Εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη χτεσινή συγκέντρωση των Οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο χώρο της Πρόνοιας
Από τη χτεσινή συγκέντρωση στην αίθουσα του Συνδικάτου Οικοδόμων |
Οταν όμως από το Τμήμα Υγείας της ΚΕ μου έδωσαν ένα σημείωμα, έτσι για να ξαναθυμηθώ, να ξαναβρεθώ μπροστά στα ιδιαίτερα προβλήματά σας - όχι ότι δεν τα ξέρουμε, αλλά καλό είναι να γίνεται ένας απολογισμός - και διαβάζοντας την ατελείωτη κυριολεκτικά σειρά περικοπών, που από το 2004 έχει γίνει στις οικογένειες και ιδιαίτερα στα Ατομα με Ειδικές Ανάγκες, τότε πραγματικά σκέφτηκα ότι η ταξική πολιτική, η πολιτική που ακολουθείται χρόνια τώρα, είναι και διεφθαρμένη ταυτόχρονα.
Για μας, δηλαδή, αυτό είναι διαφθορά. Ολες αυτές οι περικοπές που έχουν γίνει στο δικό σας χώρο και άλλες που θα έρθουν σαν απόρροια του μνημονίου, που θα έχουμε μνημόνιο διαρκείας. Πώς πρέπει να μιλήσει κανείς, ποια είναι η διαφθορά; Οδηγούν έναν κόσμο και ιδιαίτερα τις οικογένειες που έχουν παιδιά με ειδικές ανάγκες, ένα σημαντικό μέρος από αυτές να αναζητούν ατομικούς τρόπους να λύσουν το πρόβλημα. Να γίνουν, αν θέλετε, θύματα υπόσχεσης, να βρίσκουν οποιονδήποτε τρόπο να αντιμετωπίσουν και να αμβλύνουν τα ιδιαίτερα προβλήματά τους.
Κατάμεστη η αίθουσα της συγκέντρωσης |
Και πραγματικά, παρότι κατά καιρούς τα διαβάζουμε στον "Ριζοσπάστη", τα διαβάζω κι εγώ, τα ακούω, τα συζητάμε στη Βουλή, ορισμένα πράγματα που διάβασα - τα ξαναθυμήθηκα βεβαίως - μου έκαναν φοβερή εντύπωση. Και πρέπει να κάνουμε κι εμείς σαν Κόμμα μεγάλη προσπάθεια να γίνουν γνωστά ευρύτερα, ιδιαίτερα σε αυτό τον κόσμο που διατηρεί αυταπάτες - βάζουμε ένα ερωτηματικό - απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, απέναντι σε έναν κόσμο που φοβάται το ρίσκο της ρήξης, της ανατροπής, φοβάται να ρισκάρει ή ακόμα το σκέπτεται πώς θα ψηφίσει στις εκλογές.
Με τα κατώτερα διεθνή κριτήρια, υπάρχουν 200.000 παιδιά μαθητικής ηλικίας με αναπηρίες ή μαθησιακές δυσκολίες που χρειάζονται υπηρεσίες Ειδικής Αγωγής. Και από αυτά, το Δημόσιο μπορεί να καλύψει μόνο 15.000. Και φυσικά αυτά τα παιδιά θα γίνουν αύριο ενήλικοι.
Δηλαδή, τα ΑμΕΑ σήμερα στην Ελλάδα είναι πολλαπλάσια. Οταν για παράδειγμα έχεις χρόνιες ασθένειες, μυοσκελετικές, διάφορες ασθένειες, που σε πιάνουν στην πορεία. Ολοι, αν θέλετε, από μια ηλικία και μετά, εντασσόμαστε στα ΑμΕΑ. Οταν έχουμε χρόνιες παθήσεις, όταν θέλουμε βοηθήματα, όταν θέλουμε φυσικοθεραπεία. Βεβαίως, η ευαισθησία καταρχήν και του Κόμματος είναι στα παιδιά. Αλλά το νούμερο είναι μεγάλο και αυτό δείχνει το μέγεθος αυτής της διεφθαρμένης ταξικής πολιτικής.
Διαβάζω εδώ ότι ο Οργανισμός Απασχόλησης των Ελευθεροεπαγγελματιών, πριν 6 μήνες έκοψε κατά το 1/3 τις θεραπείες για τα παιδιά με βαριές αναπηρίες. Στο όνομα να ξεπεράσουμε την κρίση και να μη χρεοκοπήσουμε! Το ΙΚΑ έκοψε σε πολλές περιπτώσεις τα έξοδα μεταφοράς από και προς τα κέντρα αποκατάστασης για τα παιδιά με βαριές αναπηρίες. Από το 2004 με αποφάσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ κόπηκαν κατά 50% οι θεραπείες για παιδιά με αναπηρίες όταν συμπληρώσουν τα 18 χρόνια. Εδώ λέμε ότι πρέπει να προστεθούμε εμείς - πολλοί από μας - που είμαστε από 60 χρονών και πάνω! Δηλαδή από τα 18 και πάνω τι γίνεται; Σταματάει η αναπηρία;
Οι νεφροπαθείς αναγκάστηκαν να αγοράσουν φάρμακα που χρειάστηκαν κατά τη διάρκεια αιμοκάθαρσης από ιδιωτικό φαρμακείο για να ενισχυθεί η κερδοφορία των ιδιωτικών κλινικών. Οι νεφροπαθείς, μια σειρά εξετάσεις που χρειάζονται να κάνουν κάθε τρεις μήνες για να παραμένουν στη λίστα μεταμόσχευσης, πληρώνουν κι από την τσέπη τους. Ασε να περιμένεις πότε θα πάρεις! Και τι γίνεται με τους άπορους νεφροπαθείς που δεν έχουν σταθερή μονάδα τεχνητού νεφρού;
Εκοψαν λέει και ένα μέρος των συντάξεων. Κόβεται για παράδειγμα το επίδομα αναπηρίας για τα παιδιά που κληρονομούν σύνταξη από τους γονείς τους, όταν αυτή ξεπερνάει τα 330 ευρώ! Κόβεται το επίδομα βαριάς νοητικής στέρησης, όταν το παιδί ξεπερνάει το 30 IQ. Λες και έχει καμιά ουσιαστική διαφορά ως προς τις ανάγκες στήριξης. Ως το 30 θα παίρνει το επίδομα, στα 31 είναι εντάξει. Είσαι - όπως λένε - φτωχός άμα έχεις ως 5.000 ευρώ το χρόνο, άμα ως άτομο έχεις 5.500 ευρώ, δεν είσαι φτωχός. Αμα μια τετραμελής οικογένεια έχει 11.000 ευρώ το χρόνο είναι φτωχή, άμα έχει 12.000 δεν είναι φτωχή.
