Tα ρεπορτάζ που αναφέρονται στην εκλογική μάχη σαν να πρόκειται για ανταγωνισμό μεταξύ σούπερ μάρκετ, για το ποιο μαγαζί θα παρουσιάσει τις καλύτερες προσφορές για να πάρει τους πελάτες, αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα των δύο κομμάτων της αστικής τάξης: Χωρίς διαφορές στην πολιτική, πρέπει να βρουν ελκυστικό τρόπο να παρουσιάσουν το ίδιο μπαγιάτικο προϊόν με διαφορετικό περιτύλιγμα. Κι όπως στα σούπερ μάρκετ η προσφορά στο γιαούρτι παίρνεται πίσω από την αύξηση της τιμής στις ντομάτες. Στο χέρι του πελάτη είναι να διαλέξει αν θα ψωνίσει για να φάει ή για άλλη χρήση. Μετά το ταμείο όμως κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται.
Σωστή και η επισήμανση για την πασαρέλα χειραγώγησης στα τηλεοπτικά. Αλλά πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν όλο το σκηνικό στήνεται για να υφαρπαγεί η λαϊκή ψήφος και αύριο να παρουσιαστεί σαν έγκριση αυτής ή της άλλης πολιτικής; Πώς να πεις στον άλλο ότι θα του αλλάξεις τα φώτα και μετά να σε ψηφίσει; Ετσι μένεις σε ολίγον από Καϊλή, μπόλικο Πρετεντέρη και οπωσδήποτε κάποιον έγκυρο Παππά, Τσίμα να εξηγεί γιατί είναι ως και αντιεξουσιαστικό να ψηφίσουν όλοι ΠΑΣΟΚ. Για τη ΝΔ δε γίνεται συζήτηση. Εχει αμολήσει τον Γιακουμάτο και δεν ξέρεις πότε γαβγίζει ο Γεωργιάδης και πότε σκούζει αυτός.
Εκτός τηλεοπτικού πλατό η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας ανακοίνωσε την πρόβλεψή της για τον αριθμό των ανέργων που θα έχει διαμορφωθεί με τη συμπλήρωση της διετίας 2007- 2009: 612 εκατομμύρια εργάτες, έναντι 51 εκατομμυρίων που ήταν η εκτίμηση το Γενάρη του 2009. Πάνω που αρχίζεις να το μελετάς μαθαίνεις ότι αυτός που κλαίει πιο πολύ και από τους ανέργους είναι ο διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος: «Φανταστείτε τον εργάτη στη Γερμανία και τη Γαλλία που θα χάσει τη δουλειά του μέσα στους επόμενους μήνες. Για αυτόν τον εργάτη η οικονομική κρίση δεν έχει περάσει. Είναι μπροστά του», είπε. Δε χρειάζεται άλλο για να καταλάβεις πως όταν οι ιμπεριαλιστές επικαλούνται τις συνέπειες της ύπαρξής τους, είναι για να χρησιμοποιήσουν ακόμα περισσότερο αυτόν τον εφεδρικό στρατό των ανέργων για να πιέσουν ακόμα περισσότερο την υπόλοιπη εργατική τάξη ώστε να μη διανοείται καν να σηκώσει κεφάλι μπροστά σε μια κρίση, που την διδάσκει πως με τον καπιταλισμό δεν έχει προκοπή, μόνο δυστυχία. Πως είτε φιλελεύθερη, είτε σοσιαλδημοκρατική είναι η διαχείριση, ένας είναι ο βούρδουλας.
Καθώς κάτι τέτοια κομμουνιστικά κυκλοφορούν εκτός πλατό, εκτός δηλαδή των κυκλωμάτων χειραγώγησης. Γι' αυτό χρειάζονται οι εφεδρείες. Αρχισε λοιπόν το κλάμα, όχι για τους άνεργους, αλλά για το ΚΚΕ, ως κι ο Στάθης Σ. στην «Ελευθεροτυπία». Κι έπιασε το νήμα από κει που το είχαν αφήσει ο Παππάς, ο Παπούλιας, ο Ρουμπάνης, ο Βότσης, όλη η «αντιεξουσιαστική» δημοσιογραφία. Κι άφησε στην άκρη τα ευγενικά «η κυρία Παπαρήγα» και το έριξε στο «Παπαρήγα» σκέτο. Θεωρεί, γράφει, κατήφορο την παρομοίωση του παιχνιδιού «καλός»-«κακός» από τους Παπανδρέου-Καραμανλή με τους Μάλλιο και Μπάμπαλη, τους δυο βασανιστές που ο ένας κέρναγε καφέ κι ο άλλος βάραγε σκαμπίλια. Δε βλέπει ο Στάθης Σ. κανένα συσχετισμό με όλους αυτούς που ξεσκίζουν καθημερινά εκατομμύρια εργατών. Εδώ που τα λέμε πώς να δει το συσχετισμό όταν ο Τσίπρας βγαίνει στη ΔΕΘ για να παρουσιάσει ένα σκονάκι αντιγραφής από πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ; Κάποιος για αντιπερισπασμό πρέπει να τα μαγαρίσει όλα ώστε να μην έχει ο εργάτης πού να ακουμπήσει. Παλιά τους τέχνη.
