Τον ιδρώτα της δημιουργίας και του κεφιού τους πρόσφεραν απλόχερα στον κόσμο τα συγκροτήματα «Αντίθεσις», «Ενοχο Λα», οι «Πυξ Λαξ» μαζί με τους «Οναρ» και τους φίλους τους, κάνοντας ακόμα πιο «καυτή» την πιο ζεστή μέρα του Σεπτέμβρη.
Ευχαριστώντας την ΚΝΕ για την πρόσκληση να εμφανιστούν στο Φεστιβάλ, οι «Αντίθεσις» έπαιξαν τις πρώτες νότες της βραδιάς με μια δυναμική διασκευή στον «Γουίλι» του Θ. Μικρούτσικου σε στίχους του μεγάλου ποιητή Νίκου Καββαδία, στον οποίο αφιέρωσαν μέρος του προγράμματός τους. Σαν μαγνήτης η μελωδία τραβούσε σιγά αλλά σταθερά τον κόσμο που πλήθαινε συνεχώς. «Πολιτείες μαγικές με του ονείρου τα φτερά», «θέλω να βγω και να φωνάξω δυνατά πως η ζωή δεν είναι έτσι όπως μας λένε», «μη πιστέψεις πως έχει χαθεί, η ελπίδα υπάρχει ακόμα... σ' ένα κόκκινο γιγάντιο σώμα». Στίχοι δικοί τους, τραγούδια δικά τους, μα τόσο οικεία σε όσους τους άκουγαν. Και πάλι περνώντας σε διασκευές, αυτή τη φορά ένας φόρος τιμής στον Ξυλούρη: «Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο θερίζει την αυγή ωκεανό», στον Λοΐζο με τον «Γέρο νέγρο Τζιμ» και θερμή ανανέωση συνάντησης με ένα δικό τους τραγούδι, «συνομιλία» με τους 300 του Λεωνίδα «τι να μας πουν, τι να τους πούμε τελικά, ένα τετράγωνο κουτί μας κυβερνά...».
Στην κεντρική εξέδρα, οι ψυχές των χιλιάδων νέων, γέμισαν από καλή μουσική και συγκινήσεις |
Απόκοσμο γαλάζιο στη σκηνή και οι «Πυξ Λαξ» να τραγουδούν «άγονη πλήξη και ζωή χωρίς έρωτα, για τις παλιές αγάπες μη μιλάς» ξεκινώντας μια από τις καλύτερες, όπως προέκυψε, συναυλίες τους. Το κορυφαίο σχήμα, που εδώ και μια δεκαετία καταθέτει τραγούδια, λυρισμό, ευαισθησίες κατέχοντας δικαιολογημένα μια μεγάλη θέση στην καρδιά των νέων της χώρας μας, μοιράστηκε με τους χιλιάδες νέους και νέες τις μουσικές τους εικόνες. Εικόνες της ζωής, που ξετυλίγεται στην άλλη όχθη του αγώνα και της αγωνίας και όχι σε αυτήν του συμβιβασμού και του βολέματος, στην αγωνία του έρωτα και τον αγώνα του Προμηθέα, τον μύθο του οποίου τραγούδησαν. Η συναυλία εξελίχθηκε σε μια μουσική συνάντηση δυναμικών μελωδικών συνευρέσεων στη σκηνή, όπως αυτή με τους «Τσοπάνα ρέιβ» με ένα τραγούδι και μετά με τους «Οναρ». Με ήχο ηλεκτρικό, αλλά και κλασικό, με ροκ μπαλάντες, αλλά και τρυφερά βαλσάκια διηγήθηκαν τις δικές τους μουσικές ιστορίες. Τραγούδια, πλημμυρισμένα από ευαισθησία και ελπίδα, που μιλούν για «Σπασμένες νότες» και «Πεταμένες σκέψεις», αλλά και για «Γαλάζια ξενύχτια» και «Παραμύθια γλυκά» μέχρι αργά τη νύχτα...
