Η προεκλογική αντιπαράθεση ανάμεσα στα κόμματα του δικομματισμού, όπως εξελίσσεται κύρια μέσα από τις οθόνες των τηλεοπτικών μας δεκτών, περιορίζεται όλο και περισσότερο σε ζητήματα που άπτονται της ...επικοινωνιακής διεισδυτικότητας του ενός ή του άλλου πολιτικού αρχηγού. Μια τέτοια επιλογή βολεύει και τους δύο. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν έχουν να χωρίσουν και πολλά χωράφια. Στα κεντρικά ζητήματα που αφορούν στο χαρακτήρα και την κατεύθυνση της πολιτικής που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα συμφωνούν.
***
Το γεγονός ότι αλληλοκατηγορούνται για «καθυστερήσεις», «ολιγωρίες» και «προχειρότητες» από τη μια, ή για «συντηρητισμό», «δεξιό παρελθόν» και για ...«μπούλη αρχηγό» από την άλλη, δε σημαίνει ότι διαφωνούν στα σημαντικά: Για τη θέση της χώρας στο σύγχρονο κόσμο. Ή για τον τρόπο που πρέπει να οικοδομούνται οι σχέσεις μας με τους ισχυρούς. Ή για τη στάση που πρέπει να έχουν, ως κυβέρνηση, απέναντι στα προβλήματα που προκαλεί στους εργαζόμενους η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση.
***
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφορές που έχουν σε ζητήματα δευτερεύουσας σημασίας, είναι βέβαιο ότι ταυτίζονται απόλυτα στην κεντρική στρατηγική, όπως έχει χαραχτεί στα πλαίσια της πορείας του μονόδρομου της ΟΝΕ και του ευρώ. Είναι, δηλαδή, ταυτισμένοι στα ζητήματα εφαρμογής των πολιτικών, που στοχεύουν αποκλειστικά στην επιβολή των σχεδιασμών που κάνει η άρχουσα τάξη με τις αναδιαρθρώσεις. Της ...αναβάθμισης του σύγχρονου καπιταλισμού σε μια μηχανή κλιμακούμενα μεγαλύτερης εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, προκειμένου να εξασφαλιστεί η αέναη παραγωγή υπερκερδών για την οικονομική ολιγαρχία. Το τι θα συμβεί από εκεί και πέρα, σε αυτή τη φάση - τη φάση της υλοποίησης των αναδιαρθρώσεων - τους είναι παντελώς αδιάφορο.
***
Το κύριο προπαγανδιστικό σύνθημα της κυβέρνησης, στον τομέα της οικονομίας, είναι ότι η χώρα διέρχεται μια περίοδο άνθησης, υψηλότατων - πρωτοφανών ρυθμών ανάπτυξης, ένταξης στο κλαμπ των ισχυρών κρατών του κόσμο και άλλα παρόμοια. Στις αξιολογήσεις αυτές δε διαφωνεί ούτε η ΝΔ. Και αυτός ο πόλος του δικομματισμού δείχνει πως συμφωνεί ότι οι δρόμοι και τα αεροδρόμια που κατασκευάζουν για δικό τους λογαριασμό διάφορες πολυεθνικές και ντόπιες επιχειρήσεις σημαίνουν ανάπτυξη και εκείνο που καταλογίζει στους κυβερνώντες είναι οι ...κακοτεχνίες των έργων.
***
Ετσι, όμως, θα πάνε οι εργαζόμενοι στις εκλογές; Αποδεχόμενοι πως στη χώρα υπάρχει αναπτυξιακός οργασμός; Ποια θα είναι τα κριτήρια, βάσει των οποίων μπορεί κάποιος να καταλήξει τι να ψηφίσει; Πώς θα διαπιστώσει ποιος αγωνίζεται για τα συμφέροντά του και ποιος είναι ενάντια στα συμφέροντά του; Και...
- Τι σημαίνει ανάπτυξη, υπό τις συνθήκες που σήμερα παρατηρείται αύξηση του ΑΕΠ;
- Πόσο οι εργαζόμενοι παίρνουν μερίδιο από αυτή την αύξηση;
- Τι γίνεται με το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και τις ιδιωτικοποιήσεις;
- Πώς εξελίσσεται το μεροκάματο των εργαζομένων και τα κέρδη των επιχειρηματιών;
- Τι κερδίζουμε εμείς, όταν θησαυρίζουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες;
- Τι σημαίνει η καραμέλα της «σύγκλισης», που την έχουν αναγάγει και σε εθνικό στόχο;
- Πώς τα βγάζουν πέρα τα λαϊκά νοικοκυριά; Πόσο ικανοποιητικά καλύπτουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους;
- Τι γίνεται με την ανεργία, την ανεργία μακράς διάρκειας, τη μερική απασχόληση, την ετεροαπασχόληση;
- Ποια τα χαρακτηριστικά της δημοσιονομικής πολιτικής. Ποιος πληρώνει τους φόρους, ποιοι τσεπώνουν τα κίνητρα;
- Ποιες είναι οι προοπτικές συνταξιοδότησης για τους εργαζόμενους; Θα συνταξιοδοτηθούν ποτέ οι σημερινοί νέοι;
- Τι γίνεται στους τομείς της δημόσιας Παιδείας και Υγείας;
***
Αυτά ναι, μπορεί να είναι κριτήρια για τον εργαζόμενο. Να πηγαίνει, δηλαδή, στις κάλπες και να ξέρει ποιος κερδίζει και ποιος χάνει από την εφαρμοζόμενη πολιτική. Από κοντά, σαν συμπλήρωμα, βοηθά να δει κανείς και τα ελλείμματα και τα χρέη του Δημοσίου και το εξωτερικό χρέος και άλλα στοιχεία που αφορούν τις εξελίξεις στον τομέα της οικονομίας. Ολα τα παραπάνω θα κάνουν από σήμερα οι «Αλήθειες και ψέματα» που φιλοδοξούν να φωτίσουν διάφορες πλευρές της οικονομικής πολιτικής και των επιπτώσεων που έχουν στην καθημερινή μας ζωή.