Επομένως, μια βδομάδα πριν τις εκλογές, θέλω να υπενθυμίσω ότι ως Κόμμα, για τον δικό σας το χώρο, έχουμε καταθέσει πολύ συγκεκριμένα αιτήματα μέσα στη Βουλή, που κι εσείς μας βοηθήσατε να τα διαμορφώσουμε, το κίνημα των ΑμΕΑ και κυρίως όχι το επίσημο κίνημα, αλλά κυρίως αυτό που αναπτύσσεται από τα κάτω και με τη συνδρομή του Κόμματος.
Εχουμε διατυπώσει και επείγοντα, άμεσα αιτήματα, αυτό που λέμε "εδώ και τώρα" και βεβαίως έχουμε καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση διεξόδου, επίλυσης των προβλημάτων. Μπορεί να μην μπορούν να λυθούν τα προβλήματα της αναπηρίας, αλλά μπορούν να λυθούν τα προβλήματα αγωγής, αποκατάστασης, στήριξης των οικογενειών κλπ. Τίποτα δεν είναι άλυτο στις σημερινές συνθήκες, όπου η επιστήμη έχει φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Αλλά και εκεί που δεν μπορείς να ακυρώσεις τις συνέπειες μιας αναπηρίας, μπορεί να ακυρωθούν ως ένα βαθμό οι συνέπειες του να είσαι δυστυχισμένος ή βάρος στην οικογένειά σου κλπ.
Θα ήθελα όμως, μια βδομάδα πριν τις εκλογές, χωρίς να θέλω να ξεχνάμε καθόλου τα προβλήματά σας - ξέρουμε τις κινητοποιήσεις που γίνονται π.χ. στο χώρο των τυφλών. Είναι φοβερό, σχολεία για παιδιά με βαριά αναπηρία έχουν λιγότερο εκπαιδευτικό προσωπικό από ό,τι έπρεπε, στο όνομα να γίνουν, λέει, οι προσλήψεις με αξιοκρατία και διαφάνεια. Το έχουμε βρει τώρα, αξιοκρατία, διαφάνεια και καταπολέμηση της διαφθοράς. Και μέσα από αυτές τις ταμπέλες δικαιολογούνται τα πάντα.
Επιτρέψτε μου όμως να σταθώ στον πυρήνα του πολιτικού προβλήματος που διέπει τη μάχη των εκλογών, όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί είναι μια μάχη που κατά τη γνώμη μας μπορεί να οδηγήσει τα πράγματα ένα βήμα μπρος ή και σε δύο βήματα πίσω. Κι εμείς βεβαίως δουλεύουμε γι' αυτό το ένα βήμα μπρος. Και ξεκινάμε από το ότι καμία μάχη, και χθες, πολύ περισσότερο σήμερα και αύριο, δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένη. Μια μάχη χαμένη για το λαό σημαίνει πολύ περισσότερα προβλήματα από ό,τι είχαμε γνωρίσει ως τώρα.
Ο πρωθυπουργός διαμόρφωσε το βασικό σύνθημα και τη βασική προεκλογική τακτική της κυβέρνησης. Και αυτή εμείς τη βάζουμε στο επίκεντρο της προσοχής, 7 μέρες πριν τις εκλογές. Λέει το εξής πράγμα: Αν ο λαός δεν ψηφίσει ΠΑΣΟΚ στις εκλογές για την περιφέρεια και το δήμο, αν δεν ψηφίσει τους συνδυασμούς που στηρίζει το ΠΑΣΟΚ ή έστω τις μαϊμούδες συνδυασμούς - γιατί υπάρχουν και μαϊμούδες συνδυασμοί - τότε λέει πάμε σε πορεία αποσταθεροποίησης, θα αποσταθεροποιηθεί η ζωή στην Ελλάδα και οδηγούμαστε σε χρεοκοπία.
Πρόκειται για ένα πλαστό δίλημμα, τρομοκρατικό. Ως προς την τρομοκρατία, δεν είναι πλαστό, αλλά το περιεχόμενό του είναι πραγματικά πλαστό και δείχνει το εξής πράγμα: Οτι αποσταθεροποίηση στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός θεωρεί όταν ο λαός αρνείται να σκύψει το κεφάλι και όταν επιτέλους αποφασίσει να διεκδικήσει τι; Δουλειά, μεροκάματο, μισθό, μέτρα προστασίας των ΑμΕΑ, Υγεία, Παιδεία δωρεάν. Οταν αποφασίσει να βάλει φρένο στον κατήφορο που βρισκόμαστε.
