Τον καιρό που τα ρεπορτάζ μιλούσαν για την ακρίβεια στις τιμές, έβγαιναν πελάτες που δήλωναν πως δε φταίνε τόσο οι τιμές, αλλά ότι οι τσέπες τους είναι άδειες. Τώρα που άρχισαν οι εκπτώσεις περισσεύει το κλάμα για το χρήμα που λείπει από την αγορά, αλλά τα σχετικά ρεπορτάζ αναφέρονται κατά κύριο λόγο στο χρήμα που λείπει από τις επιχειρήσεις. Σπανίζουν οι καταγραφές στο γεγονός ότι και πάλι κυρίαρχο είναι το χρήμα που λείπει από τις τσέπες αυτών που καλούνται να αγοράσουν.
Είναι ένα από τα άλυτα προβλήματα του συστήματος. Καθώς η μεγάλη μάζα των πιθανών αγοραστών είναι εργαζόμενοι οι οποίοι όμως καλούνται να συνεχίσουν να ζουν με παγωμένους μισθούς και μεροκάματα. Ετσι, η σχετική φιλολογία στις οικονομικές στήλες και το συνακόλουθο πολιτικό ρεπορτάζ δεν μπορεί παρά να περιορίζεται σε αναζήτηση λύσεων γύρω από ζητήματα διαχείρισης του φορολογικού συστήματος. Κλασικό αμερικάνικο σύστημα όπου με πέντε πάνω πέντε κάτω σ' αυτήν ή την άλλη κατηγορία φόρων δίνεται η εντύπωση πως κάτι αλλάζει. Αυτό που σε κάθε περίπτωση δε θίγεται είναι το ύψος του μισθού και του μεροκάματου. Αυτό δηλαδή που θίγει το καπιταλιστικό κέρδος.
Μόνο που κι εδώ ισχύει απόλυτα πως δεν μπορούν και τα καπιταλιστικά κέρδη να αυξάνονται και ο κόσμος να ευημερεί. Το πρόβλημα των διαχειριστών είναι αυτό: Προσπαθούν να εμφανιστούν φιλολαϊκοί με αυτήν ή την άλλη διαχειριστική πρόταση, ώστε να εξασφαλίζουν λαϊκή συναίνεση στη διατήρηση του κέρδους. Είναι καταδικασμένοι να πατώσουν μαζί με το σύστημα που στηρίζουν.
Γύρω από αυτήν την προοπτική πρέπει να αναζητηθούν και οι αιτίες της συνολικής κινητοποίησης των «αντιτρομοκρατικών» μηχανισμών που ουσιαστικά παίρνουν θέση ενόψει των συνεπειών και των αναγκαστικών αντιδράσεων που γεννά το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης. Η επίκληση της τεχνογνωσίας του ΠΑΣΟΚ δηλώνει μόνο ότι η αστική τάξη δεν επιλέγει χρώμα αλλά αξιοποιεί όποιον είναι καταλληλότερος κάθε φορά να προστατέψει τα συμφέροντά της.
Πάμε γι' άλλα: Τον καιρό της επέλασής τους, οι καπιταλιστές σπεύδουν να ανοίξουν τάφο να θάψουν την επαναστατική θεωρία που περιγράφει την ανατροπή τους. Τον καιρό της καπιταλιστικής κρίσης αναγκάζονται να αναγνωρίζουν τις νομοτέλειες που περιγράφει η θεωρία, αλλά πάλι μέχρι εκεί. Μόνο που ο Μαρξισμός δεν είναι κομμάτια για να παίρνει ο καθένας ό,τι του ταιριάζει. Είναι ενιαίο σύστημα. Αυτό που δε θέλουν να κουβεντιάσουν οι αστοί είναι το διά ταύτα. Που λέει πως το καπιταλιστικό σύστημα και αναγκασμένο να εκπέσει σε βαρβαρότητα είναι, αλλά και πως σ' αυτήν την πτώση δεν είναι καθόλου αναγκαστικό να συμπαρασύρει την εργατική τάξη. Αντίθετα, αυτή με το δικό της Κόμμα, το Κομμουνιστικό, είναι υποχρεωμένη να αντικαταστήσει τις ξεπερασμένες σχέσεις παραγωγής με νέες ανώτερες που μάλιστα προϋποθέτουν και το δικό τους κράτος, μια άλλη εξουσία, εργατική. Αυτό το διά ταύτα είναι που προσπαθούν να αποφύγουν οι αστοί και διαβάζουν τον Μαρξ μέχρι το σημείο που περιγράφει τους νόμους κίνησης του κεφαλαίου. Μόνο που ο Μαρξ κάνει καθαρό πως η ανθρωπότητα όχι μόνο μπορεί να ζήσει χωρίς κεφαλαιοκράτες, αλλά είναι και υποχρεωμένη να τους καταργήσει.
