«Μία ημέρα πανελλαδικής απεργίας στα ΜΜΕ ήταν αρκετή για να αναδειχθεί το αγαθό της αξιόπιστης ενημέρωσης. Χωρίς εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοπτικά δελτία, η χώρα βυθίστηκε προχθές σε βούρκο ακατάσχετης φημολογίας. Τράπεζες κατέρρευσαν, η κυβέρνηση έπεσε κάμποσες φορές και οι ημερομηνίες των εκλογών "έπαιζαν" για όλες τις Κυριακές του Νοεμβρίου. Για να επιβεβαιωθεί το λαϊκό ρηθέν ότι "μόνο αν χάσεις κάτι, κατανοείς την αξία του"» (το ανέκδοτο σαν κύριο άρθρο στο ΒΗΜΑ).
«Ωραία τα έλεγε για τον σοσιαλισμό χθες η κυρία... με συγχωρείτε η συντρόφισσα Σεγκολέν Ρουαγιάλ μιλώντας στο Μέγαρο Μουσικής, όπως θα τραγουδούσε η κυρία Κάρλα Μπρούνι τη Μασσαλιώτιδα στο Μπροντγουέι (...) Καταχάρηκε το προχώ κοινό (...) κι απήλθον όλοι ευτυχείς! Και πιο σοσιαλιστές από ποτέ!» (ο Στάθης Σ. στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).
«Η προσπάθεια μετά την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο συνεχίζεται εντατικά και στα φοιτητικά χρόνια. Στόχος των νέων, να τελειώσουν γρήγορα και είτε να βρουν σύντομα δουλειά είτε να συνεχίσουν σε μεταπτυχιακές σπουδές που τους δίνουν συγκριτικό πλεονέκτημα για μια καλύτερη καριέρα. Ομως, όπως δείχνει έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, παρά τα πτυχία και τα πλούσια βιογραφικά, μόνο οι μισοί απασχολούνται (χάρη σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς που τους βρήκαν δουλειά) και από αυτούς οι περισσότεροι σε προσωρινή εργασία. Το 61,4%, για αρκετά χρόνια μετά την αποφοίτηση από το ΑΕΙ, αναγκάζεται να ζει στο πατρικό σπίτι» (το ρεπορτάζ στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).