Οι μηχανισμοί της αστικής τάξης ποτέ δεν έπαψαν να επιτίθενται στο οργανωμένο εργατικό κίνημα.
Σήμερα έρχεται ανάγλυφα στην επιφάνεια μια πάγια αλήθεια, την οποία πολλοί ξεχνούν και άλλοι θέλουν να ξεχάσουν. Οτι, για να προωθηθεί αποτελεσματικά μια αντιλαϊκή, αντεργατική πολιτική, αυτή πρέπει να συνοδεύεται από αυταρχικά μέτρα, από δυνάμεις καταστολής, αλλά και από γενικότερη ιδεολογική επίθεση ενάντια στο οργανωμένο συνδικαλιστικό, εργατικό κίνημα και στην πρωτοπορία του, το ΚΚΕ.
Συχνά δημοσιογράφοι του αστικού Τύπου, πολλοί από τους οποίους πήραν ακόμα και τις βάσεις της δημοσιογραφίας στα πλαίσια του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, μέσα από τον ΟΔΗΓΗΤΗ και το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ, άλλοι που χρησιμοποίησαν το ΚΚΕ ως εφαλτήριο για την ανάδειξή τους, σήμερα, από τη μια περιφρονούν, αποσιωπούν, αποκρύπτουν και από την άλλη χλευάζουν, συκοφαντούν, διαστρεβλώνουν συνειδητά τις απόψεις, θέσεις και προτάσεις του ΚΚΕ.
Ταυτόχρονα συμμετέχοντας δραστήρια, στη λεγόμενη «πληροφόρηση», φροντίζουν να συντηρούν οτιδήποτε θεωρούν ότι εναντιώνεται στη δράση του ΚΚΕ. Πολύ συχνά υποστηρίζουν ότι είμαστε μακριά από την πραγματικότητα. Αλλοι πως είμαστε «καθυστερημένοι» γιατί δεν προσαρμοζόμαστε, στη μίζερη πραγματικότητα, γιατί δεν υποτασσόμαστε, όπως υποτάχτηκαν άλλοι στη νέα τάξη του ιμπεριαλισμού. Αλλοτε πάλι λένε ότι δε φταίει πάντα και για όλα ο ιμπεριαλισμός και ούτε αυτός έχει την ικανότητα να κατευθύνει ακόμα και την πένα τους. Ωστόσο, υπάρχουν έντιμοι συνάδελφοί τους, ακόμα και αστοί, που υποστηρίζουν το αντίθετο. Οτι, δηλαδή, χωρίς την έγκριση ή την καθοδήγηση του «μεγάλου αδελφού», των πολιτικών εκφραστών και των υπηρετών του, χωρίς τον έλεγχο και τις επιλογές τους, ελάχιστα γίνονται και λιγότερα ξεφεύγουν.
Πρώτο. Μετά το 1991 δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι τώρα πάει τελειώσαμε με τους κομμουνιστές. Επίσης, σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων φάνηκε ότι όλα θ' αλλάξουν. Αρκετοί, κάτω από την ιδεολογική επίδραση των μηχανισμών της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού, υποστήριζαν ότι μετά τις ανατροπές και τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, άνοιξαν οι ορίζοντες για τη δημοκρατία, την ειρήνη, τη συνεργασία των λαών, αλλά και για την ευημερία των εργαζομένων. Ωστόσο, πολύ γρήγορα διαψεύστηκαν οικτρά οι ελπίδες, που καλλιεργήθηκαν. Τα πράγματα σε παγκόσμιο επίπεδο χειροτέρεψαν, εξαιτίας της επεμβατικότητας του ιμπεριαλισμού σε βάρος χωρών και λαών και της όξυνσης των αντιθέσεών του. Εάν δεν υπήρχε η κομμουνιστική ιδεολογία, ο ίδιος ο ιμπεριαλισμός με τη δράση του, θα την έκανε σήμερα πιο αναγκαία, αναπόφευκτη.
