Καθόλου τυχαία δεν είναι η ενεργοποίηση παλιότερου νόμου που προβλέπει την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων
Οι απολύσεις και το χτύπημα της σταθερής εργασίας στο Δημόσιο θα συρρικνώσουν μια σειρά υπηρεσίες απαραίτητες για τη λαϊκή οικογένεια |
Στο μεταξύ, κατατέθηκε προχτές το σχετικό νομοσχέδιο για την αναδιοργάνωση των δομών του κράτους και δημόσιων υπηρεσιών. Με το νομοσχέδιο αυτό αναδιοργανώνονται 11 από τα 15 υπουργεία (εξαιρούνται τα υπουργεία Εξωτερικών, Αμυνας, Προστασίας του Πολίτη και προς το παρόν και το Οικονομικών), οι Γενικές Γραμματείες Μέσων Ενημέρωσης και Ενημέρωσης και Επικοινωνίας και τα μεγάλα νομικά πρόσωπα, ΟΑΕΔ, ΟΓΑ και Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Δημοσίων Υπαλλήλων (ΤΕΑΔΥ), καθώς και ορισμένα μικρότερα. Επίσης, με το σ.ν. μειώνονται οι οργανικές μονάδες των υπουργείων και των φορέων που αναδιοργανώνονται σε ποσοστό που αγγίζει το 40%, κατά μέσο όρο.
Τους όρους για την απόλυση μόνιμων υπαλλήλων και υπαλλήλων αορίστου χρόνου δημιουργεί η απόφαση της Γενικής Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας - Στερεάς Ελλάδας, Π. Γερακούδη, για τη σύσταση Επιτροπής Αξιολόγησης των εργαζομένων.
Η Γραμματέας επικαλείται όλο το βαρύ αντεργατικό - αντιλαϊκό νομικό οπλοστάσιο («Καποδίστριας», «Καλλικράτης», Κώδικες ΟΤΑ και υπαλλήλων ΟΤΑ, αποδοτικότητας της δημόσιας διοίκησης) και κυρίως το Προεδρικό Διάταγμα (ΠΔ) 318/1992 για την «Αξιολόγηση των ουσιαστικών προσόντων του προσωπικού δημοσίων υπηρεσιών -πλην εκπαιδευτικών λειτουργών και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης- και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου». Με βάση αυτό, αποφάσισε τη συγκρότηση «Ειδικής Επιτροπής Αξιολόγησης υπαλλήλων ΟΤΑ Α' Βαθμού Ν. Λάρισας» που θα αξιολογεί μόνιμους και αορίστου χρόνου υπαλλήλους. Τα κριτήρια αξιολόγησης που θέτει το ΠΔ κρίνουν την αποδοτικότητα του υπαλλήλου (σε συνάρτηση με τους στόχους που τίθενται από την υπηρεσία) και τη συμπεριφορά του στο χώρο δουλειάς.
Τα βασικά κοινά κριτήρια για όλους τους υπαλλήλους είναι «Ενδιαφέρον και δημιουργικότητα. Υπηρεσιακές σχέσεις και συμπεριφορά. Αποτελεσματικότητα» (ΠΔ, άρθρα 4, 5, 6) τα οποία αναλύονται σε έννοιες όπως «Ενδιαφέρον και αφοσίωση στην εργασία (...) Συμπεριφορά προς τους πολίτες. Επικοινωνία και συνεργασία με συναδέλφους και άλλες υπηρεσίες. Ποσότητα εργασίας. Ποιότητα εργασίας» (ΠΔ, άρθρο 6). Δηλαδή, κρίνεται αν ο υπάλληλος κυνηγά την επίτευξη στόχων μιας δημόσιας διοίκησης που θέτει αντεργατικούς-αντιλαϊκούς στόχους σε όφελος των κεφαλαιοκρατών. Επίσης, τα κριτήρια είναι τόσο αόριστα που χωρούν τα πάντα, ακόμα και την πολιτική και συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων.
