Κυρίαρχες οι αντιθέσεις και οι πρόσκαιροι συμβιβασμοί χτες στις Βρυξέλλες
Ολοένα και πιο καθαρά φαίνεται πως ο λαός είναι ο μόνος που μπορεί να εμποδίσει τα χειρότερα που έρχονται, αν γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής των εξελίξεων και ανατρέψει τη στρατηγική των μονοπωλίων |
Τη συμφωνία για την προώθηση του Συμφώνου ανταγωνιστικότητας προσυπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα τη δέσμευση απέναντι στην ντόπια πλουτοκρατία και τους δανειστές της, στο όνομα της εξασφάλισης «καλύτερων όρων» για την αποπληρωμή του χρέους (παράταση στην εξόφληση του δανείου των 110 δισ. ευρώ και μείωση των επιτοκίων) να πάρει πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα.
Στη Σύνοδο, η οποία εξέτασε και τη στάση της ΕΕ απέναντι στα τεκταινόμενα στη Λιβύη, κυριάρχησαν οι αντιθέσεις για το ποια μονοπώλια θα υποστούν τη μεγαλύτερη ή τη μικρότερη ζημιά από την αναγκαία καταστροφή κεφαλαίου.
Οι προσωρινοί συμβιβασμοί που επιτεύχθηκαν, αντανακλούν την ενιαία γραμμή της πλουτοκρατίας ενάντια στους εργαζόμενους και το λαό, με στόχο να γίνει ακόμα φθηνότερη η εργατική δύναμη και άρα πιο ανταγωνιστικά τα ευρωενωσιακά μονοπώλια.
Eurokinissi |
Από τις χτεσινές εργασίες της Συνόδου |
Οι ίδιες διαρροές επιχειρούσαν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι η κυβέρνηση «δίνει μάχη» απέναντι στις παραινέσεις για «επιπρόσθετες δεσμεύσεις», καθώς «υπάρχουν ενδείξεις ότι δεν πετυχαίνει τους στόχους της» προκειμένου να «ικανοποιηθούν τα αιτήματα» για επιμήκυνση του χρέους και μείωση των επιτοκίων. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, οι πιέσεις αφορούσαν κατά κύριο λόγο τη συγκεκριμενοποίηση των αποκρατικοποιήσεων μέχρι το 2015.
Στο πλαίσιο, εξάλλου, του παζαριού για την υιοθέτηση «συνολικής λύσης» στη διαχείριση της κρίσης προς όφελος των μονοπωλίων, οι «17» έθεσαν στο τραπέζι τις αλλαγές στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (αύξηση πόρων και ευελιξία, ώστε να μπορεί να αγοράζει ομόλογα). Την παρουσίαση του σχεδίου έκανε ο πρόεδρος της ΕΕ, Χέρμαν Βαν Ρομπάι, και, σύμφωνα με πληροφορίες, συμπεριέλαβε και τα αιτήματα της ελληνικής κυβέρνησης για επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ, με ταυτόχρονη μείωση του επιτοκίου, όπως ζητά και η Ιρλανδία.
Μέχρι αργά χτες το βράδυ, φαινόταν ότι οι «17» προέκριναν την επιμήκυνση στην αποπληρωμή του ελληνικού δανείου, παρουσιάζοντας σαν απαραίτητη προϋπόθεση για μια τέτοια απόφαση τη λήψη νέων μέτρων, με πρώτο την επιμονή στην «πώληση δημόσιας γης και περιουσίας». Επιβεβαιώνεται και μ' αυτόν τον τρόπο ότι η όποια διευθέτηση του ελληνικού χρέους, μόνο δεινά επιφυλάσσει για τους εργαζόμενους και το λαό.
Δεδομένο θεωρείται επίσης το γεγονός ότι ο μηχανισμός στήριξης που θα λειτουργήσει μετά το 2013, δε θα επιτρέπει την επαναγορά ομολόγων χρεωμένων κρατών, καθώς η συγκεκριμένη πρόταση απορρίπτεται κατηγορηματικά από τη γερμανική πλευρά και άλλες ισχυρές καπιταλιστικές χώρες. Σκληρά παζάρια έγιναν και για την αύξηση των πόρων του μηχανισμού δανειοδότησης που θα αναλάβει να οδηγήσει σε ελεγχόμενη χρεοκοπία τα υπερχρεωμένα κράτη-μέλη, από τα 250 δισ. ευρώ σε 440 δισ. ευρώ.