Δεύτερο. Η πράξη δείχνει ότι, η αστική τάξη, οι ιμπεριαλιστές, δεν μπορεί να αποδεχτούν το γεγονός ότι ενώ στην Ευρώπη κατάφεραν να διαλύσουν, να προσεταιριστούν, ακόμα και να ισοπεδώσουν κινήματα, κόμματα, οργανώσεις, σχεδόν τα πάντα, στην Ελλάδα υπάρχει το ΚΚΕ που όχι μόνο έχει σωστές θέσεις, αλλά εξακολουθεί να παίζει σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας.
Τρίτο. Οι δυνάμεις της αστικής τάξης και διάφοροι κοινωνικοί πολιτικοί παράγοντες, απολογητές του καπιταλισμού, με κάθε τρόπο επιδιώκουν να υπονομεύουν το εργατικό, μαζικό κίνημα και ιδιαίτερα το συνδικαλιστικό κίνημα. Η επίθεσή τους δε στρέφεται αποκλειστικά και μόνο ενάντια στο ΚΚΕ. Στρέφονται ενάντια σε κάθε τι οργανωμένο. Σε κάθε συλλογική δράση.
Σήμερα, ωστόσο, περισσότερο από ποτέ, επιδιώκουν να δημιουργήσουν εμπόδια, να σηκώσουν αναχώματα για να δυσκολεύουν την προσέγγιση ανθρώπων στο ΚΚΕ. Αυτό το τελευταίο τούς απασχολεί ειδικότερα. Είναι, φυσικό για την αστική τάξη, να αντιπαλεύει την πολιτική του ΚΚΕ. Δε θέλουν να προωθηθεί η ενωτική του πολιτική.
Τώρα που η «εκσυγχρονιστική» πολιτική του ΠΑΣΟΚ επιδιώκει να σαρώσει και τις τελευταίες κοινωνικές κατακτήσεις, θέλουν να «καθαρίσουν» το έδαφος από κάθε στοιχείο που αντιστρατεύεται τις αντεργατικές και αντιλαϊκές επιλογές τους. Καταλαβαίνουν ότι εργαζόμενοι, ακόμα και μέλη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ θα εναντιωθούν στην κατακρήμνιση και των τελευταίων εργατικών κατακτήσεων και γι' αυτό σηκώνουν το «μπαμπούλα» του αντικομμουνισμού διανθισμένο με «σύγχρονο» περιεχόμενο.
Σε κάθε περίπτωση, ο στόχος είναι το ΚΚΕ και η πολιτική του, οι θέσεις και προτάσεις του για τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.
Τέταρτο. Αρκετοί αστοί δημοσιογράφοι, αναλύουν την πολιτική κατάσταση, υπερασπίζονται με πάθος την Ευρωπαϊκή Ενωση, την εφαρμοζόμενη αντεργατική πολιτική, όλα τα μέτρα που εκπορεύονται από τις Βρυξέλλες και προωθούνται στη χώρα μας.
Την ίδια στιγμή λοιδορούν κάθε δραστηριότητα, αντίδραση των εργαζομένων, αυτών που πλήττονται βάναυσα από αυτήν την πολιτική. Εκθειάζουν την αστική δημοκρατία της δημοκοπίας, του νεοφιλελευθερισμού, την ώρα που σαρώνονται κοινωνικές κατακτήσεις, ποδοπατούνται και ακρωτηριάζονται δημοκρατικά δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες που κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα. Κι όλα αυτά με ύφος «χιλίων καρδιναλίων» και με προσπάθεια να πείσουν ότι είναι ανεξάρτητοι, είναι ουδέτεροι, ανεπηρέαστοι, δήθεν, από κόμματα. Πρόκειται για έσχατη υποκρισία.
Πέμπτο. Η προσπάθεια να «εκσυγχρονίσουν» το ΚΚΕ αναπτύσσεται με πολλούς τρόπους, χρησιμοποιούνται άνθρωποι, αλλά και πολλά μέσα.