Αποσταθεροποίηση, δηλαδή, είναι όταν ο λαός διεκδικήσει να μην του πάρουν άλλα από όσα του πάρουν. Οταν θέλει να διεκδικήσει αποκατάσταση αδικιών. Οταν θέλει να διεκδικήσει να ζήσει καλύτερα, όταν δε θέλει να συμβιβαστεί με τη βαρβαρότητα που ζει τα τελευταία χρόνια και που βεβαίως με το μνημόνιο πέρασε σε ένα ανώτερο επίπεδο.
Εμείς δε θα διστάσουμε να πούμε ότι θέλουμε να αποσταθεροποιήσουμε τη βάρβαρη ταξική, συντηρητική πολιτική, αυτή που είχαμε και προ μνημονίου και με το μνημόνιο και αυτό που έρχεται μπροστά μας. Και να το ξεκαθαρίσουμε: Οταν ο λαός βγαίνει στο προσκήνιο, όταν διεκδικεί τα δικαιώματά του, αυτό είναι παράγοντας θετικός. Παράγοντας σταθερότητας είναι όταν ο λαός μπορεί να διεκδικήσει τα δικαιώματά του και κυρίως να σταθεροποιείται η αφύπνιση και η αντεπίθεση του κινήματος. Πρέπει να αποσταθεροποιήσουμε κυριολεκτικά την κυρίαρχη αντίληψη και τι σημαίνει αποσταθεροποίηση.
Στις εκλογές στις 7 του Νοέμβρη, είναι κρίσιμη η πρώτη Κυριακή, αυτή θα καθορίσει και τη δεύτερη, πρέπει να γίνει ένα βαθύ ρήγμα στο συσχετισμό δύναμης που διαμορφώνεται. Από τα κοινά ποσοστά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, τα δύο κόμματα πρέπει να αισθανθούν ότι αποσταθεροποιείται η δική τους δύναμη και σταθεροποιείται το λαϊκό κίνημα. Πρέπει τα δύο κόμματα να αισθανθούν τρόμο.
Και όχι μόνο τα δύο κόμματα. Πρέπει να αισθανθούν τρομοκρατημένοι οι επιχειρηματικοί όμιλοι στην Ελλάδα και αυτοί που κυριολεκτικά διεισδύουν ακόμα πιο βαθιά στο χώρο της Πρόνοιας, πρέπει να σταλεί ένα τρομοκρατικό λαϊκό μήνυμα στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον. Και έχει την ευκαιρία να το κάνει αυτό ο λαός με την ψήφο του.
Και κοιτάξτε, δε ζητάμε από το λαό να αποκτήσει καινούριες αντιλήψεις. Ενα πολύ μεγάλο μέρος του λαού έχει αρχίσει και υποψιάζεται πολύ καλά τα πράγματα. Εχει αρχίσει και καταλαβαίνει ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν την ίδια πολιτική και ότι η κρίση δεν οφείλεται ούτε στο ότι ο λαός καταναλώνει περισσότερα από ό,τι πρέπει, ούτε γιατί ο λαός σπαταλά, ούτε προήλθε από τα μεροκάματα και από την καλή ζωή του λαού, αλλά ότι το μεγάλο θύμα της κρίσης είναι ο λαός και ότι διέξοδος από την κρίση σημαίνει νέα βάσανα, να πληρώσει ο λαός.
Από αυτή την άποψη, πρέπει να δοθεί ένα τέτοιο μήνυμα στις εκλογές. Και δεύτερον, τι έχει να φοβηθεί ο λαός, όταν στείλει ένα μήνυμα που λέει ότι και τα δύο κόμματα με την πολιτική σας χρεοκοπήσατε στη συνείδησή μου; Λέει, να μη χρεοκοπήσει ο λαός. Μα ο λαός έχει ήδη χρεοκοπήσει. Και τα πακέτα μέτρων που έρχονται και θα έρθουν, δε θα εμφανιστούν ως νέα μέτρα, θα εμφανιστούν ως μέτρα ενταγμένα στο μνημόνιο. Δε χρειάζεται να πάρουν νέα μέτρα. Το μνημόνιο είναι ελαστικό και πολύ περισσότερο, που ήδη στη διήμερη σύνοδο της ΕΕ αποφασίστηκε διαρκές μνημόνιο.
Τι έχει να φοβηθεί, δηλαδή, ο άνεργος, τι έχει να φοβηθεί η οικογένεια που δεν έχει εισοδήματα να ζήσει, τι έχει να φοβηθεί; Ο λαός έχει ήδη χρεοκοπήσει. Βεβαίως, υπάρχει ένα τμήμα του λαού που το χτύπησε η κρίση, αλλά όχι πολύ βαθιά ακόμα. Αισθάνεται ότι αντέχει. Και αυτά τα τμήματα και αυτοί που ανήκουν σε αυτά τα λαϊκά στρώματα, που ακόμα έχουν κάποια αποθέματα ή δεν τους τράνταξε η κρίση, απλώς τους ταρακούνησε λίγο, θα χρεοκοπήσουν στην πορεία.
Και βεβαίως, ούτε λόγος, όταν λέμε να αποσταθεροποιηθεί η κυρίαρχη αυτή πολιτική υπέρ της σταθεροποίησης και της ενίσχυσης του λαϊκού κινήματος, συμπεριλαμβάνουμε σαφώς και τη ΝΔ. Η αντιμνημονιακή της στάση είναι καθαρά υποκριτική. Καθαρά για λόγους τακτικής. Το πρόγραμμα που έχει είναι πρόγραμμα ίδιο με το ΠΑΣΟΚ. Απλώς μπροστά στα μάτια μας εξελίσσεται ένας σφοδρός ανταγωνισμός για το ποιος θα έχει το κυβερνητικό τιμόνι.