Πάντως οι οριστικές αποφάσεις για το μηχανισμό στήριξης, για την επιμήκυνση της αποπληρωμής του ελληνικού δανείου και τη μείωση των επιτοκίων για Ελλάδα και Ιρλανδία, θα ληφθούν στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις 24 και 25 Μάρτη. Το έδαφος θα προετοιμάσουν οι υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ την ερχόμενη Δευτέρα και Τρίτη στις συνεδριάσεις του «Εκοφίν» και του «Γιούρογκρουπ» αντίστοιχα, αλλά και στην έκτακτη συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ που θα γίνει στις 21 Μάρτη.
Κυβερνητικές πηγές σημείωναν ότι στόχος της κυβέρνησης ήταν να υπάρξει μια «δήλωση επί της αρχής» από τους εταίρους που να κάνει αναφορά στα ελληνικά αιτήματα. «Η Ελλάδα έχει πάρει επώδυνα μέτρα. Τώρα χρειάζονται ισχυρές ευρωπαϊκές αποφάσεις που θα καθησυχάσουν τις αγορές», δήλωσε προσερχόμενος στη σύσκεψη ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, ενώ τα κυβερνητικά επιτελεία προσπαθούσαν να καλλιεργήσουν ένα ψευδεπίγραφο κλίμα δήθεν «σκληρών διαπραγματεύσεων», την ίδια ώρα που η κυβέρνηση είχε υιοθετήσει το «Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας».
Αποκαλυπτικές ομολογίες για την κρίση και τις προτάσεις των οπορτουνιστών
Φάσκει κι αντιφάσκει η ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στην προσπάθειά της να κοροϊδέψει το λαό ότι η πρότασή της, ενταγμένη απολύτως στη διαχείριση του καπιταλισμού και της κρίσης του προς όφελός του, αποτελεί ριζοσπαστική και προοδευτική πρόταση διεξόδου.
Χτες, το πρωί ο πρόεδρός του Αλ. Τσίπρας μιλώντας στη ΝΕΤ έκανε θεαματικές «κωλοτούμπες», δηλώνοντας απ' τη μια ότι το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας πρέπει να απορριφθεί και απ' την άλλη ότι η κυβέρνηση μπορεί να ανταλλάξει την υπερψήφισή του με μια ικανοποιητική λύση στο ζήτημα του χρέους!
Μάλιστα, αφού εγκάλεσε την κυβέρνηση ότι «έχει ξεχάσει την έννοια της διαπραγμάτευσης, δεν είναι στη λογική της η διαπραγμάτευση» (!), στη συνέχεια στήριξε την κυβερνητική τακτική λέγοντας αναφερόμενος στον πρωθυπουργό: «η επιλογή του να κάνει πακέτο τη λύση στο χρέος με την συγκατάθεση στο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας (...) εκ πρώτης όψεως έχει μια βάση, σε μια διαπραγμάτευση λες δώσε μου για να σου δώσω»!
Ο Αλ. Τσίπρας δεν είπε βέβαια κουβέντα για το περιεχόμενο της διαπραγμάτευσης, το οποίο δεν αφορά παρά στην ικανοποίηση των συμφερόντων της ντόπιας άρχουσας τάξης κι απ' την οποία το μόνο βέβαιο που θα προκύψει είναι νέα μέτρα σε βάρος του λαού.
Σε άλλο σημείο της συνέντευξής του, προσδιόρισε και το αντίτιμο ενός «ναι» στο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, την ταφόπλακα στα δικαιώματα των λαών, που είναι «απευθείας δανεισμός από την ΕΚΤ (...) διαγραφή μέρους του χρέους ή την επαναγορά χρέους ή του κοινού μηχανισμού δανεισμού». Και όχι όπως είπε «μια επιμήκυνση του δανείου» που δεν αξίζει «να πετάξουμε στα σκουπίδια το τελευταίο διαπραγματευτικό μας χαρτί, που είναι η συγκατάθεση στο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας».
