Ο Ευριπίδης, στα 415 π.Χ., επιλέγει να μιλήσει για όλα αυτά μέσα από τη ματιά των αιχμάλωτων γυναικών της Τροίας, που ετοιμάζονται, σκλάβες πια, να εγκαταλείψουν τον τόπο τους και να ακολουθήσουν τους νικητές Ελληνες σε μια νέα, άγνωστη πατρίδα. Η οξύτητα της καταγγελίας, παράλληλα με τη συγκινητική ποιητική ευαισθησία, αναδεικνύει το έργο σε ένα από τα αριστουργήματα όχι μόνο του αρχαίου δράματος, μα και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Οι «Τρωάδες» παρουσιάζονται στις 26/8 στο Δημοτικό αμφιθέατρο «Θανάσης Βέγγος» στον Κορυδαλλό και στις 28/8 στο Ευριπίδειο Θέατρο Σαλαμίνας. Τα σκηνικά - κοστούμια της παράστασης είναι του Αγγελου Μέντη. Μουσική: Τάκης Φαραζής. Παίζουν ακόμη οι: Γιάννης Τσορτέκης, Μαρία Καλλιμάνη, Μαρία Κίτσου, Μιχάλης Οικονόμου κ.ά.
Εργο του Μανώλη Χάρου |
Μετάφραση: Κ. Χ. Μύρης. Σκηνοθεσία: Βασίλης Νικολαΐδης. Σκηνικά - Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ. Μουσική: Αντιγόνη Τσολάκη. Χορογραφία: Χρήστος Παπαδόπουλος. Φωτισμοί: Κώστας Χλίβας. Παίζουν: Παύλος Χαϊκάλης, Γιώργος Αρμένης, Σαμψών Φύτρος, Θύμιος Κούκιος, Γιάννης Κοτσαρίνης. Χορός: Αρμένης Κωνσταντίνος, Γκάγκας Θωμάς, Δουδώνης Φοίβος, Θεοδωράκης Μανώλης, Ιωσηφίδης Ιωσήφ, Καρνάκης Χρήστος, Καρύδας Ορέστης, Κούκιος Θύμιος, Μόσχος Δημήτρης, Φάις Αλμπέρτο, κ.ά.
Μετά τη μεγάλη ανταπόκριση του κοινού, παρατείνεται μέχρι και τις 26 Σεπτέμβρη η εγκατάσταση της Βάνας Ξένου, με γενικό τίτλο «Η Ψυχή του Τόπου», στον Εθνικό Κήπο, στην Αθήνα. Η δημιουργός έχει τοποθετήσει σε όλη την έκταση του κήπου, 19 μεγάλες εγκαταστάσεις στις οποίες περιέχονται 85 γλυπτά. Οπως χαρακτηριστικά σημειώνεται «Βασικό χαρακτηριστικό του έργου της, είναι ο διάλογος με την ιστορία και τους μύθους. Η Βάνα Ξένου ορίζει τα έργα στην εγκατάσταση ως ενεργείς παρουσίες, όπου ο τόπος - πάρκο - κήπος συνηγορούν σε μια ανοιχτή σχέση του τόπου με τα στοιχεία που συνιστούν το έργο. Η παρουσία των κλαδιών, του νερού, του χώματος, των μετάλλων και των ορυκτών συνδέονται με τις μνημειακές μορφές των γλυπτών. Το τοπίο εδώ δεν εκλαμβάνεται απλώς ως περιβάλλον αλλά στοιχειοθετεί την πλαστική ύλη με την οποία υλοποιείται η σχέση του τόπου με τα έργα. Στο έργο της Βάνας Ξένου πρωτίστως επισημαίνεται η σημασία της καταγωγής του τόπου».