Οι «Πυξ Λαξ» στη σκηνή μαζί με τους «Οναρ» και τις μελωδίες τους, έκαναν τη βραδιά μαγική... |
Ο Κώστας Βίρβος (αριστερά) και ο Θόδωρος Δερβενιώτης (δεξιά) ευχαριστούν από σκηνής τους διοργανωτές του αφιερώματος και τους θεατές |
Στη συνέχεια το «λόγο» πήρε το νεανικό συγκρότημα «Αρόδο» που μας κράτησε συντροφιά με έντεχνο, λαϊκό και ρεμπέτικο τραγούδι. Ρεπερτόριο ικανό και σίγουρο να συγκεντρώσει το ενδιαφέρον των επισκεπτών του Φεστιβάλ.
Σε αληθινό γλέντι εξελίχθηκε, λίγο αργότερα, το αφιέρωμα στους Θόδωρο Δερβενιώτη και Κώστα Βίρβο, που διοργάνωσε η ΚΝΕ, στο Λαϊκό Στέκι του 26ου Φεστιβάλ. Η ΚΝΕ τίμησε δύο σπουδαίους δημιουργούς, που με το έργο τους αλλά και τη στάση ζωή τους, τιμούν το ελληνικό λαϊκό τραγούδι. Ο Κώστας Βίρβος και ο Θόδωρος Δερβενιώτης δε χρειάζονται πολλά λόγια για να τους παρουσιάσει κανείς. Οταν μιλάει το διαχρονικό έργο τους, τα λόγια είναι περιττά. Αυτοί οι τόσο ευαίσθητοι ποιητές, ο στιχουργός και ο συνθέτης, που τραγουδήθηκαν επί δεκαετίες, τραγουδιούνται και θα τραγουδιούνται, ήταν μαζί μας, προχτές το βράδυ, με ένα «μπουκέτο» από τα ωραιότερα τραγούδια της καρδιάς, του καημού και της χαράς.
Συγκινημένοι, ο Κώστας Βίρβος και ο Κώστας Δερβενιώτης, κλήθηκαν στη σκηνή όπου τους απονεμήθηκε τιμητική πλακέτα. Ο Κώστας Δερβενιώτης ευχαρίστησε την ΚΝΕ για την πρωτοβουλία της και όλους όσοι εργάστηκαν για τη συναυλία. Την Χαρούλα Λαμπράκη, την Θεοδοσία Στίγκα, τον Αντώνη Παπαϊωάννου, τον Μάνο Παπαδάκη, τον ΛευτέρηΔήμογλου και όλη την Ορχήστρα (Βαγγέλης Κονταράτος, Χρήστος Γρηγορίου, Γρηγόρης Βασίλας, Ντίνος Χατζηϊορδάνου, Τάκης Φράγκους και Γιώργος Τσάφας).
Από αριστερά: Αντ. Παπαϊωάννου, Μ. Παπαδάκης, Θ. Στίγκα, Χ. Λαμπράκη και Λ. Δήμογλου |
Ο Κώστας Βίρβος, δημοκράτης, αγωνιστής, με δυνατή γλωσσική αρματωσιά, με άγρυπνη ματιά και αληθινή ευαισθησία, ο Κώστας Βίρβος συλλαμβάνει τους εσωτερικούς κραδασμούς του λαού μας και τους κάνει τραγούδι.
Ο Θόδωρος Δερβενιώτης, αγνός, πηγαίος, αυθόρμητος αποτελεί κεφάλαιο για τη λαϊκή μας μουσική. Και σαν δάσκαλος και σαν συνθέτης και σαν μουσικός αποτελεί για το λαϊκό μας τραγούδι σημαντική προωθητική δύναμη. Οι συνθέσεις του έχουν τη σφραγίδα της ολοκληρωμένης μουσικά προσωπικότητάς του.
Τραγούδια παραδοσιακά, ρεμπέτικα, λαϊκά, της χρυσής περιόδου '50 - '60, αλλά και έντεχνα λαϊκά μαζί με δημιουργίες σύγχρονων συνθετών, πρόσφερε απλόχερα προχτές το βράδυ, στο Λαϊκό Στέκι, ο Μπάμπης Τσέρτος, λίγο πριν τις δώδεκα και μέχρι αργά τις πρώτες πρωινές ώρες. Με τη μελωδική φωνή του και το μπουζούκι του, πρόσφερε ένα πρόγραμμα, με τραγούδια από την προσωπική του δισκογραφία. «Ατιμη τύχη», «Ερωτοπούλειον», «Τα νιάτα τα μπερμπάντικα», «Το μερακλίδικο πουλί», «Της Λυγερής... απέναντι». Μαζί και τραγούδια που σημάδεψαν τον αιώνα που έφυγε. Και ήταν αλήθεια πως το «Λαϊκό Στέκι» μετατράπηκε σε «Τραγουδοποιείον η Ελλάς».