Προσπαθώντας μάταια να διαχωρίσει την πρόταση του ευρω - οπορτουνισμού για αναδιάρθρωση του χρέους απ' την παρόμοια πρόταση τμημάτων του κεφαλαίου και αστικών πολιτικών δυνάμεων, ισχυρίστηκε, παίζοντας με τις λέξεις και με τη νοημοσύνη του λαού: «Αυτό που συζητείται σήμερα στους κυρίαρχους ευρωπαϊκούς οικονομικούς κύκλους είναι μια αναδιάρθρωση που θα εξασφαλίσει τα κέρδη των τραπεζών και να φέρει νέα βάρη στο λαό στον ελληνικό (...) Εμείς δεν είμαστε υπέρ μιας τέτοιας αναδιάρθρωσης».
Κυρίαρχη είναι η ενσωμάτωση και οι αντιφάσεις και στο συνέδριο για το δημόσιο χρέος που διοργανώνει ο ΣΥΝ. Χτες, στην ομιλία του ο Γ. Μηλιός υπερασπίστηκε την ΕΕ και το ευρώ λέγοντας ότι «η έξοδος από το ευρώ δεν είναι μία επιλογή προς το συμφέρον των εργαζόμενων».
Από την πλευρά του, ο Π. Λαφαζάνης, τάχτηκε υπέρ της «αμφισβήτησης της νομιμότητας του χρέους και της μη αναγνώρισής του ως χρέους του ελληνικού λαού», αλλά και υπέρ «μιας προοδευτικής και σοσιαλιστικής προοπτικής για τη χώρα που δεν μπορεί να προχωρήσει μέσα στα σκληρά μονεταριστικά ταξικά πλαίσια του ευρώ και της ιμπεριαλιστικής νεοφιλελεύθερης "ιεράς συμμαχίας" της ΕΕ».
Στη συνεχεία υποκλίθηκε στη διαχείριση του καπιταλισμού λέγοντας ότι η «αριστερά» πρέπει: «Να στηρίξει με όλες της τις δυνάμεις το έργο της υπό σύσταση ανεξάρτητης και κινηματικής Διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου επί του δημοσίου χρέους (...) να υποστηρίξει την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους (...) διαγραφή τουλάχιστον του μισού, δραστική μείωση των επιτοκίων για το υπόλοιπο, παραχώρηση ικανής περιόδου χάριτος, επιμήκυνση των χρονικών ορίων αποπληρωμής χωρίς πρόσθετη επιβάρυνση».
Στο πλευρό της κυβέρνησης εμφανίζεται η ηγεσία της ΝΔ, ενθαρρύνοντας ταυτόχρονα τη λήψη νέων αντιλαϊκών μέτρων. Η ηγεσία της ΝΔ σκόπιμα προσπαθεί να παρουσιάσει την καπιταλιστική κρίση σαν «κρίση χρέους», επειδή θέλει να κρύψει την πλήρη συμφωνία της με το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας που προωθείται στην ΕΕ, δηλαδή στο ευρωμνημόνιο διαρκείας, το οποίο στόχο έχει να κάνει ακόμα φθηνότερη την εργατική δύναμη για το κεφάλαιο. Την ίδια στιγμή, υποκριτικά εμφανίζεται να ξιφουλκεί κατά του μνημονίου, που είναι πιστό αντίγραφο του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας.
Από την άλλη, στο όνομα της αντιμετώπισης του χρέους, επιχειρεί να δικαιολογήσει νέα αντιλαϊκά μέτρα, όπως το πακέτο των 50 δισ. ευρώ από την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας. «Θέλω λοιπόν να σας πω ότι αυτή η αξιοποίηση (σ.σ. της δημόσιας περιουσίας) πράγματι πρέπει να γίνει», τόνισε ο εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ. Διεκδίκησε μάλιστα την πατρότητα της πρότασης για την αξιοποίησης της δημόσιας ακίνητης περιουσίας ύψους 50 δισ. ευρώ, παραπέμποντας στην ομιλία του Α. Σαμαρά στο Ζάππειο τον περασμένο Ιούλη.
