Μίλα, ρε, Βαβύλη! Μίλα, ρε, άνθρωπε! Μίλα να μάθουμε ποιος σε σύστησε στη Μοσάντ, στη CIA, στο Πεντάγωνο, στον Πατριάρχη. Μίλα, ρε, να μάθουμε ποιος πληρώνει τους δικηγόρους, τους δικαστές, την αστυνομία, τους δημοσιογράφους, όλους αυτούς που μιλάνε στο όνομά σου. Ολους αυτούς που, βλέποντας ότι τα πράγματα πήραν λάθος δρόμο, σε «έδωσαν», όπως λέτε στους κύκλους σας, για να σώσουν άλλους, αξιολογότερους από εσένα πράκτορες.
Εμένα δε με νοιάζει το εθνικό συμφέρον, όπως νοιάζει τον Κούγια, την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, που ήταν κυβέρνηση, τους ιεράρχες... Οπως έχουν τα πράγματα σήμερα, άντε να βρεις ποιο είναι το εθνικό και ποιο το συμφέρον! Εγώ να γελάσω θέλω, αγόρι μου! Θέλω να δω όλο αυτό το «εθνικό οικοδόμημα» να παθαίνει ρωγμές. Να αλληλοδακτυλοκαταδείχνεται, να μουντζώνει ο ένας τον άλλον, να κρύβεται ο ένας από τον άλλον, να φτύνει ο ένας τον άλλον.
Είπα φτύνει, και μου ήρθε μια ιδέα! Ο Αλφαντάκης ισχυρίζεται ότι του είπες, πως ό,τι έκανες το έκανες για το καλό της πατρίδος! Εγώ σε πιστεύω! Ολοκλήρωσέ το, όμως, αγόρι μου. Πες όλη την αλήθεια. Και σου υπόσχομαι να ζήσεις εικόνες ανεπανάληπτες! Να ζήσουμε όλοι εικόνες ανεπανάληπτες. Δεσποτάδες να συλλαμβάνονται αγκαλιά με πολιτικούς. Δικαστές με κασετοπωλητές. Βιομήχανοι με αστυφύλακες. Ισραηλινοί διπλωμάτες με Ελληνες διπλωμάτες. Αμερικάνοι, Αγγλοι, Αυστραλοί, της π... το κάγκελο!.. Μια τεράστια εθνική και πολυεθνική παρ...ζα! Στα καλύτερα ξενοδοχεία της χώρας. Στο υπουργείο «εθνικής ασφαλείας». Στις αρχιεπισκοπές. Στα πατριαρχεία. Στα δικαστικά μέγαρα. Στους τηλεοπτικούς σταθμούς. Στα τελωνεία. Στο «μετρό». Στην ασφάλεια. Στις στάσεις των λεωφορείων. Στις πολυεθνικές τράπεζες... Τα όργια των οργίων!
Ρε, Βαβύλη, σε καλώ να γίνεις Σιν Κόνερι, δεν το καταλαβαίνεις; Να μείνεις στην ιστορία. Αλλιώς θα σβήσεις και εσύ όπως ο Ντάνος! Θα σε βγάλουν αναξιόπιστο, θα σε χρεώσουν στους ποινικούς, θα φας κάποια χρονάκια φυλακή, και ύστερα δε θα αγοράζει τα απομνημονεύματά σου ούτε ο Λιβάνης! Πες τα, τώρα, αγόρι μου. Τώρα που βράζει το σίδερο! Πες τα τώρα, πριν σου φυτέψουν καμιά σφαίρα, πριν σε πετάξουν από το παράθυρο. Αφού ξέρεις τις συμπεριφορές τους, δεν αντιλαμβάνεσαι το τέλος σου;
Κύριε Βαβύλη μου, να σου μιλήσω διαφορετικά, μήπως και καταλάβεις, όλος ο κόσμος το ξέρει πως είσαι το κλειδί! Βάλτο, αγόρι μου, στην πόρτα και άνοιξέ την! Ανοιξέ τη να χυθούνε έξω όλα τα αποβράσματα! Ανοιξέ τη να δούμε τα πρόσωπά τους. Να δούμε όλες αυτές τις «διασυνδέσεις». Να δούμε όλους αυτούς που άνοιγαν τα σύνορα στους πάσης φύσης πράκτορες στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Να δούμε όλους αυτούς, που υπέγραφαν τις συμφωνίες συνεργασίας. Ολους αυτούς τους φουσκωτούς και ξεφούσκωτους, που «φρόντιζαν» την «εθνική» και παγκόσμια ασφάλεια. Αυτοί, Βαβύλη μου, κύριε Βαβύλη μου, τέλος πάντων, εξακολουθούν να είναι ευυπόληπτοι, ενώ εσύ...
Ε, λοιπόν, χέστηκα, και να με συγχωρείς! Κάνε ό,τι θέλεις, αφού δεν καταλαβαίνεις! Δεν υπάρχει ούτε νήπιο στην Ελλάδα, που να μη γνωρίζει την αλήθεια. Αν σε παροτρύνω να μιλήσεις, είναι γιατί γουστάρω να έχουμε τη «διήγηση» από πρώτο χέρι. Ρε, άνθρωπε, έχουμε πάθει εθισμό, δεν καταλαβαίνεις; Αλλο να έχεις ακούσει, να αντιλαμβάνεσαι, να ξέρεις πως οι δεσποτάδες φοράνε μαύρες και σαξ ζαρτιέρες, πως η κυβέρνηση γνωρίζει για το φόνο, αν δεν τον έκανε η ίδια, πως οι πράκτορες είναι ένα «σύμφυτο» φαινόμενο της αστικής κοινωνίας, και άλλο να τα δεις όλα αυτά με τα ίδια σου τα μάτια. Θέλω αληθινό ριάλιτι και όχι «δραματοποιημένο». Θέλω δάκρυα, μαχαιρώματα, καρφώματα. Θέλω αληθινούς οργασμούς και αναστεναγμούς και όχι «κονσέρβα».
Τώρα όλα γίνονται πίσω από το «παραβάν». Τράβα παιδί μου την κουρτίνα, για να δούμε τι στα αλήθεια κάνουνε μέσα στην τουαλέτα! Αν απλώς κάνουν έρωτα, αστους να βγάζουν τα μάτια τους! Αν, όμως, μας πουλάν και μας αγοράζουν, τότε αλλάζουν τα πράγματα, κατάλαβες, κύριε Βαβύλη μου; Κανένας δε νοιάζεται για το «κορμί». Ολους το «πνεύμα» μας ενδιαφέρει!
Του
Νίκου ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