Η φετινή επέτειος της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών στις 9 Μάη του 1945 ανέδειξε, σε όλες τις διαστάσεις της, την επιχείρηση παραχάραξης της Ιστορίας και το βιασμό της ιστορικής μνήμης των λαών.
Πρωταγωνιστές στην επιχείρηση αυτή είναι οι ιθύνοντες της Νέας Τάξης, ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ενωση, που πίστεψαν ότι μπορούν να ξαναγράψουν την Ιστορία στα μέτρα τους, αφού εξέλειπε το αντίπαλο δέος.
Προκαταβολικά πρέπει να σημειώσουμε ότι η προσπάθειά τους είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, αφού οι «αρχιτέκτονές» της υποτιμούν το μεγαλύτερο εμπόδιο: Την αλήθεια που είναι γραμμένη με το αίμα 50 εκατομμυρίων ανθρώπων, εκ των οποίων τα 20 εκατομμύρια Σοβιετικών.
Κοινός τόπος αυτών των επιχειρήσεων είναι η αποσιώπηση των πραγματικών αιτιών για την εμφάνιση και την ενδυνάμωση του φασισμού, τη στάση των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην προετοιμασία και την έναρξη του Πολέμου, την υποβάθμιση και τη διαστρέβλωση του καθοριστικού ρόλου της Σοβιετικής Ενωσης στην έκβαση του Πολέμου, στην απενοχοποίηση του καπιταλιστικού συστήματος και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων που συνεχίζονται μέχρι σήμερα.
Μεταξύ των παραχαρακτών, κορυφαία θέση διεκδικεί η Κομισιόν, η οποία σε ανακοίνωσή της αναφέρει ότι «θυμόμαστε επίσης τα πολλά εκατομμύρια ανθρώπων για τους οποίους το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου δεν υπήρξε το τέλος της δικτατορίας, και για τους οποίους η αληθινή ελευθερία θα ερχόταν μόνο με την πτώση του τείχους του Βερολίνου»!!!.
Προφανώς, η Κομισιόν βαφτίζει ελευθερία την «ελευθερία» της εκμετάλλευσης, της καταστολής και των τρομονόμων, της ανεργίας και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.
Τα «κέντρα» της «αναθεώρησης της Ιστορίας» συγκαλύπτουν συνειδητά ότι οι άδικοι πόλεμοι ξεπηδούν από τη φλέβα του καπιταλιστικού συστήματος. Οτι δεν οφείλονται σε κάποιους μανιακούς, όπως διάφοροι παρουσιάζουν τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι. Οι πόλεμοι γίνονται, επειδή υπάρχει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Ταυτόχρονα, αποσιωπούν το γεγονός ότι η ΕΣΣΔ κατέβαλε μεγάλες και πολύχρονες προσπάθειες για να αποσοβηθεί η πολεμική έκρηξη. Οτι ακολουθούσε με συνέπεια πολιτική ειρήνης, επειδή μόνον απ' αυτήν είχε συμφέρον, για να οικοδομηθεί η σοσιαλιστική κοινωνία. Εχοντας καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είχε καταργήσει και το κίνητρο της συμμετοχής στο μοίρασμα και στο ξαναμοίρασμα του κόσμου. Η Σοβιετική Ενωση υποχρεώθηκε να διεξαγάγει έναν πόλεμο που προκάλεσε ο ιμπεριαλισμός και που η ίδια, βεβαίως, δεν τον ήθελε.
Τα αντικομμουνιστικά «κέντρα» ονοματίζουν σήμερα την Αντίσταση τρομοκρατία! Εμφανίζουν ως σφαγές αμάχων την παραδειγματική τιμωρία των «δοσίλογων». Και εντοπίζουν, ως βασική αιτία της δημιουργίας οργανώσεων τύπου «Ταγμάτων Ασφαλείας» και της συνεργασίας με τους κατακτητές, την ανάγκη «αθώων να προστατευτούν από το αιματηρό όργιο που εξαπέλυσαν εναντίον τους οι Κομμουνιστές»!
Ματαιοπονούν οι παραχαράκτες, όπως ματαιοπονεί και το κεφάλαιο, το διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Γιατί οι λαοί δεν έχουν πει την τελευταία λέξη τους ακόμα...