Απεργία την επόμενη Πέμπτη και Παρασκευή αποφάσισε η Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή την περασμένη Τρίτη, στην ευρεία σύσκεψη από όπου και προέκυψε
«Θέλουμε δουλειά και όχι ανεργία. Τα stage είναι σύγχρονη δουλεία». Σαφές το σύνθημα που ακούστηκε στην Αθήνα την Πέμπτη |
Επόμενο κορυφαίο αγωνιστικό ραντεβού η πανελλαδική απεργία την Πέμπτη 5 Νοέμβρη. Οι εργαζόμενοι με «stage» από κάθε φορέα και υπηρεσία, από κάθε μεριά της Ελλάδας, θα συγκεντρωθούν στην Αθήνα, στις 11 το πρωί, στην Ομόνοια. Να σημειωθεί ότι την ίδια μέρα απεργούν και οι συμβασιούχοι έργου στον Οργανισμό Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών.
Μία μέρα μετά, στις 6 Νοέμβρη θα γίνει νέα πανελλαδική απεργία με τους εργαζόμενους να διαδηλώνουν έξω από τις υπηρεσίες τους καθ' όλη τη διάρκεια του ωραρίου.
Στη σύσκεψη της περασμένης Τρίτης, όπου συμμετείχαν φορείς και συντονιστικές επιτροπές εργαζομένων με «stage» στο Δημόσιο Τομέα, καθορίστηκε το εξής διεκδικητικό πλαίσιο:
Την απόφασή τους να παλέψουν για το δίκιο τους διαμήνυσαν οι εργαζόμενοι και μέσα από την επιτυχημένη απεργιακή κινητοποίηση που έγινε την περασμένη Πέμπτη στην Αθήνα από τους εργαζόμενους με «stage» στον ΟΑΕΔ και το ΙΚΑ και τη συμμετοχή και από άλλους φορείς. Χαρακτηριστικά της απεργίας ήταν η μαζική συμμετοχή και ο αγωνιστικός παλμός των εργαζομένων. Την ανάγκη να ενισχυθεί η πάλη τους ανέδειξε και η απάντηση του υπουργού Εργασίας, Α. Λοβέρδου, ότι «η απόφαση της κυβέρνησης δεν αλλάζει».
Ενα ακόμα χαρακτηριστικό της κινητοποίησης αποτέλεσε η οργή τους κατά του εργατοπατερισμού και συγκεκριμένα της θέσης που έχει πάρει η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, η οποία στηρίζει την απόφαση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Επίσης, την ίδια μέρα έγιναν κινητοποιήσεις σε Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Μυτιλήνη.
Τα όσα έχουν γίνει μέχρι σήμερα δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία». Είναι αποτέλεσμα της συσσωρευμένης εμπειρίας των εργαζομένων που χρόνια τώρα βιώνουν μια διαρκή κατάσταση πολιτικής και εργασιακής ομηρίας. Ταυτόχρονα, η ολοένα εντεινόμενη αντεργατική επίθεση των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και η στάση που παίρνουν για τους συμβασιούχους αναδεικνύουν ότι δεν υπάρχει πλέον χώρος για ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Αντίστοιχα αποκαλύπτεται και ο ρόλος του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Ολα αυτά γέννησαν την ανάγκη για ενιαία αγωνιστική απάντηση των εργαζομένων ενάντια στις αντεργατικές πολιτικές που γεννούν και οξύνουν τα προβλήματά τους. Δεν υπάρχει πια χρόνος για αναμονή. Τώρα είναι η ώρα για αταλάντευτους αγώνες, σε ταξική κατεύθυνση.
Η αγωνιστική δράση των εργαζομένων ανησυχεί τους πολιτικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου και τα συνδικαλιστικά τους στηρίγματα. Γι' αυτό προσπαθούν να βάλουν εμπόδια σε αυτή τη δράση, να εγκλωβίσουν τους εργαζόμενους σε διάφορες αποπροσανατολιστικές λογικές.
Η ΝΔ μιλά για μονιμοποίηση όσων καλύπτουν «πάγιες και διαρκείς ανάγκες». Με το πρόσχημα αυτό ως κυβέρνηση, το 2004, απέκλεισε εκατοντάδες χιλιάδες συμβασιούχους από το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Τη λογική αυτή υιοθετεί και ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος έχει το θράσος να επαναφέρει τον ανυπόστατο ισχυρισμό ότι η περίφημη κοινοτική οδηγία 70/1999 οδηγεί, τάχα, στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Ακόμα μιλά για μοριοδότηση που σε καμιά περίπτωση δεν εξασφαλίζει το δικαίωμα στη δουλειά. Τις λογικές αυτές προβάλλουν και οι αντίστοιχες συνδικαλιστικές δυνάμεις. Ο ΛΑ.Ο.Σ. σε μια ακόμα έξαρση δημαγωγίας ασκεί κριτική στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ και από την άλλη παρουσιάζει ως επιβεβλημένη από τα πράγματα την απόφαση για απόλυση των εργαζομένων.