Το σύγχρονο, το νέο, το προοδευτικό, έχουν διαστρεβλωθεί ως έννοιες. Η ΟΝΕ για παράδειγμα παρουσιάζεται ως το πιο σύγχρονο. Ως η νέα μεγάλη ιδέα του έθνους. Εμείς αγωνιζόμαστε εναντίον της με όλες μας τις δυνάμεις. Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι πολλοί άνθρωποι συμφωνούν με τις ολέθριες συνέπειες αυτής της πολιτικής για τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Αρκετοί νιώθουν την ανάγκη και συμμετέχουν στην πάλη εναντίον της.
Εκτο. Στη δεκαετία του '60 όταν σέρνανε τους αγωνιστές, τους κομμουνιστές στις ασφάλειες, στα κρατητήρια, μόνιμη επωδός των χωροφυλάκων ήταν: Να είσαι ιδεολόγος, να είσαι κομμουνιστής, αλλά να είσαι έλληνας κομμουνιστής. Αυτή η επιθετικότητα στόχευε, εκτός των άλλων, στο χτύπημα της διεθνιστικής πρακτικής του ΚΚΕ. Και σήμερα που η διεθνιστική του δράση αναπτύσσεται, ανάλογες είναι οι επιθέσεις τους.
Εβδομο. Η αστική τάξη ανησυχεί και παίρνει τα μέτρα της για κάθε ενδεχόμενο. Δεν ανέχεται την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος σε ταξική βάση. Προσπαθεί με όλα τα μέσα να εμποδίσει τη δράση του. Και δεν εννοούμε μόνον τα αυταρχικά, κατασταλτικά, καταπιεστικά μέτρα. Δεν είναι μόνον η σωματική βία και τρομοκρατία. Είναι και η διάσπαση. Είναι ο χρηματισμός, ο εκμαυλισμός, τα ανταλλάγματα, η φθορά και διαφθορά συνειδήσεων. Είναι η προβολή του κοσμοπολιτισμού, η διευκόλυνση ακόμα και ενός μικρού τμήματος εργαζομένων να ζει- έστω και φευγαλέα - ένα όνειρο. Ιδιαίτερο βάρος δίνει σε ορισμένα τμήματα του πληθυσμού. Εύκολα μπορεί να προσεταιρίζεται ένα μέρος από τα στελέχη διαφόρων χώρων. Διανοούμενοι, καλλιτέχνες, συνδικαλιστικά στελέχη, δημοσιογράφοι, βρίσκονται στο στόχαστρό της. Κι έχει όλα τα μέσα στη διάθεσή της για να πετύχει τους στόχους της. Κυρίως διαθέτει μεγάλα χρηματικά ποσά.
Η υπερπροβολή της δουλιάς ενός επιστήμονα, δημιουργού, όπως και η καταβαράθρωση ενός άλλου που δε δείχνει διάθεση υποταγής, είναι μέσα στην πρακτική της. Η προβολή συγκεκριμένων ανθρώπων ή η δημιουργία εντυπώσεων για το έργο τους χωρίς να αντανακλά αυτό την πραγματικότητα, είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Ο εκμαυλισμός, η κολακεία, η καλλιέργεια και η ενίσχυση των αδυναμιών τους, δεν πάει πίσω.
Ογδοο. Απέναντι στην αντιλαϊκή επίθεση, χρειάζεται ετοιμότητα, επαγρύπνηση, αλλά και δραστήρια ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική παρέμβαση. Τα προβλήματα της εργατικής τάξης, της νεολαίας, του λαού και της χώρας οξύνονται καθημερινά. Η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και στις κατακτήσεις είναι σαρωτική. Η νέα τάξη είναι παρούσα. Η αντίσταση, η αντεπίθεση, η ενότητα, η πλατιά συσπείρωση αγωνιστικών δυνάμεων, είναι στο κέντρο της προσοχής του ΚΚΕ. Η οικοδόμηση του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου πάλης, μόνον έτσι μπορεί να προωθείται. Τα λόγια στις σημερινές συνθήκες περιττεύουν. Πρώτη αναγκαιότητα, η δράση, η κίνηση πλατύτερων δυνάμεων.