Επιστροφή λοιπόν στον ανταγωνισμό των σούπερ μάρκετ: Οταν ένα κόμμα πάει να κυβερνήσει υποτίθεται ότι έχει ένα πρόγραμμα και με αυτό πάει στο λαό. Διαβάζουμε ότι στο ΠΑΣΟΚ ψάχνουν να βρουν τι θα ανακοινώσουν ώστε να προσπεράσουν το άλλο κόμμα της αστικής τάξης, τη ΝΔ. Αυτό δε σημαίνει απουσία προγράμματος, αλλά κάτι χειρότερο. Το ΠΑΣΟΚ έχει πρόγραμμα. Ιδιο - φτυστό με το πρόγραμμα της ΝΔ. Και για να το κρύψει είναι υποχρεωμένο να καταφεύγει σε επικοινωνιακά κόλπα.
Στο τέλος καταλήγει στο «στρίβειν διά του αρραβώνος», τουλάχιστον αυτό περιγράφουν οι εφημερίδες που πλασάρουν την πολιτική του: «Θα φορολογηθούν λέει τα ρετιρέ, αλλά δεν είναι εύκολο και να γίνει». Ετσι η όλη πρόταση καταλήγει στο γνωστό περί σπατάλης του δημοσίου και το «πλέγμα της αντιαναπτυξιακής γραφειοκρατίας». Ψάχνοντας να βρεις τι είναι αυτό το «πλέγμα» βρίσκεις πως τους φταίει ό,τι βάζει εμπόδιο στις απολύσεις, φταίει το 8ωρο, φταίνε οι συλλογικές συμβάσεις, φταίνε οι περιορισμοί για το περιβάλλον και πάει λέγοντας.
Ασχετο: Μέρα που είναι, 11 Σεπτέμβρη, ορισμένοι θυμήθηκαν τον Μπιν Λάντεν. Κι εξηγούν πόσο διαφορετικός είναι από τον Μπους ο Ομπάμα που θέλει να φύγει από το Ιράκ για να στείλει περισσότερο στρατό στο Αφγανιστάν. Πάντα χρήσιμος ο Μπιν. Οπως και ο τραπεζίτης που εξηγεί πως για την καπιταλιστική κρίση φταίει η φύση του ανθρώπου. Αν και του ξεφεύγει η διαπίστωση πως καμιά ρύθμιση δεν μπορεί να αποτρέψει τις κρίσεις, όσο θεός είναι το ελεύθερο εμπόριο...
ΠΑΣΑΡΕΛΕΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ: «Τα πρώτα δείγματα από τη μέρα που ουσιαστικά άρχισε η προεκλογική περίοδος, πολύ φοβούμεθα ότι δεν είναι ενθαρρυντικά. Τα λεγόμενα δελτία ειδήσεων εξακολουθούν να είναι... πασαρέλες για τις γνωστές τηλεπερσόνες, τις εμμονές και τις ιδεοληψίες τους, συχνά "βιτρίνες" συμφερόντων και σκοπιμοτήτων μακράς στόχευσης των καναλαρχών. Οι πραγματικές ειδήσεις δεν αποτελούν παρά μια ασήμαντη, χρονικά, "πάσα" και μόνο, που δίνει την ευκαιρία σε παρουσιαστές και "παραθυράτους" σχολιαστές να... κάνουν αυτοί οι ίδιοι "παιγνίδι", να πλασαρισθούν αυτοί ως οι προσωπικότητες της επικαιρότητας, οι διαμορφωτές γνώμης. Φυσικά, κάτω από ένα φερετζέ "αντικειμενικότητας", άλλοτε πιο αραχνοΰφαντο, συχνά πιο αδιαφανή. Οπως όλες τις "κανονικές" μέρες των δελτίων - μόνο που αυτές οι λίγες μέχρι τις 4 Οκτωβρίου είναι προεκλογικές και η χειραγώγηση "γνώμης" δεν διαμορφώνει μόνο... διαφοροποιήσεις στις δημοσκοπήσεις, αλλά για μια κατηγορία θεατών, μπορεί να έχει και ψηφοθηρικά αποτελέσματα...» (ο Θ. Οικονομόπουλος στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).
ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ: «Στην Ιπποκράτους αναζητούσαν όλη την εβδομάδα "ελκυστικές" ιδέες στο θέμα της φοροδιαφυγής προκειμένου οι ανακοινώσεις Παπανδρέου να συνοδεύονται από πρωτοποριακούς θεσμούς, ώστε να προσπεράσουν τα τεκμήρια που ανακοίνωσε ο Καραμανλής» (το θέμα στο ΠΟΝΤΙΚΙ).