Οι εκβιασμοί του ΠΑΣΟΚ, που το ΠΑΣΟΚ πάντα είχε τον εκβιασμό, θυμάστε: δεξιά αντιδεξιά, το φως και το σκοτάδι... Δεν είναι πόλεμος με τη ΝΔ. Είναι εκβιασμός απέναντι στο λαό. Αυτός ο εκβιασμός δεν πρέπει να περάσει. Και ιδιαίτερα δεν πρέπει να παγιδευτούν στον εκβιασμό τα εργατικά λαϊκά στρώματα, τα οποία μέχρι τώρα ακολούθησαν το ΠΑΣΟΚ και αισθάνονται κάποιο δισταγμό ενδεχομένως να το τιμωρήσουν.
Εμείς καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι μέσα στα εργατικά λαϊκά στρώματα, σε οικογένειες που υποφέρουν από πρόσθετα προβλήματα, μαζί με την αγανάκτηση και το θυμό, υπάρχει και η έντονη απογοήτευση. Η απογοήτευση είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Τους καταλαβαίνουμε ως προς την απογοήτευση, αλλά ας σκεφτούν. Γιατί είναι απογοητευμένοι;
Απογοητεύτηκαν γιατί αισθάνονται προδομένοι τόσο απ' το ΠΑΣΟΚ, όσο και από τη ΝΔ. Επομένως αυτή η απογοήτευση έχει μια βάση. Οπωσδήποτε έχει βάση, αλλά δε δοκίμασαν κάτι άλλο. Δεν μπορεί να αισθάνονται ότι είναι απογοητευμένοι από όλα γενικά. Τους κορόιδεψαν, τους έπεισαν ότι έχουν τον τρόπο. Το ΠΑΣΟΚ, ας πούμε, ότι με έξυπνο τρόπο θα ξεγελάσει το κεφάλαιο, θα ξεγελάσει τους Αμερικανούς και θα φέρει την αλλαγή εύκολα στην Ελλάδα. Τους κορόιδεψαν.
Η ΝΔ εμφανίστηκε ως ένα κόμμα το οποίο εν πάση περιπτώσει έχει εκσυγχρονιστεί, δε χρησιμοποιεί τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα. Κορόιδεψε επίσης το λαό. Και έτσι πέτυχαν όλα αυτά τα χρόνια, για πολλά χρόνια, να γίνεται μετάγγιση ψηφοφόρων, αν θέλετε και μετάγγιση οπαδών, από το ένα κόμμα στ' άλλο. Σήμερα, αισθάνονται τα εργατικά τα λαϊκά στρώματα προδομένα. Δε δοκίμασαν όμως.
Τι να δοκιμάσουν; Εμείς το λέμε καθαρά. Σ' αυτές τις εκλογές, το ένα βήμα μπροστά, μακάρι να μπορούσε να γίνει ένα άλμα, άλματα δε γίνονται, αλλά το ένα καθαρό και στέρεο βήμα μπροστά, έχει δυο άκρες, ας το πω έτσι, αν είναι ένα νήμα έχει δυο άκρες. Το ένα είναι να νιώσουν και τα δυο κόμματα ότι ηττήθηκαν, να απολογούνται ο ένας στο ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα και ο άλλος στο λαϊκό κόμμα και στις Βρυξέλλες πώς έχασαν απ' τα χέρια τους μάζες. Να αισθάνονται τρομοκρατημένοι οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι μεγαλέμποροι, να αισθάνονται άσχημα, να τρέμουν τα πόδια τους.
Αλλά αυτό θα γίνει, αυτή είναι η άλλη άκρη, με μια προϋπόθεση. Η προϋπόθεση είναι η ανερχόμενη δύναμη, σε ψήφους και επιρροή, να είναι το ΚΚΕ, που, βεβαίως, στις τοπικές εκλογές εκφράζεται μέσα από το ψηφοδέλτιο της "Λαϊκής Συσπείρωσης". Κανένα άλλο μείγμα δε δίνει λύση. Τότε θα αισθάνονται τρομαγμένοι.
Γιατί, κοιτάξτε να δούμε. Αν, ας πούμε, μειωθούν οι πράσινες περιοχές της Ελλάδας υπέρ των γαλάζιων, θα αισθάνεται στενοχωρημένος ο κος Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ, αλλά συνολικά η άρχουσα τάξη της χώρας θα βλέπει ότι υπάρχει η εναλλαγή, δε διαταράσσεται.
Για δείτε. Τι γίνεται σήμερα στις ΗΠΑ; Αυτό θα αναπαράγουμε πάλι; Δυο χρόνια μετά την περήφανη νίκη του Ομπάμα, που κατά κάποιο τρόπο όχι μόνο νίκησε τον "κακό" Μπους, αλλά έφερε σε πολύ υψηλά ποσοστά συμμετοχής τον αμερικάνικο λαό στην κάλπη, σήμερα κάνει δεήσεις και δοξολογίες να μη χάσει τις εκλογές σε επίπεδο - ας πούμε - βουλευτικών. Και πήγε μέχρι και σε χιουμοριστικές εκπομπές και εκλιπαρούσε την ψήφο. Μέσα σε δυο χρόνια ξεφούσκωσε. Ο Ομπάμα, ο οποίος για τα μέτρα - ας πούμε - της Αμερικής, και με αυτόν τον τύπο που είχαμε γνωρίσει, τον Μπους, φαινόταν ότι δεν μπορούσε να υπάρχει χειρότερη λύση, όχι μόνο για τις ΗΠΑ, για την ανθρωπότητα.