Ταυτόχρονα, εργαζόμενοι καταγγέλλουν ότι ειδοποιούνται για απόλυση χωρίς καν να τους παρουσιάζεται ένα σχετικό έγγραφο. Στην προχτεσινή απεργιακή κινητοποίηση της Αθήνας υπήρξαν υπηρεσίες που δε δέχονταν ως αιτία απουσίας τους τη συμμετοχή τους στην απεργία. Κάποια παπαγαλάκια τους εκφοβίζουν λέγοντάς τους ότι δεν έχουν δικαίωμα να απεργήσουν. Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι η λογική περί «πάγιων και διαρκών αναγκών» και «αξιοποίησης της κοινοτικής οδηγίας» συγκαλύπτουν τον πολιτικό χαρακτήρα του προβλήματος. Οπως δείχνει η μέχρι σήμερα εμπειρία, στόχος είναι να εγκλωβίσουν τους εργαζόμενους σε νομικίστικες και αναποτελεσματικές διαδικασίες, να γίνουν έρμαια δικηγορικών γραφείων που περιμένουν και πάλι να εκμεταλλευτούν την ανάγκη τους.
Ο νόμος 2639/1998 του ΠΑΣΟΚ εισήγαγε τα «stage» στην Ελλάδα, τα οποία αποτελούν μέρος των γενικότερων αντεργατικών κατευθύνσεων και σχεδιασμών που συναποφασίζουν οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών της ΕΕ. Τυπικά τα «stage» εμφανίστηκαν ως «προγράμματα κατάρτισης και απόκτησης επαγγελματικής κατάρτισης ανέργων» που θα χρησίμευαν ως δήθεν εργαλεία αντιμετώπισης της ανεργίας. Η πραγματικότητα είναι ότι εξαρχής αποτέλεσαν μια από τις διάφορες μορφές εργασιακής και πολιτικής ομηρίας που «αξιοποιούνται» πολλαπλώς από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.
Μέσω αυτών εξασφαλίζουν πάμφθηνο εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα, το οποίο εκτελεί τις ίδιες εργασίες που ασκούν οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι και εργαζόμενοι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Τα «stage», οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, οι συμβάσεις έργου χρησιμοποιούνται ως μηχανισμοί ανακύκλωσης και συγκάλυψης της ανεργίας (αξίζει να σημειωθεί η υποκρισία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Οταν πρόκειται για τα δικαιώματα όσων απασχολούνται με «stage», τους θεωρούν μαθητευόμενους. Οταν, όμως, μετράνε την ανεργία, τους θεωρούν εργαζόμενους).
Λειτουργούν ως «δούρειος ίππος» για το χτύπημα και τη συρρίκνωση των μονίμων εργαζομένων, αφού «η δουλειά μπορεί να γίνει και με πιο φθηνό εργατικό δυναμικό».
Τέλος, οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στήνουν ολόκληρους πελατειακούς μηχανισμούς μοιράζοντας υποσχέσεις για ανανέωση των συμβάσεων ή πιθανή μελλοντική μονιμοποίηση, εκμεταλλευόμενες την εργασιακή ανασφάλεια και αβεβαιότητα, την τεράστια ανεργία.
Σήμερα, όπως και στο παρελθόν, τα «παπαγαλάκια» του δικομματισμού συκοφαντούν τους εργαζόμενους με «stage» ως «πράσινα» ή «μπλε» ρουσφέτια (εξαρτάται ποιο από τα δύο κόμματα είναι στην κυβέρνηση και ποιο στην αξιωματική αντιπολίτευση). Προσπαθούν έτσι να διαιρέσουν τους εργαζόμενους και να αποδυναμώσουν τον αγώνα τους. Αυτό γίνεται κάθε φορά που συμβασιούχοι κάθε μορφής διεκδικούν το δικαίωμά τους στη δουλειά. Η πραγματικότητα είναι ότι οι εργαζόμενοι που δουλεύουν μέσω αυτών των προγραμμάτων εξαναγκάζονται να δεχθούν τους άθλιους εργασιακούς όρους ύστερα από αρκετά χρόνια εργασιακής περιπλάνησης και ανεργίας.