Ωστόσο, προσπάθησε να πείσει ότι τάχα διαφέρει από την πρόταση της κυβέρνησης, ισχυριζόμενος ότι «η διαφορά μας ήταν ότι το μεν ΠΑΣΟΚ μίλαγε για πώληση, μίλαγε για ξεπούλημα, για πώληση των ασημικών, κι εμείς μιλάγαμε για αξιοποίηση»...
-- «Το κόστος εργασίας θα βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση και θα συγκρίνεται με τα άλλα κράτη της Ευρωζώνης και των κύριων εμπορικών εταίρων της ΕΕ (...) Οι μισθοί θα πρέπει να βρίσκονται σε συνάρτηση με την ανταγωνιστικότητα». Ουσιαστικά, οι πολιτικοί εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου επιδιώκουν οι μισθοί να καθορίζονται στο εξής σε συνάρτηση με το κόστος εργασίας που καταγράφεται στους κύριους εμπορικούς εταίρους της ΕΕ, δηλαδή στις αναδυόμενες οικονομίες της Ασίας και άλλων χωρών του πλανήτη. Με άλλα λόγια, η ενίσχυση της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας περνάει μέσα από τη συνεχή μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Πρόσφατα η καγκελάριος της Γερμανίας, Α. Μέρκελ, τόνισε η ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας πλήττεται από την Κίνα, τη Βραζιλία και την Ινδία, όπου στην πλειοψηφία τους οι εργαζόμενοι αμείβονται με μισθούς πείνας.
--«Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στην ενίσχυση της αποκέντρωσης των μισθολογικών διαπραγματεύσεων και τη "βελτίωση" των μηχανισμών τιμαριθμικής προσαρμογής». Επί της ουσίας, προτείνεται η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και η αντικατάστασή τους με επιχειρησιακές και ατομικές συμβάσεις, που θα οδηγήσουν σε νέες μειώσεις μισθών και απώλεια δικαιωμάτων. Παράλληλα, για τις χώρες που εφαρμόζουν το σύστημα της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής (ΑΤΑ) των μισθών προτείνεται η «βελτίωσή» του. Δηλαδή, η αποσύνδεση των αυξήσεων στους μισθούς από τις αυξήσεις που γίνονται σε βασικά αγαθά ή πρώτες ύλες, όπως το πετρέλαιο, που οδηγούν σε τεράστιες αυξήσεις των προϊόντων.
-- Οι κυβερνήσεις της ΕΕ «δεσμεύονται να συγκρατήσουν τους μισθούς στο δημόσιο τομέα», ώστε να «μην επηρεάζουν τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα». Δεσμεύτηκαν ουσιαστικά για νέο πάγωμα και μείωση των μισθών στο δημόσιο τομέα με πρόσχημα την «επίδραση» που έχουν στους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα.
-- «Η βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος πρέπει να βρίσκεται υπό συνεχή και στενή παρακολούθηση (...) Είναι απαραίτητο να ευθυγραμμιστεί η ηλικία συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής, να μειωθούν τα συστήματα πρόωρης συνταξιοδότησης και να αξιοποιηθούν στοχευμένα κίνητρα για την παραμονή στην εργασία των μεγαλύτερων εργαζομένων». Η συγκεκριμένη διατύπωση, που επιχειρήθηκε να εμφανιστεί σαν «ήπια» προσαρμογή απέναντι στις προτάσεις χωρών της Ευρωζώνης για αύξηση των γενικών ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, ανοίγει ουσιαστικά το δρόμο για τη θέσπιση ακόμα μεγαλύτερων ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Με δεδομένο ότι το προσδόκιμο όριο ζωής ανδρών και γυναικών αυξάνεται στην Ευρώπη, αν «ευθυγραμμιστεί» με τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης τότε οι εργαζόμενοι θα δουλεύουν κυριολεκτικά μέχρι να πεθάνουν.