Μα, σήμερα ξεσκεπάζονται πια, αυτή η εναλλαγή ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Ξεσκεπάζεται μιαν ώρα αρχύτερα. Το ΠΑΣΟΚ, ένα χρόνο μετά τις εκλογές και με το πρόγραμμα σωτηρίας, τρέμουν τα πόδια του μη χάσει την πλειοψηφία, μη φανεί αυτή η διάσταση ανάμεσα στο λαό και στην κυβέρνηση. Ενας χρόνος. Αυτό είναι προς αξιοποίηση του λαού και όχι προς αξιοποίηση της ΝΔ.
Και απ' την άλλη μεριά, πρέπει να πάρουν υπόψιν τα λαϊκά εργατικά στρώματα το εξής πράγμα, και μάλιστα ας προβληματιστούν. Λίγες μέρες πριν απ' τις εκλογές συζητιόνται στα τραπέζια της τηλεόρασης εναλλακτικά σχέδια είτε για κυβέρνηση εθνικής ενότητας, είτε οικουμενικές κυβερνήσεις, είτε κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, είτε λύση συνεργασίας με διάφορα αναχώματα και νέα κόμματα που εμφανίζονται.
Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Λίγες μέρες πριν τις εκλογές να γίνεται τέτοια συζήτηση. Γιατί υποτίθεται πριν τις εκλογές είναι η συζήτηση για τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα, τι συσχετισμό θα έχουν. Η κα Μπακογιάννη πριν τις εκλογές αναγγέλλει κόμμα. Ευθυγραμμιζόμενη ταυτόχρονα με την επιλογή, τη στρατηγική επιλογή του ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο και ο κος Μητσοτάκης.
Και κοιτάξτε να δείτε, ο κος Μητσοτάκης είναι ένα άτομο που εκφράζει με την πολιτική του σκληρό πυρήνα της άρχουσας τάξης, δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Είναι η φωνή σοβαρών τμημάτων της αστικής τάξης και σοβαρών τμημάτων των μονοπωλίων. Δεν είναι τώρα, μην πιάσουμε ότι είναι διαφορές οι προσωπικές μεταξύ οικογένειας Μητσοτάκη και Σαμαρά. Κοιτάξτε να δείτε, αυτά είναι επιμέρους ζητήματα. Δεν είναι αυτό το κύριο. Διότι δε βγαίνουν να πουν εναντίον και των δυο. Υποστηρίζουν το ΠΑΣΟΚ.
Και την ίδια ώρα έχουμε - και αυτό επίσης για πρώτη φορά έχει συμβεί - τα αναχώματα του ΠΑΣΟΚ. Το θέμα Δημαρά, ας πούμε, κατά πρώτο λόγο και Μητρόπουλου, που δεν είναι το συνηθισμένο, οι αντάρτες του ΠΑΣΟΚ. Γιατί αντάρτες του ΠΑΣΟΚ δεν βγήκαν έτσι εύκολα στα μεγάλα αστικά κέντρα. Αντάρτες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ από προσωπικές φιλοδοξίες είχαμε στους μικρότερους δήμους.
Και επίσης δεν είχαμε την περίπτωση αυτή, μέσα απ' το ίδιο το ΠΑΣΟΚ να στηρίζεται ο Δημαράς. Και δεν είχαμε ποτέ περίπτωση ένας άνθρωπος ο οποίος δεν εμφανίζεται στην τηλεόραση και ο οποίος κατά κάποιο τρόπο μένει στο παρασκήνιο, ένα μεσαίο στέλεχος, να εμφανίζεται ως το μέσο, ο μοχλός της αλλαγής ολόκληρου του πολιτικού σκηνικού, έτσι λένε τώρα.
Δημαράς από τη μια, Ψωμιάδης, Καμίνης, ο Κικίλιας απ' την άλλη πλευρά, ότι αυτοί θα φέρουν μεγάλες ανατροπές. Γιατί αυτοί θα αναδείξουν ένα νέο πολιτικό σκηνικό. Ελεος. Καμία προσωπικότητα, είτε θετική, είτε αρνητική, δεν μπορεί να φέρει αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό αν δεν εκφράζει - εφόσον είναι αλλαγή του πολιτικού σκηνικού απ' τα πάνω - αν δεν εκφράζει τμήματα της πλουτοκρατίας, ακόμα και του ξένου παράγοντα ή και τμήματα που έχουν αντανάκλαση μέσα στα κόμματα εξουσίας.
Δεν έχει γίνει καμία τέτοια αλλαγή. Μπορεί να φαίνονται τα πρόσωπα μπροστά, ο Ομπάμα, για παράδειγμα, ως πρόσωπο νίκησε τον Μπους; Η κυρίαρχη τάξη των ΗΠΑ καταλάβαινε ότι έπρεπε να κάνει την εναλλαγή της. Αυτό έγινε. Αυτό τι σημαίνει, ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις; Μόνο τα κομπρεμί των επάνω;
Κοιτάξτε να δείτε, όσο ο λαός δε βγαίνει ως πρωταγωνιστής των εξελίξεων και, πριν απ' όλα, όσο γίνεται περισσότερα τμήματα, μάζες της εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων στρωμάτων που πλήττονται απ' τα μονοπώλια - όχι που είναι στην αυλή των μονοπωλίων, γιατί υπάρχουν και μεσαία στρώματα στην αυλή των μονοπωλίων.