Στις σημερινές συνθήκες με την κυβέρνηση και την τρόικα να έχουν θέσει ρητό στόχο τη μείωση των υπαλλήλων κατά 15 χιλιάδες άτομα φέτος και κατά 150 χιλιάδες μέχρι και το 2015, η αξιολόγηση αυτή είναι βέβαιο ότι θα γίνει εργαλείο για χιλιάδες απολύσεις.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Γραμματέας ξέθαψε κυριολεκτικά το ΠΔ -δεν είχε εφαρμοστεί μέχρι τώρα- πρωτοστατώντας στην εφαρμογή των αντεργατικών σχεδιασμών. Επίσης, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η ίδια Αποκεντρωμένη Διοίκηση, το καλοκαίρι του 2011, ζητούσε από συγκεκριμένα τμήματά της να αποστέλλουν καθημερινά με φαξ τις εργασίες που έχει κάνει ο κάθε υπάλληλος.
Ο Αλ. Τσίπρας, σε ομιλία του την Κυριακή, είπε ότι «η πολιτική των μνημονίων έχει αποτύχει ολοκληρωτικά», για να σερβίρει σαν λύση την ανατροπή της κυβέρνησης και την αντικατάστασή της από μια άλλη, «αριστερή», που θα απαλλάξει τη χώρα από τα μνημόνια μέσω μιας καλύτερης δήθεν διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Στη βάση αυτή πρόβαλε για πολλοστή φορά το ψευτοδίλημμα «μνημόνιο και χρεοκοπία ή εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο για την υπεράσπιση της κοινωνίας και την έξοδο απ' την κρίση». Στο ίδιο πνεύμα, μίλησε για μη νομιμότητα του μνημονίου, επειδή τάχα αντίκειται στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, στη Χάρτα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ΕΕ - δηλαδή σε αυτούς που το δημιούργησαν - και αποτέλεσε προϊόν εκβιασμού των βουλευτών!
Σοβαντίζοντας τη «μόστρα» της ευρωενωσιακής λυκοσυμμαχίας έφτασε να ισχυριστεί ότι οι «μισθοί Βουλγαρίας» ως προοπτική αφορούν αποκλειστικά στην Ελλάδα, διερωτώμενος υποκριτικά: «Θέλουν να κάνουν την Ελλάδα χώρα με μισθούς 300 ευρώ χωρίς κοινωνικό κράτος. Είναι αυτή ευρωπαϊκή χώρα;»! Ενώ σε συνέντευξή του στον «ΣΚΑΪ» υπεραμύνθηκε της παραμονής της χώρας στην ΕΕ, προσθέτοντας: «Αλλά όχι μια Ελλάδα η οποία θα είναι το Μπαγκλαντές της Ευρώπης, με μισθούς Βουλγαρίας και Εσθονίας». Την ίδια ώρα ο Αλ. Τσίπρας δήλωσε ότι «δεν λέμε ότι θέλουμε να βγούμε από το ευρώ γιατί (...) οι επιπτώσεις θα είναι εξαιρετικά επώδυνες, ιδίως εάν υπάρχουν αυτοί οι συσχετισμοί δύναμης στο πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό». Λέει επίσης ότι τους κατηγορούν για κόμμα της δραχμής, ενώ αυτοί υπεραμύνονται του ευρώ και της Ευρωζώνης, με το επιχείρημα μάλιστα ότι συμμετέχουν από τη θέση του αντιπροέδρου σε ευρωπαϊκό κόμμα, το «Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς», που επίσης υπεραμύνεται της ΕΕ και της Ευρωζώνης.
Τι λέει με όλα τα παραπάνω; Οτι πρώτιστο ζήτημα της πολιτικής τους είναι η συμμετοχή της χώρας στο ευρώ και στην Ευρωζώνη. Ο,τι λένε δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, τα άλλα αστικά κόμματα. Αρα τάσσονται με το μπλοκ των δυνάμεων που στηρίζουν την ευρωενωσιακή λυκοσυμμαχία του κεφαλαίου. Ποια είναι τάχα η διαφορά τους; Η πολιτική των μισθών, τους θέλουν μεγαλύτερους, το ευρωπαϊκό κεκτημένο που χάνεται, όπως και το λεγόμενο «κοινωνικό κράτος».