Ο Μπ. Τσέρτος και το συγκρότημά του |
Ο Ν. Ζιώγαλας, ο Μ. Φάμελος και οι μουσικοί που τους συνόδευαν, κράτησαν μέχρι αργά το βράδι, πολλούς νέους και νέες κοντά τους, με τα υπέροχα τραγούδια τους |
«Ενα ευχαριστώ στην ΚΝΕ που μας κάλεσε. Ελπίζουμε να ερχόμαστε εδώ κάθε χρόνο», ήταν τα λόγια του συγκροτήματος «Χάραξις» που έλαβε πρώτο τη σκυτάλη της μουσικής περιπλάνησης, με το «Εμβατήριο». Νέα παιδιά, φοιτητές όλοι, που «έντυσαν» με ροκ ήχο τα τραγούδια τους, ανάμεσά τους η «Γλυκιά μέρα», τα «Χίλια ταξίδια», «Το ροκ της πήγαινε πολύ», αλλά και η «Σέλμα» - ένα κορίτσι από τη Γιουγκοσλαβία. «Από τη γειτονιά μας, όπου πριν ενάμιση χρόνο έγινε ένας πόλεμος. Μερικοί θέλησαν να τον περάσουν απαρατήρητο. Ομως αυτό, εδώ στην Ελλάδα, δεν έγινε» - είπε χαρακτηριστικά ο Θανάσης Κωστόπουλος, από το συγκρότημα.
«Πώς πάει;», καλησπέρισαν το κοινό οι «Μάτζικ Ντε Σπελ», που ανέβηκαν στη συνέχεια στη σκηνή. Δεν ήταν όμως μόνοι, μαζί τους - όταν η νύχτα είχε ζυγώσει για τα καλά - «έφεραν» και τον Νικόλα (Ασιμο), τον Παύλο (Σιδηρόπουλο), την Κατερίνα (Γώγου), αλλά και τους Νιρβάνα. Αλλωστε, «όταν νυχτώνει βρίσκεις πιο εύκολα ταξί για τον παράδεισο», ήταν οι στίχοι που προηγήθηκαν του «Γκαλά» του τραγουδιού σε ποίηση Καρυωτάκη, «που μιλά για μια συνάθροιση, σαν τη δική μας σήμερα» - όπως είπε το συγκρότημα. Μια συνάθροιση, για την οποία ευχαρίστησαν την ΚΝΕ «που μας έδωσε την ευκαιρία να είμαστε εδώ κοντά σας».
Οι «Μάτζικ Ντε Σπελ» καληνύχτισαν τον κόσμο ευχόμενοι «καλή δύναμη και καλούς αγώνες», για να παραχωρήσουν τη θέση τους στον Νίκο Ζιώγαλα και τον Μανώλη Φάμελο.
Παλαιότερα κομμάτια των δύο καλλιτεχνών, αλλά και αυτά από την πρόσφατη συνεργασία τους στο δίσκο «Η αγάπη αν είναι αυτό», συνόδευσαν την πορεία προς το κλείσιμο της βραδιάς στη Νεανική Σκηνή του Φεστιβάλ της ΚΝΕ, που ευχαρίστησαν οι καλλιτέχνες «για την ευκαιρία που μας έδωσε να είμαστε κοντά σας».
Το Φεστιβάλ της ΚΝΕ, προσπαθεί πάντα και σε όλες τις μορφές της τέχνης και του πολιτισμού, να διατυπώνει μια άλλη, διαφορετική από το «ρεύμα» πρόταση, μια άλλη αντίληψη ψυχ-αγωγίας, όχι μόνο για τους νεολαίους, τους μεγάλους φίλους και επισκέπτες του, αλλά και για τους λιλιπούτειους. Γι' αυτό και στο Χώρο Κινηματογράφου, όλες τις μέρες του Φεστιβάλ προβάλλονται ταινίες που να εκφράζουν τους ανήσυχους νέους, τους σκεπτόμενους ενήλικες και τα πλάσματα της αθωότητας, από την υγιή ψυχοπνευματική διάπλαση των οποίων εξαρτάται όχι μόνο το δικό τους μέλλον, αλλά γενικά της κοινωνίας.