Οσο το ΚΚΕ δεν καταγράφεται ως ανερχόμενη πολιτική δύναμη, αντίστοιχη με την ανερχόμενη πολιτική επιρροή που έχει, γιατί υπάρχει ανερχόμενη πολιτική επιρροή του Κόμματος που σκαλώνει στην τελική έκφραση, όσο δε γίνεται αυτό, τότε θα εμφανίζεται και μέσα στο λαό ότι κάποιες προσωπικότητες, οι οποίες κατά κανόνα δεν είναι και χαρισματικές, συνήθως βάζουν μπροστά προσωπικότητες που μπορούν στην πορεία να τους δώσουν μια κλοτσιά για να βγουν οι πραγματικές δυνάμεις στο προσκήνιο.
Και τότε θα εμφανίζεται ένα στημένο παιχνίδι από τα πάνω. Είναι στημένο. Αλλά αυτό το στήσιμο του παιχνιδιού από τα πάνω έχει πέραση όταν ο λαός δεν κάνει το αποφασιστικό βήμα. Και σήμερα είναι ώριμο πολύ περισσότερο από ποτέ να γίνει αυτό που δεν έγινε το 2009.
Τι έχει να προσφέρει τώρα η ενίσχυση του ΚΚΕ; Κοιτάξτε, εμείς είμαστε πολύ ρεαλιστές. Αλλοι έλεγαν ότι ανακάτεψαν το πολιτικό σκηνικό. Θυμάστε τι έλεγε ο ΣΥΝ και ο Τσίπρας και ο Αλαβάνος, επειδή παραιτήθηκε η υπουργός Παιδείας και με το άρθρο 16; Οτι φέραν το πολιτικό σκηνικό άνω κάτω, ότι νίκησαν το δικομματισμό, ότι επειδή στις δημοσκοπήσεις ο Τσίπρας έπαιρνε ξέρω γω 25% ότι...
Εμείς είμαστε ρεαλιστές. Ξέρουμε τι μπορεί να έρθει με αυτό το αποτέλεσμα. Οσο πιο θεαματικό είναι αυτό το αποτέλεσμα, όσο πιο κάτω είναι αυτοί οι δυο και όσο πιο ψηλά το ΚΚΕ, σίγουρα εκφράζει πρακτική ενίσχυση του ριζοσπαστισμού. Καταρχήν θα δημιουργήσει έναν πανικό σε αυτούς - πέστε το και έτσι - θα τους προβληματίσουν τα επόμενα μέτρα. Λένε, μα άμα υπάρχει τέτοιος συσχετισμός δεν θα εκταμιευθεί η δεύτερη δόση του δανείου. Ετσι λένε και θα χρεοκοπήσουμε.
Η χρεοκοπία του λαού, θυμίζουμε, είναι δεδομένη, αν δεν υπάρχει το φρένο της λαϊκής ψήφου. Με τη δυναμική που μπορεί να προσδώσει η ενίσχυση του ΚΚΕ. Λέει τότε θα γίνει στάση πληρωμών και κάτι τέτοια. Τότε ακριβώς το κίνημα μπορεί να ανέβει πολλά σκαλοπάτια πιο πάνω. Ας τολμήσουν να το κάνουν αυτό. Μα στάση πληρωμών ήδη δεν έχουν κάνει; Τον ΦΠΑ δεν το επιστρέφουν, στα νοσοκομεία περικόπτουν - και σήμερα έμαθα κάλεσε ο υπουργός όλους τους επικεφαλής των νοσοκομείων και τους ζήτησε να φέρουν μειωμένο προϋπολογισμό στα νοσοκομεία. Τις συντάξεις δεν τις κάψανε;
Είναι άλλο πράγμα να κάνεις κουμάντο εσύ σε αυτήν τη διαπάλη με τον αντίπαλο και άλλο πράγμα να κάθεσαι παθητικά και να δέχεσαι απανωτά χτυπήματα.
Τι έχει, λοιπόν, να φοβηθεί ο άνεργος; Και να σας το πω και αλλιώς; Τι έχει να φοβηθεί ψηφίζοντας και συμπορευόμενος στη δράση με το ΚΚΕ; Λέει, μα εσείς θέλετε επανάσταση. Ακούτε να δείτε, εμείς δεν έχουμε κρύψει ότι πραγματικά το τέλος του λαϊκού αγώνα, πρέπει να είναι η ανατροπή της πολιτικής εξουσίας των μονοπωλίων. Βεβαίως, δε θα κρυφτείς σε αυτήν την εκλογική μάχη. Εμείς δεν κρύβουμε τι θέλουμε. Δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Και θα του λέμε, θα κάνουμε ζύμωση στο λαό, εκεί πρέπει να πάει. Γιατί αλλιώς θα μείνει ο αγώνας στη μέση. Αυτό έχει αποδειχτεί. Αλλά συμφωνείς, όμως, ότι δεν μπορεί να πληρώσει ο λαός τα βάρη της κρίσης; Συμφωνείς ότι πρέπει να διεκδικήσεις; Συμφωνείς ότι πρέπει από τα κάτω, γιατί απ' τα πάνω δεν γίνεται, ο λαός να επιβάλει ό,τι μπορεί, κάτι να ματαιώσει, να κερδίσει χρόνο, κάτι να κερδίσει και στην πορεία βεβαίως να επιβάλει, να φτάσει τα πράγματα μέχρι την τελική νίκη; Στο δρόμο που προτείνουμε εμείς τελικός κριτής θα είναι η πλειοψηφία του λαού. Στο δρόμο όμως της απογοήτευσης, της μοιραλατρίας, πάντα θα είναι τελικός κριτής η κυρίαρχη τάξη στη χώρα μας και τα κόμματά της, αυτοί θα είναι οι τελικοί κριτές.