ΜΠΟΡΕΙ στα χαρτιά και στα διατάγματα η Μακρόνησος να έχει βέβαια χαρακτηριστεί ιστορικός τόπος, αλλά στην πράξη κι όπως διαπιστώνουν οι προσκυνητές, που πρόσφατα επισκέφτηκαν το ελληνικό Αουσβιτς, είναι σήμερα αμπέλι ξέφραγο για καταπατητές, για κάθε είδους αυθαιρεσία και χρήση ασύδοτη.
ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ για όλα τα παραπάνω η Ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή οι βουλευτές του ΚΚΕ Σπ. Στριφτάρης, Γ. Χουρμουζιάδης και Αντ. Σκυλλάκος και η οποία απευθύνεται στους υπουργούς Γεωργίας, Εσωτερικών - Δημόσιας Διοίκησης και ΠΕΧΩΔΕ.
ΤΟΠΟΣ, λοιπόν, ιστορικός το Μακρονήσι. Ενας χώρος που έχει συνδεθεί με τις πιο μαύρες σελίδες της νεότερης ιστορίας, αλλά ταυτόχρονα και με τις πιο ηρωικές. Είναι ο βράχος που καθρέφτισε του λαού μας τους αγώνες και που με ψυχή, με μυαλό, αλλά και με αίμα σφράγισε τη σύγχρονη ιστορία μας.
ΕΙΝΑΙ το Μακρονήσι ο ελληνικός κρανίου τόπος, όπου μαρτύρησαν μυριάδες δημοκρατικοί στρατιώτες και χιλιάδες πολίτες στα μαύρα χρόνια της αμερικανοκρατίας. Οπου απ' άκρη σ' άκρη του νησιού στις πούντες, στις χαράδρες, στις βραχουριές και τους θαλασσινούς κόρφους αντηχούν ακόμη οι γόοι και οι οιμωγές των νέων, που λίγα χρόνια είχαν δώσει την ψυχή τους στην Εθνική Αντίσταση πολεμώντας τους ξένους εισβολείς.
ΚΑΙ ΓΙΑ ανταμοιβή βασανίζονταν από τους δημίους της νέας Κατοχής για να αποκηρύξουν τις θυσίες τους για την πατρίδα, την ελευθερία και τη δημοκρατία και να ντροπιαστούν. Είναι αμέτρητοι οι δημοκρατικοί δεσμώτες που ξεψύχησαν σ' αυτό το στοιχειωμένο νησί της φρίκης από τα άγρια, τ' αβάσταχτα βασανιστήρια.
ΕΧΟΥΝ περάσει κοντά δέκα χρόνια από τότε που το Μακρονήσι χαρακτηρίστηκε ιστορικός τόπος και όλα τα κτίρια ιστορικά διατηρητέα μνημεία. Οπως επίσης αργότερα - το 1995 - ορίστηκαν και οι χρήσεις που επιτρέπονται και αποκλείστηκαν οι μη συμβατές, ώστε να είναι δυνατή η ανάδειξη του τόπου.
Η ΕΡΩΤΗΣΗ των βουλευτών του ΚΚΕ υπογραμμίζει πως στις χρήσεις που απαγορεύονται περιλαμβάνονται η κτηνοτροφία, η ιχθυοκαλλιέργεια, το κυνήγι που θα έπρεπε μέσα σε δύο χρόνια να έχουν σταματήσει. Φυσικά πέρασαν 5 ολόκληρα χρόνια και το υπουργείο Γεωργίας αδιαφορώντας για όλα, δίνει άδειες συνέχεια για να βόσκουν τα κοπάδια και το υπουργείο Εσωτερικών βάζει κι αυτό την υπογραφή του.
ΕΧΟΥΜΕ κι ένα ακόμη υπουργείο, το ΥΠΕΧΩΔΕ, που θεάται την κατάσταση και δεν παίρνει όπως θα έπρεπε καμιά πρωτοβουλία που να μπει σε εφαρμογή η εφαρμογή, η υλοποίηση του Δ/τος των χρήσεων γης της Μακρονήσου.
