Αφθονα κροκοδείλια δάκρυα και γερές δόσεις φαιάς ουσίας έχουν σπαταληθεί κατά καιρούς - με μεγαλύτερη συχνότητα τελευταία - για την «ενότητα της Αριστεράς», με μια παράλληλη προσπάθεια ενοχοποίησης του ΚΚΕ, που ενώ θα μπορούσε να συμβάλει σε μια τέτοια προοπτική δεν το πράττει, διεκδικώντας για τον εαυτό του τον τίτλο του μόνου πραγματικού αριστερού κόμματος.
Η «ενότητα της Αριστεράς» στην πραγμάτωσή της θα μεταφραζόταν σε συνεργασία μεταξύ του ΚΚΕ, του Συνασπισμού και του ΔΗΚΚΙ. Το πραγματικό όμως γεγονός είναι ότι τόσο ο ΣΥΝ όσο και το ΔΗΚΚΙ, πέρα από κάθε «αριστερή» θεώρηση του πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι, συμφωνούν και επαυξάνουν με τις κορυφαίες, στρατηγικής σημασίας, επιλογές του μεγάλου κεφαλαίου, που στο χώρο της Ευρώπης αποκρυσταλλώνονται σε μηχανισμούς όπως η Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΝΑΤΟ και η ΟΝΕ.
Ηαποδοχή όμως της ΟΝΕ και της ΕΕ ταυτίζεται με την αποδοχή των όσων αυτή «υποδεικνύει» και δεν είναι άλλα από τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, την ανατροπή του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος, την επιστροφή εν ολίγοις του λαού στον εργασιακό μεσαίωνα, το βίαιο ξεκλήρισμα των αγροτών κ. ά. Είναι η στρατιωτικοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, προκειμένου αυτή να αποτελέσει το αντίπαλο δέος στις ΗΠΑ, με την οποία ο ΣΥΝ συμφωνεί! Αυτή του η θέση, για παράδειγμα, ήρθε μετά το έγκλημα σε βάρος του λαού της Γιουγκοσλαβίας με τη συμμετοχή των κρατών - μελών της ΕΕ και των κεντροαριστερών ηγεσιών της...
Πόσο... «αριστερά» είναι όλα τα παραπάνω; Και επιπλέον πόσο φερέγγυες μπορούν να θεωρηθούν οι ηγεσίες των συγκεκριμένων κομμάτων, όταν συστηματικά σπέρνουν αυταπάτες και αποπροσανατολίζουν τον ελληνικό λαό, προβάλλοντάς του το ανύπαρκτο φιλολαϊκό πρόσωπο του κεφαλαίου και των μηχανισμών του; Οταν προβάλλουν ως εφικτή μια φιλολαϊκή στροφή με μόνη ουσιαστικά προϋπόθεση την αλλαγή φρουράς στη διαχείριση ή τη συνδιαχείριση υπό τη μορφή της «κεντροαριστεράς», όπως έκανε προεκλογικά ο πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ και κορυφαία στελέχη του ΣΥΝ;
Και βέβαια στην περίπτωσή τους δεν ισχύει το αιτιολογικό της πολιτικής αφέλειας. Πέραν όλων των άλλων, η ίδια η ζωή σε χώρες της Ευρώπης έχει συντρίψει τα ουτοπικά επιχειρήματά τους. Μια ματιά σε κεντροαριστερά σχήματα στη Γαλλία, την Ιταλία και αλλού αποδεικνύει ότι αυτά αποτελούν τα πλέον αποτελεσματικά εργαλεία του συστήματος για την όσο το δυνατόν με λιγότερες αντιστάσεις αντιλαϊκή επέλασή του. Και ο λαός όχι μόνο το κατάλαβε αυτό, αλλά και το έδειξε, καταδικάζοντας την πολιτική τους αυτή και με αγώνες και σε αλλεπάλληλες εκλογικές μάχες τελευταία στις χώρες αυτές.
Βέβαια, θα ήταν πραγματικά ευχής έργο να υπήρχαν δυνάμεις στο χώρο της Αριστεράς, που ανάμεσα στους δύο δρόμους εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας με τα μονοπώλια ή με το λαό θα διάλεγαν το δεύτερο. Μ' αυτές τις δυνάμεις το ΚΚΕ δε θα δίσταζε συνεργασία. Κι είναι αυτές οι δυνάμεις, που ήδη υπάρχουν ή άλλες βρίσκονται σε διαμόρφωση ή και νομοτελειακά θα προκύψουν και θα δώσουν σάρκα και οστά στην πραγματική κι όχι δημαγωγική «ενότητα της Αριστεράς», στη συγκρότηση του Λαϊκού Μετώπου, της πρότασης του ΚΚΕ, που κατακτά τη δική της δυναμική με προοπτική μέσα στο λαό. Της πρότασης που μπορεί να οδηγήσει σε φιλολαϊκές εξελίξεις και να ανοίξει πόρτες για τη λαϊκή διακυβέρνηση της χώρας. Και στο μέτωπο αυτό χωράνε όλες οι πραγματικά αριστερές δυνάμεις, ο κάθε αριστερός και προοδευτικός άνθρωπος.
Βάσω ΝΙΕΡΗ