Αυτοί είναι οι δυο δρόμοι. Ποιος θα είναι ο τελικός κριτής. Πρέπει να αρχίσει να ξηλώνεται ο συσχετισμός δύναμης. Και εν πάση περιπτώσει, θέλεις και ένα πολιτικό αποτέλεσμα. Τα υψηλά ποσοστά της "Λαϊκής Συσπείρωσης" σημαίνει εκλεγμένους σε αυτά τα όργανα, στην περιφέρεια και το δήμο, που βεβαίως είναι όργανα του κράτους, της κυρίαρχης πολιτικής. Και μέσα εκεί θα έχεις ανθρώπους που θα αποκαλύπτουν, θα αντιστέκονται, θα ευθυγραμμίζονται με το κίνημα και με αυτό το αξίωμα που θα έχουν θα το μετατρέπουν σε δύναμη του κινήματος.
Αλλά, αν θέλετε, και κάποιος που σκέφτεται πού πάει αύριο το πράγμα. Δηλαδή, με συγχωρείτε, όταν εμείς λέμε κοινωνικοποίηση, ας πούμε του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, των αεροδρομίων, των λιμανιών, των διυλιστηρίων, δηλαδή έχει να φοβηθεί τίποτα ο εργάτης και ο υπάλληλος; Δικά του είναι; Τα δικά του παίρνεις; Αυτοί που θα φοβηθούν, είναι αυτοί που πρέπει να φοβηθούν. Αυτοί δεν πρόκειται να ψηφίσουν ΚΚΕ, απέναντί μας θα είναι, μας χωρίζει χάος. Γιατί υπάρχει ένα θέμα αν κάποιος φοβάται.
Στο κάτω κάτω σήμερα πάμε για να συγκεντρωθούν δυνάμεις σε ένα κοινωνικό λαϊκό πολιτικοποιημένο μέτωπο ικανό να αντεπιτεθεί. Και αυτό θα γίνει βεβαίως με αγώνες, με την ψήφο, με όλες τις μορφές πάλης που σήμερα μπορεί ο λαός να βγάλει στο προσκήνιο. Για να δείτε τώρα, γίνανε μεγάλες κινητοποιήσεις στη Γαλλία. Σήμερα, μάλιστα, για έβδομη κινητοποίηση, ήταν 2,5 εκατ. κόσμος, δεν ήταν τα 3,5.
Κοιτάξτε να δείτε, δεν είναι το πρόβλημα απλώς να προσθέσουμε και μια ακόμα κινητοποίηση, πρέπει να τους αφαιρέσεις δύναμη. Πολιτική δύναμη. Και σήμερα, αφού δεν μπορείς να τους ανατρέψεις, να τους αφαιρέσεις πολιτική δύναμη απ' τις ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος, τους μαζικούς φορείς, την τοπική διοίκηση, απ' το Κοινοβούλιο. Αυτό μπορεί να γίνει σήμερα. Εμείς δεν μένουμε σε αυτό. Αλλά αυτό μπορεί να γίνει σήμερα.
Και, βεβαίως, κινδυνεύει και το κίνημα στη Γαλλία, ξέρετε, πού να οδηγήσει; Γιατί αυτό το κίνημα ξεκίνησε απ' τα κάτω, από ριζοσπαστικές δυνάμεις, το καπελώνει τώρα το σοσιαλιστικό κόμμα της Γαλλίας, η CGT τα ξεπούλησε, ξέρετε πού μπορεί να οδηγήσει; Είναι ένα κίνημα, δεν μπορεί να μείνει στο αντι - Σαρκοζί, διότι τελικά τι θα θεωρηθεί νίκη στη Γαλλία; Να εκλεγεί ως Πρόεδρος της Γαλλίας, της Γαλλικής Δημοκρατίας ο πρόεδρος του ΔΝΤ; Ξέρετε, υποψήφιος με το Σοσιαλιστικό Κόμμα στη Γαλλία εναντίον του Σαρκοζί θα είναι ο Στρος Καν. Τότε πραγματικά αυτός ο κόσμος θα νιώσει απογοήτευση. Οταν επιστέγασμα των κινητοποιήσεων είναι αυτό.
Είναι γεγονός ότι μπορεί να έχουμε κινητοποιήσεις και να μην έχεις άμεσα αποτελέσματα, γιατί έχεις να κάνεις με ένα σκληρό αντίπαλο. Αλλά μέσα απ' τους αγώνες συγκεντρώνεις δυνάμεις. Κερδίζεις χρόνο. Αλλά και εδώ δεν μπορείς να έχεις αποτέλεσμα όταν βγαίνεις στους δρόμους ή σιχτιρίζεις τη Μέρκελ και τον Παπανδρέου και το Σαρκοζί και τη ΝΔ και τους επιτρέπεις είτε με την κακή σου ψήφο, είτε με τη μη συμμετοχή σου στα σωματεία, στα συνδικάτα, ή με την αποχή τώρα στις εκλογές, τους επιτρέπεις ο συσχετισμός δύναμης να μην αλλάζει ουσιαστικά. Εμ, κορόιδα είναι να μην πάρουν μέτρα; Εδώ λοιπόν πρέπει να αλλάξεις το συσχετισμό δύναμης. Και έχει πολύ μεγάλη σημασία αυτό να φανεί και στις 7 του μήνα και στις 14.
