια σε Οδηγία της ΕΕ που προωθούσε τον κατακερματισμό των μεταφορών και των σιδηροδρόμων. Οπως έλεγε τότε, «η συγκεκριμένη Οδηγία έχει βαρύτατες συνέπειες για (...) την ασφάλεια των μεταφορών, αλλά και τα δικαιώματα των επιβατών (...) Προωθείται η περαιτέρω, σχεδόν υποχρεωτική πλέον για όλα τα κράτη - μέλη, απελευθέρωση του τομέα των σιδηροδρόμων και ο επιπλέον διαχωρισμός των υπηρεσιών της λειτουργίας και της συντήρησης. Κατακερματίζεται, έτσι, η έννοια ενός ολοκληρωμένου και ασφαλούς συστήματος μεταφορών και ενισχύονται η λογική και οι πρακτικές της υπεργολαβίας, με αποτέλεσμα να υπονομεύονται τα δικαιώματα των εργαζομένων, των επιβατών, αλλά και τα υπάρχοντα ευρωπαϊκά μέτρα ασφάλειας». Τέσσερα χρόνια μετά, όντας πλέον στην κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε στη Βουλή τη συγκεκριμένη Οδηγία ως νομοσχέδιο και μάλιστα με τη διαδικασία του κατεπείγοντος! Εκανε δηλαδή νόμο την «υπονόμευση της ασφάλειας των επιβατών», προσθέτοντας τη δική του «συμβολή» στην «απελευθέρωση» των σιδηροδρόμων... Τότε, μάλιστα, υπουργοί όπως ο Σπίρτζης αγόρευαν υπέρ της Οδηγίας με τα καλύτερα λόγια! Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να βγει από το κάδρο των ευθυνών για το ατύχημα και να κρύψει την αντιλαϊκή σκυταλοδρομία τους με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το έγκλημα όμως έχει την υπογραφή της πολιτικής που όλοι μαζί υπερασπίζονται και υπηρετούν. Κι αυτή η ευθύνη τους ούτε θα ξεχαστεί, ούτε θα συγκαλυφθεί!
Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία, ανακοινώθηκε πως οι ΗΠΑ έχουν δαπανήσει μέχρι στιγμής 46,6 δισ. δολάρια για στρατιωτική βοήθεια στην κυβέρνηση Ζελένσκι, περισσότερα απ' όσα ξόδεψαν για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν τη δεκαετία 2001-2010! Επιπλέον, σχεδιάζεται η παροχή 5 δισ. σε όπλα και άλλες προμήθειες, ενώ κανείς δεν ξέρει πού θα φτάσει η στρατιωτική βοήθεια, όσο ο πόλεμος συνεχίζεται και κλιμακώνεται. Το στοιχείο αυτό μας θύμισε τη δήλωση Μπάιντεν πριν από δυο χρόνια, όταν ο στρατός των ΗΠΑ αποχωρούσε από το Αφγανιστάν. Η Κίνα και η Ρωσία «θα ήθελαν πολύ» οι ΗΠΑ να μείνουν παγιδευμένες στο Αφγανιστάν, είχε πει τότε ο Αμερικανός Πρόεδρος, επιβεβαιώνοντας ότι η αποχώρηση εξυπηρετούσε την αναδιάταξη στρατιωτικών δυνάμεων και πολεμικών δαπανών, στην αντιπαράθεση με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, πρωτίστως με την Κίνα και τη Ρωσία, όπως συμβαίνει τώρα στην Ουκρανία. Κατά τα άλλα, ούτε η επέμβαση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν έγινε για την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας», ούτε η χρηματοδότηση του πολέμου στην Ουκρανία γίνεται για να «νικήσει η δημοκρατία τον ολοκληρωτισμό». Οπως είχε πει και ο Ζελένσκι μιλώντας στο αμερικανικό Κογκρέσο, τα λεφτά που δίνουν οι ΗΠΑ αποτελούν «επένδυση και όχι φιλανθρωπία», προσδοκώντας προφανώς πολλαπλάσια γεωπολιτικά οφέλη απέναντι στους ανταγωνιστές τους, με δεκάδες χιλιάδες αθώα θύματα.