«ΘΑ», ΕΚΤΟΣ «ΑΝ», «ΔΥΣΚΟΛΟ»: «το ΠΑΣΟΚ αντιπαραθέτει μια διαφορετική προσέγγιση (...) είναι ωστόσο σαφές πως από μόνη της δεν επαρκεί για να αντιμετωπίσει την κρίση της οικονομίας. Ούτε τα ποσά επαρκούν - τουλάχιστον αν δεν οδηγηθούμε σε απαγορευτικούς συντελεστές ούτε όμως είναι εύκολο να φορολογηθεί δίκαια η περιουσία: οι πονηροί διαφεύγουν και την πληρώνουν οι νομοταγείς. Με αυτή την έννοια θα απαιτηθούν ριζικές τομές που θα έχουν ως στόχο τη φοροδιαφυγή, την ενδημική σπατάλη του ελληνικού Δημοσίου αλλά και το πλέγμα της αντιαναπτυξιακής γραφειοκρατίας που επιτρέπει την κυριαρχία λογής λ0ογής κυκλωμάτων» (από το κύριο άρθρο στα ΝΕΑ).
ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΡΕΙ; «κάποιοι ξεκάθαρα λένε ότι θα βγουν βουλευτές με τις ψήφους του ΣΥΡΙΖΑ και μετά θα τις ακουμπήσουν στο ΠΑΣΟΚ. Μπορούμε να ανεχτούμε μια τέτοια κατάσταση;» (ο Χρ. Κατσούλας, εκπρόσωπος της ΚΟΕ στη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ / ΑΥΓΗ).
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: ΕΝΙΑΙΟ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ενάντια σε ΝΔ - ΠΑΣΟΚ με ισχυρό ΚΚΕ και στις εκλογές
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Επικεντρώνουν τη σύγκρουση στην οικονομία
ΤΑ ΝΕΑ: Φοροπόλεμος ΠΑΣΟΚ - ΝΔ για τα «ρετιρέ»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Αφησαν τρύπες για γαλάζιες προσλήψεις
ΑΥΡΙΑΝΗ: ΔΙΩΧΝΕΙ ΤΑ ΒΑΡΙΔΙΑ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ
ΕΘΝΟΣ: ΓΑΛΑΖΙΑ γρίπη σε 11 περιοχές
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ: ΣΤΟ 3%-4% Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΑΣΟΚ ΜΕ ΝΔ
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ: Ποιους φόρους θα αυξήσει το ΠΑΣΟΚ
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: ΠΟΡΤΑ - ΠΟΡΤΑ και για την τελευταία ψήφο
Η ΑΥΓΗ: Στο εδώλιο ο δικομματισμός για τον εφιάλτη της ύφεσης
ΤΟ ΒΗΜΑ: Φυλλορροεί η ΝΔ
ΗΜΕΡΗΣΙΑ: Πέντε λύσεις στο παρά 5'
«Η επιτυχία του Μπιν Λάντεν έγκειται στο ότι η αμερικανική απάντηση στην 11η Σεπτεμβρίου κατέστησε την Αλ Κάιντα δημοφιλή στα μουσουλμανικά κέντρα όλου του κόσμου. Κατά κάποιο τρόπο οι ΗΠΑ έγιναν ο καλύτερος σύμμαχος της Αλ Κάιντα. Μετά την άφιξή του στον Λευκό Οίκο, ο Μπαράκ Ομπάμα επιχειρεί να αντιστρέψει αυτή την τάση, αποσύροντας προοδευτικά τα αμερικανικά στρατεύματα από το Ιράκ και δηλώνοντας ότι επιθυμεί να επικεντρώσει τη δράση του στον πόλεμο εναντίον της Αλ Κάιντα (...) Ο κ. Ομπάμα, όμως, αποφάσισε επίσης και να αυξήσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν, σε μια χώρα όπου μετά το 2001 δεν έχει εμφανιστεί κανένα ίχνος της Αλ Κάιντα. Το κύριο επιχείρημα υπέρ αυτής της κίνησης είναι ότι η άνοδος των Ταλιμπάν στην εξουσία θα συνοδευόταν από την επιστροφή των συντρόφων τους από την Αλ Κάιντα. Είναι πιθανό να συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά όχι βέβαιο. Προς στιγμήν, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν συμβάλλει κυρίως στην αύξηση του αριθμού των εχθρικών στρατευμάτων» (o Remy Ourdan σε LE MONDE / ΤΟ ΒΗΜΑ).
«Στην "ανθρώπινη φύση" απέδωσε ο επί 18 χρόνια επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ Αλαν Γκρίνσπαν την αιτιολογία της σημερινής κρίσης, όπως και των μελλούμενων (...) δήλωσε στο BBC ότι μοιραία "ο άνθρωπος όταν γνωρίζει μακροχρόνιες περιόδους άνθησης, θεωρεί ότι θα διαρκούν για πάντα". Και πρόσθεσε "είναι ζήτημα της ανθρώπινης φύσης, εκτός αν βρεθεί τρόπος αυτή να αλλάξει, θα έχουμε και νέα κρίση" έστω και "διαφορετική". Ούτε η ρύθμιση μπορεί να την αποτρέψει, καθώς "δεν μπορούμε να έχουμε ελεύθερο παγκόσμιο εμπόριο με ρυθμισμένες εθνικές αγορές» (το θέμα, επίσης στο ΒΗΜΑ).