Σημαντικές εικαστικές εκθέσεις περιλαμβάνει το φετινό φθινοπωρινό πρόγραμμα του Μουσείου Μπενάκη. Θεόφιλος, Τάκης Κατσουλίδης, Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Σπύρος Βασιλείου, Δημήτρης Πικιώνης... συνταξιδεύουν με Δανούς αρχιτέκτονες και μηχανικούς, με νέους Ελληνες αρχιτέκτονες, αλλά και με τη δημιουργία του κινήματος Werkbund, που αναπτύχθηκε στη Γερμανία το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα. Παράλληλα, η έκθεση «Χειρ Αγγέλου. Ενας ζωγράφος εικόνων στη βενετοκρατούμενη Κρήτη», θα φωτίσει τη δημιουργία του ζωγράφου του 15ου αιώνα, Αγγελου Ακοτάντο.
Είκοσι πίνακες του ζωγράφου Θεόφιλου Χατζημιχαήλ παρουσιάζονται (15/9 - 31/10), στο κεντρικό κτίριο του Μουσείου. Το σύνολο αυτών των έργων (προέρχονται από τη συλλογή της Εμπορικής Τράπεζας), δίνει μια αντιπροσωπευτική εικόνα της δημιουργίας του ζωγράφου, καθώς σ' αυτό συναντάμε μια χαρακτηριστική επιλογή από το σύνολο της θεματολογίας του: ιστορικές ή μυθολογικές σκηνές, τοπία και εικόνες της καθημερινής ζωής.
Η πορεία 50 χρόνων ενός σημαντικού Ελληνα καλλιτέχνη, ερευνητή, σχεδιαστή και δασκάλου της τυπογραφίας, του Τάκη Κατσουλίδη, παρουσιάζεται, μέσα από το έργο του, στην έκθεση «Το σχέδιο του γράμματος. Η περιπέτεια ενός ζωγράφου, στα πελάγη της ελληνικής τυπογραφίας» (κτίριο οδού Πειραιώς, Σεπτέμβρης και Οκτώβρης). Ο Τάκης Κατσουλίδης μάς αποκαλύπτει τη δαιδαλώδη περιπέτεια του τυπογραφικού σχεδιασμού μέσα από πρακτικά παραδείγματα πρωτότυπων σχεδίων, αλλά και σελίδων καλλιτεχνικών εκδόσεων που έθεσαν τις βάσεις της σύγχρονης Ελληνικής Τυπογραφίας, διατηρώντας άσβεστη τη φλόγα της ουμανιστικής ανακάλυψης του Γουτεμβέργιου. Μια έκθεση με ειδικό, αλλά και γενικό ενδιαφέρον, με ενδιαφέρουσες εικόνες που προκύπτουν μέσα από δεκάδες συνδυασμούς σχημάτων, μεγεθών, όγκων και στιλ.
Εργα από τη συνολική διαδρομή του Μάκη Θεοφυλακτόπουλου στο χώρο της Τέχνης, περιλαμβάνει η έκθεση (Σεπτέμβρης - Νοέμβρης) στο κτίριο οδού Πειραιώς. Ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα. Η φυσική κλίση στη ζωγραφική τον οδηγεί στο φροντιστήριο του Πάνου Σαραφιανού και από εκεί στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου παρακολουθεί το εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη και για ένα μικρό χρονικό διάστημα το εργαστήριο του Γιώργου Μαυροΐδη. Παίρνει μέρος στην Γ' Πανελλαδική Εκθεση Νέων Ζωγράφων και λαμβάνει το πρώτο βραβείο. Μετά το τέλος των σπουδών του στη Σχολή, συμμετέχει στην έκθεση αποφοίτων, καθώς και σε ομαδικές εκθέσεις. Το 1966 κάνει την πρώτη του ατομική έκθεση στην πρωτοποριακή γκαλερί Αστορ, στην Αθήνα. Ακολουθούν ταξίδια στην Ελβετία, στην Ιταλία, στο Παρίσι όπου ζει για δύο χρόνια. Με υποτροφία, φεύγει το 1971 για τις ΗΠΑ και μένει τρία χρόνια στη Νέα Υόρκη. Το 1975 επιστρέφει οριστικά στην Αθήνα. Το 1988 ξεκίνησε τη διδασκαλία στη Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης. Διατηρεί το εργαστήριό του για 17 χρόνια. Οταν κλείνει ο κύκλος της Σχολής, επιστρέφει στην Αθήνα, όπου ζει μέχρι σήμερα.