ΚΙ ΕΤΣΙ το κακό παράγινε... Οι σημερινοί χρήστες στήνουν εκεί τα χειμαδιά τους και τους βολεύει να χρησιμοποιούν το επισκευασμένο θέατρο του ΑΕΤΟ, στο οποίο οι ακαθαρσίες αποτελούν επιπλέον δάπεδο πάχους 10 εκ. Κι αυτό το είδαν πρόσφατα οι Μακρονησιώτες.
ΚΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ από την ασυδοσία αλλά και την αποθράσυνση συνεχίζεται με τα αυθαίρετα και τις κάθε λογής επεκτάσεις βοσκών και μελισσοκόμων. Στην περιοχή μάλιστα της ΣΦΑ οι βανδαλισμοί είναι εντυπωσιακοί.
ΚΑΙ το ερώτημα φυσικά που θέτει η Ερώτηση εύλογο για τους αρμόδιους υπουργούς: πότε σκοπεύουν να πληροφορηθούν την ύπαρξη του Δ/τος 895Δ/95 και να πάψουν να εκδίδουν παράνομες άδειες παραμονής των κοπαδιών στο Μακρονήσι; Αλλά κι ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ θα θυμηθεί και θα υλοποιήσει κάποτε το Δ/γμα που έχει υπογράψει εδώ και πέντε χρόνια;
Η ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ είναι εθνικό μνημείο αντίστασης κατά της ξενο-δουλείας, της εθνοπροδοσίας και της υποτέλειας. Είναι και θα μένει μνημείο δημοκρατίας, ιερό και αιώνιο. Μνημείο ήθους και αρετής των αδάμαστων αγωνιστών.
ΕΙΝΑΙ, ο βράχος, η πέτρα, που καθώς μας είπε στο στίχο του ο αξέχαστος σ. Γιάννης Ρίτσος «χιλιάδες άνθρωποι κοιμήθηκαν μάγουλο με μάγουλο με το θάνατο». Κι αυτός ο άγιος, ο θεμέλιος λίθος - βράχος της ζωής και της ιστορίας μας δεν μπορεί να μένει ξέφραγο αμπέλι. Είναι ώρα να παρθούν τα αναγκαία μέτρα προστασίας και ανάδειξης της Μακρονήσου.
Ταυτόχρονα όμως ο Ενγκελς καταδίκασε επανειλημμένα τις απόπειρες εκείνων που ήθελαν να είναι «πιο αριστεροί» ή «πιο επαναστάτες» από τη σοσιαλδημοκρατία, να μπάσουν στο πρόγραμμα του εργατικού κόμματος μια άμεση αναγνώριση του αθεϊσμού με την έννοια της κήρυξης πολέμου κατά της θρησκείας. Μάλιστα το 1874 ο ίδιος ο Ενγκελς μιλώντας για το περίφημο μανιφέστο των φυγάδων της κομμούνας, των μπλανκιστών, χαρακτηρίζει σαν ανοησία τη θορυβώδη κήρυξη πολέμου από μέρους τους κατά της θρησκείας και δηλώνει ότι μια τέτοια κήρυξη πολέμου είναι ο καλύτερος τρόπος να ζωντανέψει το ενδιαφέρον προς τη θρησκεία και να δυσκολευτεί η πραγματική απονέκρωση της θρησκείας. Τους κατηγορεί μάλιστα ότι δεν μπορούν να καταλάβουν πως μονάχα η ταξική πάλη των εργατικών μαζών, που τραβά ολόπλευρα τα πιο πλατιά στρώματα του προλεταριάτου στη συνειδητή και επαναστατική κοινωνική πρακτική, είναι σε θέση ν' απελευθερώσει στην πράξη τις καταπιεζόμενες μάζες από το ζυγό της θρησκείας, ενώ η ανακήρυξη σε πολιτικό καθήκον του εργατικού κόμματος του πολέμου κατά της θρησκείας είναι αναρχική λογοκοπία. Ιδιαίτερα κριτικά στέκεται ο Ενγκελς και στην «κουταμάρα της πάλης του Βίσμαρκ ενάντια στους κληρικόφρονες». Μ' αυτή την πάλη ο Βίσμαρκ το μόνο που έκανε ήταν να δυναμώσει τη μαχητική κληρικοφροσύνη των καθολικών, να βλάψει την υπόθεση του πραγματικού πολιτισμού, γιατί πρόβαλε σε πρώτη μοίρα τις θρησκευτικές διαιρέσεις αντί τις πολιτικές, τράβηξε την προσοχή μερικών στρωμάτων της εργατικής τάξης και της δημοκρατίας από τα επιτακτικά καθήκοντα της ταξικής και επαναστατικής πάλης προς την κατεύθυνση της πιο επιφανειακής και αστικά απατηλής αντικληροφροσύνης.
