Στα τέλη του περασμένου Αυγούστου, η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Κομισιόν είχαν την τιμητική τους με αφορμή την έξοδο της Ελλάδας από τη λεγόμενη «ενισχυμένη εποπτεία», το «μεταμνημονιακό μνημόνιο» που ξεκίνησε το 2018. Παρά το γεγονός ότι οι εργατικές - λαϊκές οικογένειες βρίσκονταν αντιμέτωπες με την ακρίβεια και τις υπέρογκες αυξήσεις στο ρεύμα, κάτι που συμβαίνει και τώρα, η μεν ΝΔ πανηγύριζε για την «κοσμογονία» που ερχόταν, ο δε ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε πως αυτά τα ...«πανηγύρια» η χώρα τα χρωστά σε εκείνον και τη διακυβέρνησή του. Ομως κάπου ανάμεσα στα ψιλά γράμματα της αξιολόγησης που είχε προηγηθεί, υπήρχε η ρητή διατύπωση για τη διαχείριση των «κόκκινων» δανείων, με αιχμή την προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για τον φορέα απόκτησης και επαναμίσθωσης ακινήτων, που προβλέπεται στον Πτωχευτικό Νόμο. Για τη δημιουργία δηλαδή του φορέα που θα προχωρήσει με γοργούς ρυθμούς τους πλειστηριασμούς σπιτιών λαϊκών οικογενειών. Αυτά κρύβονταν πίσω από τους πανηγυρισμούς τους.
Εξαιτίας αυτής της στρατηγικής για τα «κόκκινα» δάνεια, που υλοποιούν διαχρονικά η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, οι πλειστηριασμοί αναμένεται να αυξηθούν το 2023, ενώ από πίσω δημιουργούνται καινούργια «κόκκινα» δάνεια, με αποτέλεσμα οι τράπεζες να εντείνουν τους εκβιασμούς και να επιταχύνουν τις διαδικασίες για νέες δημεύσεις. Οι αυξήσεις των επιτοκίων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (υπάρχουν σκέψεις για νέα αύξηση τον Δεκέμβρη) θα οξύνουν ακόμα περισσότερο αυτήν την κατάσταση, καθώς ήδη ένα στα τρία (32%) στεγαστικά δάνεια που είχαν ρυθμιστεί τον προηγούμενο χρόνο, έχει «κοκκινίσει» εκ νέου. Γι' αυτό, το σχέδιο της κυβέρνησης προβλέπει να φτάσουν οι πλειστηριασμοί τις 40.000 μέχρι το τέλος της χρονιάς. Μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2022, έγιναν πάνω από 17.500 πλειστηριασμοί κατοικιών που έχουν δημεύσει οι τράπεζες εξαιτίας των «κόκκινων» δανείων, με το 1/4 απ' αυτές να αλλάζουν χέρια.
Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη, όσο κι αν προσπαθεί, δεν μπορεί να βγει από το κάδρο των πλειστηριασμών και των εκβιασμών που κάνουν τα κοράκια και οι τράπεζες σε βάρος των υπερχρεωμένων νοικοκυριών. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει: Κάθε του φράση, κάθε του λέξη αποκαλύπτει ακόμα περισσότερο τις τεράστιες ευθύνες του για τον χαλκά που έχουν δέσει στον λαό. Ας δούμε ορισμένα από τα πιο χαρακτηριστικά «επιτεύγματα» της πολιτικής τους, όσο ήταν στην κυβέρνηση:
Τα αποτελέσματα αυτής της εξοντωτικής για τη λαϊκή στέγη πολιτικής, στην υλοποίηση της οποίας εναλλάσσονται η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, ζουν στο πετσί τους χιλιάδες υπερχρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά. Το έζησε από πρώτο χέρι και η συνταξιούχος δημοσιογράφος στου Ζωγράφου, όταν γύρω στις 5.30 τα χαράματα της περασμένης Δευτέρας αστυνομία και δικαστικός επιμελητής έσπασαν την πόρτα του σπιτιού και μπούκαραν για να την πετάξουν έξω, επειδή το δάνειό της ήταν «κόκκινο» και επειδή κάποιο «κοράκι» έπρεπε να κάνει τη δουλειά του. Μετά απ' αυτό, η μεν κυβέρνηση είχε το θράσος να φορτώσει στη χαμηλοσυνταξιούχο την ευθύνη για το ξεσπίτωμά της, ο δε Τσίπρας να την επισκεφτεί και να κάνει δηλώσεις για την αξία της αλληλεγγύης (!) την οποία ο ίδιος και η κυβέρνησή του ποινικοποίησαν, έχοντας προηγουμένως βάλει το λιθάρι τους στην παραπέρα αντιδραστικοποίηση του νομικού πλαισίου για τα «κόκκινα» δάνεια και τους πλειστηριασμούς.
Αν κάτι επιβεβαιώνεται επομένως από τις εξελίξεις, είναι ότι «τα σπίτια του λαού τα σώζει ο λαός!», όπως φώναζαν οι συγκεντρωμένοι, εργαζόμενοι, γείτονες και φίλοι της συνταξιούχου που κόντεψε να μείνει στον δρόμο, συμπληρώνοντας: «Κανένας μόνος! Παντού ξεσηκωμός». Κανείς συμβιβασμός λοιπόν με τους άδικους αντιλαϊκούς νόμους που ψήφισαν ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ\ΚΙΝΑΛ. Καμιά αναμονή και καμιά προσδοκία ότι η λύση για τα λαϊκά νοικοκυριά θα έρθει «από τα πάνω», από την εναλλαγή όλων αυτών στη διακυβέρνηση. «Ασπίδα» για τη λαϊκή κατοικία από τράπεζες, κοράκια και επιχειρηματικούς ομίλους είναι ο μαζικός αγώνας για να μη χάσει κανείς το σπίτι του, να καταργηθεί η άθλια νομοθεσία, να κατοχυρωθεί το δικαίωμα στη λαϊκή στέγη ως κοινωνικό δικαίωμα, με άλλη οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας, όπου κριτήριο και προτεραιότητα δεν θα είναι το κέρδος, αλλά οι ανάγκες των εργαζομένων και του λαού.