Οσο για τον 21ο αιώνα, ναι, μπορεί να γίνει ο αιώνας για την επόμενη έφοδο στον ουρανό και μάλιστα με την εργατική τάξη πιο σοφή - πλούσια από τα συμπεράσματα της πρώτης απόπειρας.
Α, και κάτι ακόμα. Ο Μαρξισμός δεν υπάρχει μόνος του. Εχει αυτονόητη συνέχεια τον Λενινισμό, όλη εκείνη δηλαδή τη θεωρητική εργασία, που και στην πράξη απέδειξε πως η εργατική τάξη όχι μόνο μπορεί αλλά έχει και το εργαλείο για να πάρει την εξουσία για τον εαυτό της. Αυτό κι αν είναι κάτι που αποφεύγουν έστω και να ψιθυρίσουν οι αστοί, ή για την ακρίβεια επειδή αυτό ειδικά το γνωρίζουν πολύ καλά γι' αυτό και παίρνουν τα μέτρα τους ρίχνοντας τόνους λάσπη ακριβώς για την περίοδο που επιχειρήθηκε να εδραιωθεί η σοσιαλιστική εξουσία.
ΧΩΡΙΣ ΓΙΑΤΡΕΙΑ: «Πόσο ανακουφιστική θ' αποδειχθεί η ένεση των εκπτώσεων όταν μήνα με τον μήνα η αύξηση των ακάλυπτων επιταγών συνεχίζεται αλματώδης; (...) η εξέλιξη είναι, δυστυχώς, φυσιολογική και αποτέλεσμα της περιοριστικής και φοροεισπρακτικής πολιτικής των κυβερνώντων. Οχι μόνο δεν κινήθηκαν προγραμματισμένα για να στηρίξουν και να ενισχύσουν την αγορά, αλλά επέλεξαν να κάνουν το αντίθετο. Περιόρισαν την αγοραστική δύναμη της συντριπτικής πλειονότητας των καταναλωτών, προκάλεσαν τη θεαματική πτώση του τζίρου και με δεδομένη τη στάση των τραπεζών να περικόψουν τις χρηματοδοτήσεις και τις δανειοδοτήσεις, άφησαν την αγορά χωρίς ρευστό και εκατοντάδες χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις ν' αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Και το κακό είναι ότι βρισκόμαστε, όπως όλα δείχνουν, στην αρχή» (από το κύριο άρθρο στο ΕΘΝΟΣ).
ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ «KNOW HOW»: «Μπροστά στην κατακραυγή της κοινής γνώμης και με το μάτι στις απώλειες ψήφων προς το ΛΑΟΣ η κυβέρνηση προχωρά σε μέτρα που απειλούν να μετατρέψουν τη χώρα σε αστυνομικό κράτος. Ηδη η εμπλοκή της ΕΥΠ με την προαναγγελία εκτεταμένων παρακολουθήσεων τηλεφώνων δημιουργεί έντονη ανησυχία με δεδομένο το αμαρτωλό ιστορικό της υπηρεσίας. (...) προβληματική όμως εμφανίζεται και η ρύθμιση για τη δημιουργία τράπεζας DNA, αφού θα υποχρεώνονται να δίνουν γενετικό υλικό ακόμα και παραβάτες του κώδικα οδικής κυκλοφορίας ή όσοι κατηγορούνται - ούτε καν καταδικάζονται - για πλημμελήματα χωρίς την παραμικρή σχέση με εγκλήματα βίας! (...) Το 2002 η μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ήταν η εξάρθρωση της 17Ν με απόλυτο σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα και χωρίς κανένα παρατράγουδο. Δυστυχώς η κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν διδάχτηκε τίποτα από την πείρα των προκατόχων της!» (από το κύριο άρθρο στα ΝΕΑ).
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: ΣΤΟΧΟΣ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ και η θωράκιση του πολιτικού συστήματος
TΟ ΒΗΜΑ: Η κυβέρνηση πήγε διακοπές
ΤΑ ΝΕΑ: Μη μιλάς, μη γελάς σε παρακολουθεί η ΕΛ.ΑΣ.
ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ: Ο πνιγμένος απο την ΕΥΠ του πιάνεται
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Εμφύλιος στην Κατεχάκη
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ: ΕΝ ΨΥΧΡΩ "ΕΚΤΕΛΕΣΗ" ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
ΗΜΕΡΗΣΙΑ: Η οικονομία εισήλθε σε ύφεση
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Επιτείνεται το πρόβλημα ρευστότητας στην αγορά
ΕΘΝΟΣ: ΣΤΕΡΕΥΕΙ απο ρευστό η αγορά
Η ΑΥΓΗ: Κανονιές ...με θύματα
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ: Καταρρέει λόγω χρεών το ΕΣΥ;
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: ΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΓΡΙΦΟ των ημιυπαίθριων
Η ΒΡΑΔΥΝΗ: ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ έως 60% για μικρομεσαίους
ΑΥΡΙΑΝΗ: ΕΦΟΔΟΣ ΤΟΥ ΣΔΟΕ
Ο ΛΟΓΟΣ: ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ο εμβολιασμός
«Οταν το σύστημα "ρολάρει" μια χαρά, κανείς δεν δίνει δεκάρα για τους αιρετικούς που προέβλεπαν την κατάρρευσή του. Μόλις όμως το πιάσει κρίση, θεωρίες που τις νόμιζαν από καιρό ξοφλημένες αναγεννώνται και θεωρητικοί που τους είχαν για χρόνια απόβλητους αποκαθίστανται. Σαν μια τέτοια αποκατάσταση θα πρέπει ίσως να θεωρήσουμε την πρόσφατη εμφάνιση του Καρλ Μαρξ στις σελίδες του πλέον επίσημου οργάνου του δυτικού καπιταλισμού, την εφημερίδα "Γουόλ Στριτ Τζόρναλ" (...) Πριν από 20 χρόνια, μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη, είχε επικρατήσει η πεποίθηση πως ο Μαρξ ήταν πια ξοφλημένος, πως οι θεωρίες του είχαν τινάξει τα πέταλα και πως ήταν προορισμένες να μείνουν για πάντα θαμμένες κάτω από τα συντρίμμια του Τείχους του Βερολίνου. Ωσπου ξέσπασε η μεγάλη οικονομική κρίση του 1998. Και τότε, όπως τώρα στη "Γουόλ Στριτ Τζόρναλ", το κυριότερο έργο του Μαρξ εμφανιζόταν με τον τίτλο «Η επιστροφή του "Κεφαλαίου"» στις σελίδες της εφημερίδας "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς", που διαπίστωνε πως "από τον θρίαμβο του παγκόσμιου καπιταλισμού περάσαμε στην κρίση του μέσα σε μόλις μία δεκαετία".
(...)το περιοδικό "Νιου Γιόρκερ" δημοσίευε τις εξομολογήσεις του αφεντικού μιας επενδυτικής τράπεζας. "Οσο γερνάω στη Γουόλ Στριτ, τόσο πείθομαι πιο πολύ πως ο Μαρξ είχε δίκιο", έλεγε ο τραπεζίτης (...) Ακόμη και το περιοδικό "Εκόνομιστ" αναγνώριζε το "χρέος" του προς τον Μαρξ: «Ως προφήτης του σοσιαλισμού, ο Μαρξ μπορεί να είναι πεθαμένος. Αλλά ως προφήτης της "παγκόσμιας αλληλεξάρτησης των εθνών", αυτού που λέμε παγκοσμιοποίηση, ίσως παραμένει εκπληκτικά αρμόδιος: όσο πιο επιτυχημένη γίνεται η παγκοσμιοποίηση τόσο περισσότερο προκαλεί την καταστροφή της». `Η, όπως το είχε πει ο Μαρξ, το σύστημα παράγει τους ίδιους τους νεκροθάφτες του (...) τίποτα δεν αποκλείει να επιβεβαιωθεί η πρόβλεψη του βιογράφου του Φράνσις Γουίν ότι μπορεί να αποδειχθεί ο διανοητής που θα ασκήσει τη μεγαλύτερη επιρροή στον 21ο αιώνα»
(τα αποσπάσματα από τη στήλη «Δρόμοι» του Ρ. Βρανά στα ΝΕΑ).