Το «Ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο;» που, τάχα μου, αναφώνησε, αγανακτισμένος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, είναι ζήτημα ημερών, ωρών ίσως, να ξανακουστεί. Και μάλιστα δυνατότερα. Γιατί η σημερινή σήψη δε νοιάζεται για ιδεολογική κάλυψη. Γράφει στα παπούτσια της τα προσχήματα. Αυτό που τη νοιάζει, πρωτίστως, είναι η ρεμούλα! Τα άλλα όλα έπονται!
Στα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα στα τελευταία χρόνια του ΠΑΣΟΚ, όταν η σοσιαλδημοκρατία πέταξε οριστικά τα σοσιαλιστικά και κοινωνικά, δήθεν, πέπλα της, άρχισε να καλλιεργείται ένα νέο είδος ανθρώπου. Του χυδαίου αρπακόλλα. Του στεγνωμένου από κάθε ηθική ανθρώπου, ο οποίος χωρίς κανέναν ενδοιασμό και χωρίς καμία αναστολή, πουλούσε ακόμα και τη μάνα του. Αυτό το χυδαίο είδος του ανθρώπου, στις μέρες της Νέας Δημοκρατίας, αναπτύχθηκε ακόμα περισσότερο. Εγινε ακόμα πιο ανθρωποφάγο!
Τελικά, τι θα γίνει; Θα μας νικήσουν, θα νικήσουν τη ζωή και την ομορφιά, όλες ετούτες οι συμμορίες; Μην έχετε αμφιβολία, περί συμμοριών πρόκειται! Θα αφήσουμε όλη αυτή την μπόχα να βρομίσει κάθε άκρη της ψυχής μας; Ολοι εμείς, και είμαστε οι απείρως περισσότεροι, θα πιάνουμε απλώς τη μύτη μας, θα παίρνουμε απλώς «Λεξοτανίλ» για να αντέξουμε;
Θέλω να αποφεύγω να παριστάνω τον διδακτικό. Δε μου πάει αυτός ο ρόλος! Ομως, δεν έχω άλλη επιλογή από να καλέσω προσκλητήριο. Ξεκινώντας από τους φίλους και προχωρώντας στους γνωστούς και ακόμα παραπέρα, σε όλους αυτούς που δε γνωρίζω προσωπικά αλλά εκτιμώ την κοινωνική παρουσία και το έργο τους, και να τους παρακαλέσω σε συστράτευση! Τέλος, πια, οι κουβέντες στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στις παραλίες της χώρας γενικότερα. Φτάνουν οι διαπιστώσεις.
Η κατάσταση, αποφανθήκαμε με βεβαιότητα, δεν πάει άλλο. Τα συμφωνήσαμε αυτά στις ατέλειωτες κουβέντες μας. Κάθε μέρα που περνάει, χωρίς να κόβουμε τα κεφάλια της Λερναίας, τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα. Η σήψη θα προχωρήσει σε μεγαλύτερα στρώματα της κοινωνίας. Θα φτάσουμε σε γενική κοινωνική παρακμή.
Είχα χρέος να γράψω ετούτες τις κουβέντες. Οσους αντάμωσα στη Θεσσαλονίκη, ανθρώπους που στο σύνολό τους ασχολούνται με την Τέχνη, ζούνε όλοι με ...ηρεμιστικά! Στ' αλήθεια όλη αυτή η σαπίλα πέρασε στο αίμα μας. Καιρός, λοιπόν, για καθαρό οξυγόνο. Αυτό το οφείλουμε πρωτίστως στον εαυτό μας και στη συνέχεια στους συνανθρώπους μας. Αυτούς που, από έλλειψη γνώσης και από τα πράγματα, έχουν λιγότερες από εμάς αντιστάσεις.