Τις σημαντικότερες στιγμές της πολύχρονης διαδρομής (1929 - 1982) στο θέατρο του ζωγράφου Σπύρου Βασιλείου και τη συμβολή ενός από τους δημοφιλέστερους καλλιτέχνες της γενιάς του '30 στη διαμόρφωση της μεταπολεμικής σκηνικής αισθητικής, επιχειρεί να αναδείξει η έκθεση «Σπύρος Βασιλείου: Θέατρο» (κτίριο οδού Πειραιώς, Οκτώβρης - Δεκέμβρης). Η παρουσίαση προβάλλει τους συσχετισμούς του σκηνογραφικού έργου του Βασιλείου με τις πολιτιστικές (θεατρικές και εικαστικές), ιδεολογικές και οικονομικές επιδιώξεις της Ελλάδας του '30, του '40, του '50 και του '60. Επίσης, την αλληλεπίδραση μεταξύ του ζωγραφικού και σκηνογραφικού του ιδιώματος. Θα εκτεθούν επιλεγμένες πλαστικές και ζωγραφικές μακέτες, κοστούμια, φωτογραφικό υλικό, κείμενα υποδοχής, κείμενα του καλλιτέχνη, αφίσες και θεατρικά προγράμματα.
Στο κεντρικό κτίριο (Νοέμβρης - Δεκέμβρης) φιλοξενείται η έκθεση «Χειρ Αγγέλου. Ενας ζωγράφος εικόνων στη βενετοκρατούμενη Κρήτη». Η έκθεση παρουσιάζει έναν επώνυμο ζωγράφο του 15ου αιώνα, τον Αγγελο Ακοτάντο, που έζησε στη βενετοκρατούμενη Κρήτη. Ενας πολύ σημαντικός αριθμός εικόνων με την υπογραφή Χειρ Αγγέλου έχει σωθεί, καθώς και η ιδιόχειρη διαθήκη του, μέσα από την οποία προβάλλει η προσωπικότητα ενός ζωγράφου, που αποτελούσε εξέχον μέλος στην κοινωνία της εποχής του. Αναζητώντας τις απαρχές του ζωγράφου Αγγελου φωτίζεται η τέχνη της Κωνσταντινούπολης γύρω στο 1400 μέσα από εικόνες και εικονογραφημένα χειρόγραφα και παρακολουθούμε τις μετακινήσεις των ζωγράφων από την πρωτεύουσα του Βυζαντίου στην Κρήτη σε αναζήτηση ασφαλέστερων συνθηκών για την καλλιτεχνική τους δημιουργία. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει αναλάβει η καθηγήτρια Βυζαντινής Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Μαρία Βασιλάκη.
Εργο του Θεόφικου
Το 2010 κλείνει (κτίριο οδού Πειραιώς, Δεκέμβρης) με έκθεση (ζωγραφική και αρχιτεκτονική) του Δημήτρη Πικιώνη. Παρουσιάζεται το μεγαλύτερο μέρος του ζωγραφικού και αρχιτεκτονικού του έργου, το οποίο έχει περιέλθει στην κατοχή του Μουσείου Μπενάκη, από τη σημαντική δωρεά της οικογένειας Πικιώνη.
Στο πρώτο μέρος της έκθεσης φιλοξενείται το ζωγραφικό του έργο στις ενότητες που ο ίδιος είχε προσδιορίσει: «Από τη Φύση», «Αναμνήσεις από το Παρίσι», «Αρχαία», «Βυζαντινά», «της Φαντασίας», «Λαϊκά». Η ζωγραφική για τον μεγάλο αρχιτέκτονα αποτελούσε μάλλον προσωπική του υπόθεση και αφορούσε τη δική του καλλιτεχνική πορεία προς την ωρίμανση. Στο δεύτερο μέρος της έκθεσης παρουσιάζεται το σύνολο του αρχιτεκτονικού του έργου, μελέτες του για την αρχιτεκτονική της Ζαγοράς και της Καστοριάς, τμήμα της μελέτης του για τη Λαϊκή Αρχιτεκτονική της Χίου, τεύχη του περιοδικού «το 3ο Μάτι» (στη σύνταξη του οποίου συνεργάστηκαν Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας, Στρατής Δούκας, Σπύρος Παπαλουκάς, Σωκράτης Καραντινός, Τάκης Παπατσώνης, Μιχάλης Τόμπρος, Αγγελος Θεοδωρόπουλος), καθώς και τεκμήρια των σχέσεών του με ανθρώπους όπως ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο, ο Μπουζιάνης, ο Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Αγγελος Σικελιανός, κ.ά.
Από τις εκθέσεις αρχιτεκτονικής σημειώνουμε: Δανοί αρχιτέκτονες και μηχανικοί (κτίριο οδού Πειραιώς, 16/09 - 17/10). Το ίδιο διάστημα, «6η Μπιενάλε νέων Ελλήνων αρχιτεκτόνων». Στο κτίριο οδού Πειραιώς (21/10 - 28/11), παρουσιάζεται η δημιουργία του κινήματος Werkbund, που αναπτύχθηκε στη Γερμανία το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα. Το Werkbund, ένα αυθεντικά γερμανικό πολιτισμικό φαινόμενο που εντούτοις διαδόθηκε ως οργάνωση και σε άλλες χώρες της Μεσευρώπης, ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα ως τις αρχές της δεκαετίας του 1930 και την επικράτηση του ναζισμού, και επηρέασε με τις κατευθύνσεις του ακόμα και τη σχολή του Μπάουχαους.