Οπως και την πρώτη μέρα του Φεστιβάλ, έτσι και την Πέμπτη το βράδυ, ο «Κινηματογράφος» της ΚΝΕ είχε τρεις προβολές. Η αρχή έγινε με την ωριαία προβολή μιας ταινίας από τη διεθνώς φημισμένη, πολυβραβευμένη, υπέροχη, αληθινά ψυχ-αγωγική παιδική σειρά, που είχε παραχθεί από την κρατική τηλεόραση της ΛΔ Πολωνίας, «Μπόλεκ και Λόλεκ». Περισσότερο στους νέους, αλλά και στους ενήλικες απευθυνόταν μια ελληνική μικρού μήκους ταινία, του «μικρομηκά» Γ. Λερού (έχει παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Δράμας).
Η κινηματογραφική βραδιά έκλεισε με τη, συνταρακτικού περιεχομένου, ιστορική ταινία «Ζερμινάλ», πιστά βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Εμίλ Ζολά, γραμμένο το 1885 και εμπνευσμένο από την πρώτη αυθόρμητη εξέγερση των πρωτοπόρων Γάλλων ανθρακωρύχων ενάντια στη 16ωρη και εφταήμερη δουλιά ενηλίκων και ανηλίκων εργατών στα ορυχεία, για στοιχειώδη αμοιβή ώστε να μην πεθαίνουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους από την ασιτία, για στοιχειώδη μέτρα προστασίας τους στις ανήλιαγες στοές. Η ταινία (158'), σε σκηνοθεσία Κλοντ Μπερί, σενάριο των Αρλέτ Λάγκμαν - Μρους Ρόμπινσον, με πρωταγωνιστές τους Ζεράρ Ντεπαρτιέ, Τζούντιθ Χέντρι και την αλλοτινή «σταρ» του γαλλικού θεάτρου - καμπαρέ Μιου - Μιου, γυρίστηκε το 1993, και απέσπασε τέσσερα βραβεία της Γαλλικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, καθώς και βραβεία ενδυματολογίας και φωτογραφίας.
Ηταν το Μεσαίωνα, όταν ζούσαν εξόριστοι στα χωριά των βάλτων, νάνοι, καμπούρηδες, κουλοί και γιγαντόμορφοι, πόρνες, κλέφτες και αιρετικοί. Αυτοί ήταν οι μπουφόνοι. Κατέβαιναν στα χωριά και στις πόλεις για να βγάλουν τα προς το ζην παίζοντας τις ανατρεπτικές παραστάσεις τους μπροστά στο λαό, αλλά και στους βασιλιάδες και τους ευγενείς. Συχνά επειδή το παράκαναν με τις σάτιρες και τις παρωδίες τους, κινδύνευαν να χάσουν και την ίδια τη ζωή τους από μια βασιλική καρμανιόλα. Τότε συνήθως «μαζεύονταν» με πονηριά και άλλα τεχνάσματα γλίτωναν τη ζωή τους και συνέχιζαν την τέχνη τους.
Χωρίς το φόβο της βασιλικής καρμανιόλας, η θεατρική ομάδα δρόμου των Μπουφόνων έπαιξε χτες, για δεύτερη συνεχόμενη μέρα, στο χώρο του Φεστιβάλ τη σάτιρα «Δέκα χρόνια μπουφόνοι: Η μελωδία της δεκαετίας». Τα παιδιά της θεατρικής ομάδας μίλησαν με το δικό τους, ανατρεπτικό τρόπο για την ελληνική πραγματικότητα, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα. Μίλησαν για τον ανώδυνο τρόπο που πέρασαν εδώ και μια δεκαετία οι πόλεμοι από την τηλεόραση, για το κέρδος που έγινε αξία και το χρήμα ιδεολογία.
Για το θεσμό του Φεστιβάλ της ΚΝΕ, η Βίλη Σωτηροπούλου, σκηνοθέτης της παράστασης, υπογράμμισε ότι είναι ένας τρόπος «να βρισκόμαστε σε εγρήγορση και να παίρνουμε θέση για όσα συμβαίνουν γύρω μας». Και εξέφρασε την ελπίδα ο θεσμός του Φεστιβάλ να σταθεί αφορμή να αφυπνιστούν όλο και περισσότερες συνειδήσεις.