-- «Τα κράτη - μέλη οφείλουν να προβλέψουν μηχανισμό που θα βάζει "φρένο" στην αύξηση χρέους». Ο μηχανισμός θα έχει «επαρκώς δεσμευτικό χαρακτήρα» και θα λειτουργεί αυτόματα κάθε φορά που το έλλειμμα θα ξεπερνάει ένα προκαθορισμένο όριο. Αυτό θα πραγματοποιηθεί με «νομικές δεσμεύσεις» (είτε συνταγματική ρύθμιση είτε νόμος - πλαίσιο) με την τελική επιλογή να την έχουν οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών. Πρόκειται για τη νομική κατοχύρωση μιας μόνιμης και κλιμακούμενης λιτότητας, που εντάσσεται στο πλαίσιο της ενίσχυσης της «οικονομικής διακυβέρνησης» και του νέου «συμφώνου σταθερότητας» της Ευρωζώνης. Αυτή η αντιδραστική απόφαση, που θα συνοδεύεται και από κυρώσεις για τα «απείθαρχα» κράτη - μέλη, θα αξιοποιηθεί από τις κυβερνήσεις για να προχωρούν σε εκτεταμένες περικοπές των κοινωνικών δαπανών στο όνομα της διατήρησης του «φρένου» στο δημόσιο χρέος και έλλειμμα.
-- «Μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας που θα προωθούν την ευελιξία με ασφάλεια (...) Η αγορά εργασίας πρέπει να γίνει πιο ελκυστική και να προσαρμοστεί στη ζήτηση». Η αντιδραστική «ευελφάλεια», η πλήρης δηλαδή ανατροπή της σταθερής δουλειάς με πλήρη δικαιώματα, προωθείται και μέσω του συμφώνου, όπως και οι ανατροπές στο χρόνο εργασίας. Ταυτόχρονα, προτείνεται η παραπέρα μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, ώστε να γίνει ακόμα πιο φτηνή η τιμή της εργατικής δύναμης. Μάλιστα, εντελώς προκλητικά, προβλέπεται οι «απώλειες» που θα υπάρξουν στα δημόσια έσοδα από τη μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών να μετακυλίονται στο λαό, μέσω της αύξησης των έμμεσων φόρων.
-- Στο σύμφωνο προβλέπεται η «ανάπτυξη μιας κοινής ενοποιημένης βάσης φορολογίας των επιχειρήσεων». Δεν υπάρχει δέσμευση για την καθιέρωση ενιαίου συντελεστή, ωστόσο εντάσσεται στη λογική της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, που θα σημάνει νέες μειώσεις των φορολογικών συντελεστών. Η συγκεκριμένη πρόβλεψη αναδεικνύει και τις έντονες αντιθέσεις μέσα στους κόλπους της ΕΕ, με τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις να αναζητούν τους καλύτερους όρους για το δικό τους κεφάλαιο ώστε να αντεπεξέλθει στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.
Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ
Για τη Σύνοδο Κορυφής, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ με σχόλιό του επισημαίνει:
«Χειρότερο και από το μνημόνιο είναι το νέο Σύμφωνο για την Ανταγωνιστικότητα, που συνυπογράφει η κυβέρνηση στην ΕΕ, όχι γιατί της το επέβαλαν αλλά γιατί συμφωνεί, όπως και η ΝΔ, με αυτή την επιλογή. Πρόκειται για μνημόνιο διαρκείας στους μισθούς, στα όρια συνταξιοδότησης, στις εργασιακές σχέσεις.
Η κυβέρνηση έχει την πλήρη στήριξη των δυνάμεων της ΕΕ στην εξόντωση των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων, στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου. Ο τσακωμός αφορά το πώς θα μοιραστεί η λεία από τη λεηλασία του λαού και του δημόσιου πλούτου. Οποιος και αν είναι ο προσωρινός συμβιβασμός, ο λαός θα κληθεί να σηκώσει τα βάρη. Η λύση της επιμήκυνσης σημαίνει ότι θα πληρώσει τελικά ακόμη περισσότερα σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Ο λαός δεν έχει καμία ελπίδα διάσωσης από την πολιτική που υπηρετεί την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, γι' αυτό χρειάζεται επειγόντως οργανωμένη λαϊκή ανυπακοή και αντεπίθεση, για να αποκρουστούν τα χειρότερα που φέρνουν, για λαϊκή εξουσία και αποδέσμευση από τη λυκοσυμμαχία».