Αποκρύπτει σκόπιμα ότι η ίδια εφιαλτική προοπτική σχεδιάζεται για όλους τους λαούς της ΕΕ, αφού στρατηγική της επιδίωξη, όπως αποτυπώνεται ολοκάθαρα στο «Σύμφωνο για το Ευρώ», είναι οι μισθοί να «παρακολουθούν» αυτούς των ανταγωνιστικών της ΕΕ οικονομιών (Κίνα, Βραζιλία κ.λπ.). Αποκρύπτει π.χ. ότι και στη Γερμανία υπάρχουν μισθοί 400 ευρώ. Αρα το «κεκτημένο» υπάρχει στη στρατηγική ισοπέδωσης των εργασιακών δικαιωμάτων στο όνομα της ανταγωνιστικότητας. Οτι το λεγόμενο «κοινωνικό κράτος» έχει καταργηθεί προ πολλού σε όλα τα κράτη - μέλη (στην Ελλάδα καθυστέρησε λόγω του ταξικού εργατικού κινήματος), πρώτ' απ' όλα στη Γερμανία με τη σοσιαλδημοκρατική πολιτική της «Ατζέντας 2010». Αρα οι του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν φιλολαϊκές τάχα λύσεις μέσα στην καπιταλιστική ΕΕ και στην Ευρωζώνη και σε συνθήκες που έχει περάσει ανεπιστρεπτί η όποια δυνατότητα μεταρρύθμισης σε όφελος του λαού αφ' ενός λόγω διεθνούς συσχετισμού και έντασης του ανταγωνισμού, αφ' ετέρου λόγω οικονομικής κρίσης.
Είναι χαρακτηριστικό ότι όλα τα παραπάνω ο Αλ. Τσίπρας τα συνόδευσε με λεονταρισμούς εναντίον των «κερδοσκόπων και τοκογλύφων», στους οποίους τάχα είναι «υποτελής» η χώρα, ότι υπάρχουν οσφυοκάμπτες πολιτικοί γι' αυτό και δεν διαπραγματεύονται σε όφελος της Ελλάδας. Λέει συνειδητά ψέματα γιατί οι κυβερνήσεις δε διαπραγματεύονται σε όφελος των εργατών, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, αλλά σε όφελος του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα διαπραγματεύονται σε συνθήκες ανισομετρίας του καπιταλισμού, που σημαίνει ότι το κεφάλαιο στην Ελλάδα διαπραγματεύεται με δεδομένη την επιλογή του, όπως και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, εντός της Ευρωζώνης και για την παραμονή του σ' αυτήν, αλλά από πιο αδύνατη με βάση την ισχύ του θέση. Αλλά για το λαό δεν είναι το ζητούμενο η ισχυρή ή η αδύνατη διαπραγμάτευση σε όφελος του κεφαλαίου, αλλά η απαλλαγή του από το κεφάλαιο και την εκμετάλλευση. Μιλά για τοκογλύφους και για τραπεζίτες, αφήνοντας στο απυρόβλητο τους βιομήχανους, τους μεγαλέμπορους, τους εφοπλιστές. Αυτούς τους θεωρεί καλούς καπιταλιστές, γιατί αυτοί παράγουν. Αρα αφήνει στο απυρόβλητο την εκμετάλλευση, ενώ αποπροσανατολίζει ως προς τον αντίπαλο των εργαζομένων, που είναι ολόκληρη η αστική τάξη και όχι μόνο οι τοκογλύφοι. Ρίχνει πυροτεχνήματα για δήθεν φορολόγηση του κεφαλαίου, για τη χρηματοδότηση μιας πολιτικής ανάπτυξης που θα έχει «στο επίκεντρο τις ανθρώπινες και τις κοινωνικές ανάγκες, όχι την κερδοφορία του κεφαλαίου και των χρηματιστηριακών αγορών»! Κρύβει ότι στην Ευρωένωση του κεφαλαίου, στο όνομα της οποίας πίνει νερό, καμιά φιλολαϊκή ανάπτυξη και κανένα εργασιακό δικαίωμα δε χωράει. Οπως αδυνατεί να εξηγήσει και τον τρόπο που θα εξαναγκάσει τα μονοπώλια να δεχτούν φιλεργατικούς νόμους και φορολογία, δίχως να αφαιρέσει από τα χέρια τους τα κλειδιά της οικονομίας.