Βεβαίως, και το ξεκαθαρίζω. Οποιο και να είναι το αποτέλεσμα, εμείς είμαστε αισιόδοξοι. Αλλά λέμε την ουσία στο λαό, εμείς πιο αποφασιστικά θα συνεχίσουμε. Αλλά έχει ευθύνη και ο λαός σήμερα και ιδιαίτερα έχουν ευθύνη αυτοί που είναι δυσαρεστημένοι και φωνάζουν. Και εμείς, όταν λέμε ότι έχουν ευθύνη, δεν το λέμε αφ' υψηλού, ούτε θα εκδικηθούμε κανέναν που δε θα τον πείσουμε να μας ψηφίσει, αλλά δε γίνεται. Πρέπει να αρχίσεις να κλονίζεις αυτό το συσχετισμό. Πρέπει να επέλθει αποσταθεροποίηση στο συσχετισμό που υπάρχει σήμερα με την έννοια της κυριαρχίας των συντηρητικών δυνάμεων και των διάφορων αναχωμάτων.
Το ΚΚΕ έχει επιβεβαιωθεί. Να πάρω τώρα τα 20 - 30 χρόνια τα τελευταία; Σε ένα πράγμα δεν έχουμε πέσει έξω - όχι στην καταγραφή των προβλημάτων, την καταγραφή των προβλημάτων την κάνουν όλοι -, αλλά στο πού πάνε τα πράγματα. Και δεν δικαιωθήκαμε μόνο ως προς το τι είναι η ΕΕ, τι είναι το μνημόνιο, τι είναι το ΠΑΣΟΚ κ.λπ. Δικαιωθήκαμε και σε μια άλλη επιλογή που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια. Να μην υποκύψουμε σε διάφορες πιέσεις για τη λεγόμενη ενότητα της αριστεράς.
Για δείτε τώρα όλο αυτό το πείραμα της ανανέωσης και της "αποδογματοποίησης" των κομμουνιστών και σε Ελλάδα, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία, με όλη τη στήριξη που είχαν του συστήματος, γιατί είχαν στήριξη. Και υποτίθεται - ας το πούμε - απογαλακτισμένοι από το μαρξισμό - λενινισμό, το σοσιαλισμό κ.λπ. τι έκαναν;
Με αυτήν την έννοια, η ψήφος στο ΚΚΕ, έχει την εξής αξία: Δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε μαζί τους για το πόσα θα χάσουν οι εργαζόμενοι. Δεν πρόκειται να μας βάλουν στο χέρι. Εχει μεγάλη σημασία. Ξέρεις τι ψηφίζεις. Ξέρεις μέχρι πού μπορείς να συμφωνήσεις με το ΚΚΕ. Ξέρεις πού μπορεί να διαφωνήσεις. Στο κάτω κάτω, αυτός που θα μας ψηφίσει κρατάει και τις διαφωνίες του, τι να κάνουμε; Δεν τους λέμε ελάτε μέσα στο Κόμμα, γίνετε μέλη του Κόμματος. Εμείς λέμε ελάτε να συμπορευτούμε σε μια γραμμή πάλης, μέσα στο κίνημα και στην κάλπη. Από κει και πέρα, θα τα βρούμε και εκεί που διαφωνούμε στην πορεία. Αλλά πρέπει να αρχίσει να αλλάζει ο συσχετισμός δύναμης, είναι το μόνο ρεαλιστικό που μπορεί να γίνει.
Και εσείς που βρίσκεστε εδώ έχετε τα επιχειρήματά σας. Εχετε όλες τις προϋποθέσεις να μην αφήσετε έναν άνθρωπο του χώρου σας, είτε έχει τα ίδια προβλήματα με εσάς, είτε είναι γονιός, είτε εργαζόμενος στο χώρο, πρέπει να καταλάβει ότι ο ελληνικός λαός και κάθε λαός δεν μπορεί να σκύψει το κεφάλι. Γιατί εδώ δεν σου ζητάνε μόνο να μην ψηφίσεις ΚΚΕ. Εδώ σου ζητάνε να σκύψεις το κεφάλι, να βάλεις τσιρότο. Σου ζητάνε να τα δεχτείς και να αναγορεύσεις τα βάρβαρα μέτρα σε μέτρα σωτηρίας. Διότι όταν ψηφίζεις, αυτό ψηφίζεις. `Η ψηφίζεις το μείγμα του Σαμαρά. Το ίδιο μείγμα είναι. Ξέρετε, μπορείς να κάνεις το κέικ με πολύ ζάχαρη ή με λιγότερη ζάχαρη. Το ίδιο πράγμα είναι, το ίδιο προϊόν.
Και, επιπλέον, δεν πρέπει να πάει στράφι η ψήφος σε αναχώματα, είτε λέγονται Δημαράς, Μητρόπουλος, Ψαριανός, εδώ η αντιπαράθεση πρέπει να είναι στους δυο βασικούς αντίπαλους επί της ουσίας. Εμείς δεν είμαστε ούτε αντιΠΑΣΟΚ, ούτε αντιΝΔ. Είμαστε αντίπαλοι κάθε κόμματος που υπηρετεί την αστική τάξη. Και πολεμάμε τον καθένα, που με τη στάση του και τη δράση του ευνουχίζει το ριζοσπαστισμό των λαϊκών μαζών και τη μαχητικότητα της εργατικής τάξης και της λαϊκής οικογένειας. Και τέτοιοι τύποι, τύπου Δημαρά κ.λπ. οδηγούν στον ευνουχισμό και στον πολλαπλασιασμό της απογοήτευσης.
Ο λαός πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει χρησιμοποιήσει τη δύναμή του. Εδώ πρέπει να αισθάνεται στενάχωρα. Τον καταλαβαίνουμε έναν κόσμο, δυσκολεύεται να ομολογήσει ότι τόσα χρόνια έκανε λάθος επιλογή. Μα δεν ζητάμε από κανέναν δήλωση μετανοίας, ούτε δημόσια αυτοκριτική. Εντάξει δεν αντέδρασες έγκαιρα, δεν τιμώρησες έγκαιρα, ήρθε η ώρα».