Στις Θέσεις αναφέρεται το «μεγάλο μέγεθος υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, το οποίο δεν μπορούσε να ανακεφαλαιοποιηθεί, να επενδυθεί, διασφαλίζοντας ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους». Πώς ακριβώς το καταλαβαίνουμε αυτό;
Κριτήριο με το οποίο αποφασίζει ο καπιταλιστής αν θα επενδύσει είναι το πόσο κέρδος θα βγάλει απ' το κεφάλαιο που επενδύει, το ποσοστό κέρδους. Ομως, το κέρδος του καπιταλιστή δεν μπορεί να μείνει ως χρήμα.
Πρέπει να γίνει επίσης κεφάλαιο, να επενδυθεί, σε περισσότερους εργάτες, νέα και περισσότερα μηχανήματα, εμπορεύματα.
Η φύση του καπιταλισμού είναι ακριβώς αυτή. Επενδύσεις που βγάζουν κέρδος κλέβοντας τους εργάτες, και κέρδη που επενδύονται σε νέες επενδύσεις. Αυτή είναι η διαδικασία της συσσώρευσης του κεφαλαίου.
Ομως, έρχεται μια στιγμή που τα σωρευμένα κέρδη δεν μπορούν να επενδυθούν. Οπου δεν υπάρχουν επενδυτικές ευκαιρίες τέτοιες που να αποδίδουν ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους. Εμφανίζεται λοιπόν υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου.
Τέτοιες πλευρές εμφανίστηκαν στη διεθνή καπιταλιστική οικονομία πολύ πριν από την εμφάνιση του κορονοϊού. Το 2019 διάφοροι οικονομικοί δείκτες αποτύπωναν πως βιομηχανικοί κλάδοι βρέθηκαν σε επιβράδυνση, σε μείωση της κερδοφορίας τους, οι τιμές βασικών εμπορευμάτων μειώθηκαν, μεγάλοι όμιλοι δεν μπορούσαν να επενδύσουν τα κεφάλαιά τους, οι τράπεζες είχαν αρνητικά επιτόκια ενώ ο όγκος των δανείων αυξανόταν δυσανάλογα.