Σαν μαρξιστές έχουμε καθήκον να εξηγήσουμε υλιστικά την πηγή της πίστης και της θρησκείας στις μάζες. Ακόμα την πάλη κατά της θρησκείας πρέπει να τη συνδέσουμε με τη συγκεκριμένη πρακτική του ταξικού κινήματος που αποβλέπει στην εξάλειψη των κοινωνικών ριζών της θρησκείας.
Ακριβώς στο συγκεκριμένο ζήτημα, σ' αυτό το σημείο είναι που ξεχωρίζουν όλοι οι σύγχρονοι «διαφωτιστές» από τους μαρξιστές. Ας δούμε λοιπόν την ουσία του προβλήματος, ας δούμε τις ρίζες της θρησκείας στον καπιταλισμό. Ιδού λοιπόν πώς τις περιγράφει ο ίδιος ο Λένιν στο άρθρο του: «Σχετικά με τη στάση του εργατικού κόμματος απέναντι στη θρησκεία» (ΑΠΑΝΤΑ - Τόμος 17, σελ. 427).
«Στις σύγχρονες καπιταλιστικές χώρες οι ρίζες αυτές είναι κυρίως κοινωνικές. Η κοινωνική εξάρτηση των εργαζόμενων μαζών, η καταφανής απόλυτη αδυναμία τους μπροστά στις τυφλές δυνάμεις του καπιταλισμού, που προξενεί κάθε μέρα και κάθε ώρα χίλιες φορές φρικτότερα βάσανα, χειρότερα μαρτύρια στους απλούς ανθρώπους της δουλιάς από ό,τι οποιαδήποτε έκτακτα γεγονότα, όπως πόλεμοι, σεισμοί κ.λ.π. να πού βρίσκεται η βαθύτερη ρίζα της θρησκείας. «Ο φόβος δημιούργησε τους θεούς». Ο φόβος μπροστά στην τυφλή δύναμη του κεφαλαίου, που είναι τυφλή, γιατί δεν μπορεί να προβλεφτεί από τις μάζες του λαού, που στο κάθε βήμα της ζωής του προλετάριου και του μικρονοικοκύρη η δύναμη αυτή απειλεί να του φέρει και του φέρνει την «ξαφνική», την «αναπάντεχη», την «τυχαία» καταστροφή, τον όλεθρο, τη μετατροπή του σε ζητιάνο, σε πόρνη, το θάνατο από την πείνα, να η ρίζα της σύγχρονης θρησκείας που πριν απ' όλα και πάνω απ' όλα πρέπει να έχει υπόψη του ο υλιστής, αν δε θέλει να παραμείνει υλιστής του νηπιαγωγείου. Κανένα διαφωτιστικό βιβλίο δεν πρόκειται να ξεριζώσει τη θρησκεία από τις μάζες που καταπιέζονται από το καπιταλιστικό κάτεργο και που εξαρτώνται από τις τυφλές καταστροφικές δυνάμεις του καπιταλισμού, όσο αυτές οι μάζες δε θα μάθουν μόνες τους ν' αγωνίζονται ενωμένες, οργανωμένα, συστηματικά, συνειδητά ενάντια σ' αυτή τη ρίζα της θρησκείας, ενάντια στην κυριαρχία του κεφαλαίου σ' όλες τις μορφές».