Προπαγάνδα υπέρ της αντιλαϊκής πολιτικής και διαστρέβλωση του πραγματικού περιεχομένου του 1821, οι δηλώσεις μετά την παρέλαση
Με κορόνες περί «εθνικής ομοψυχίας» και ωμή προπαγάνδα για τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική που πτωχεύει το λαό, η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία προσπάθησε στις δηλώσεις της μετά την παρέλαση να φέρει στα μέτρα της πλουτοκρατίας το σύγχρονο νόημα της 25ης Μάρτη.
«Δεν θα λυγίσουμε, για να αποκατασταθεί η αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού, που δεν αξίζει αυτής της ευρωπαϊκής συμπεριφοράς. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα και στο τέλος θα είμαστε νικητές. Είμαι βέβαιος ότι θα πετύχουμε τους στόχους μας», είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κ. Παπούλιας, αναγορεύοντας αυθαίρετα σε στόχο του λαού την προσπάθεια της ντόπιας πλουτοκρατίας και της ΕΕ να διαχειριστούν προς όφελός τους την κρίση. Στο ίδιο πνεύμα, ζήτησε «ομόνοια και σύμπνοια», δηλαδή ταξική συναίνεση, για να ευοδωθεί η αντιλαϊκή πολιτική της συγκυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων.
Ο πρωθυπουργός, Λ. Παπαδήμος, δε δίστασε να απαιτήσει από το λαό να παραδειγματιστεί από τη «γενναιότητα, αυτοθυσία και πίστη» των αγωνιστών του 1821, που «μας έδωσαν την ελευθερία μας», για να κερδηθεί σήμερα η «εθνική μάχη για την ανόρθωση της οικονομίας μας»! Πρόκειται για προκλητική διαστρέβλωση του περιεχομένου της Επανάστασης του 1821, που στις μέρες μας παραδειγματίζει για ανυπακοή και ξεσηκωμό, με στόχο την ανατροπή της δικτατορίας των μονοπωλίων.
Η Ιστορία «μας θέλει όλους ενωμένους, μπροστά στην κρίσιμη αυτή στιγμή. Να ξεπεράσουμε την κρίση, να την αφήσουμε πίσω και να κοιτάξουμε πάλι με αισιοδοξία το μέλλον», είπε από την πλευρά του ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, Δ. Αβραμόπουλος. Ζήτησε και αυτός υποταγή του λαού στη βαρβαρότητα, λέγοντας ότι πρέπει «να αφήσουμε στην άκρη τα μικρά που μας χωρίζουν και να κοιτάξουμε μέσα σε πνεύμα ομοψυχίας και ενότητας το μέλλον. Να ενώσουμε δυνάμεις, να αντιμετωπίσουμε την κρίση (...) μέσα σε κλίμα ομοψυχίας και ενότητας».
Σε σχόλιο που εξέδωσε την Κυριακή για τις δηλώσεις των επισήμων μετά το τέλος της στρατιωτικής παρέλασης, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει: «Αυτοί που επιβάλλουν σήμερα στο λαό εξαθλίωση και αλυσίδες είναι η πλουτοκρατία, η ΕΕ και τα κόμματα που τους υπηρετούν, είναι σήμερα οι εχθροί του λαού και όλοι κρίνονται από το τι θέση παίρνουν».
Πρωτοφανή μέτρα αστυνομοκρατίας, με στόχο τον εκφοβισμό του λαού
Αποψη της (σιδερόφρακτης) Λ. Αμαλίας, το Σάββατο, στη μαθητική παρέλαση |
Μικρές ομάδες, που πλησίασαν το χώρο (Σάββατο από Βουκουρεστίου, Κυριακή από Ερμού) απωθήθηκαν από τα ΜΑΤ. Βιαιότερα αντιμετωπίστηκαν άλλες ετερόκλητες ομάδες, που επιχείρησαν να διεισδύσουν στους χώρους παρέλασης σε Πάτρα και Ηράκλειο. Σημειώθηκαν συμπλοκές με την αστυνομία, έγινε ρίψη χημικών, με αποτέλεσμα στο Ηράκλειο η παρέλαση να ακυρωθεί. Συνολικά, σε 27 πόλεις και περιοχές της χώρας, υπολογίζεται ότι έγιναν 299 προσαγωγές και 40 συλλήψεις. Το σκηνικό που στήθηκε έδωσε «πάτημα» στα αστικά ΜΜΕ για μαζική αναπαραγωγή τρομολαγνικών κλισέ, με στόχο το λαϊκό κίνημα και το πρόσχημα στην κυβέρνηση να υλοποιήσει το καταστρωμένο σχέδιο για καταστολή.
Στον απόηχο της παρέλασης στην Αθήνα, ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος καταγγέλλει τον δήμαρχο Αθήνας Γ. Καμίνη«για την απόφασή του να αποκλείσει τη Φιλαρμονική του Δήμου από τις παρελάσεις στις 24 και 25 Μάρτη με την υποψία για συμβολική διαμαρτυρία των μουσικών. Για την αποκατάσταση της εύρυθμης λειτουργίας στη μαθητική παρέλαση, με διαδικασία επείγουσα ο Δήμαρχος κάλεσε (σ.σ. να παιανίζει) τη Φιλαρμονική του Πολεμικού Ναυτικού. Το κάλεσμα του Δημάρχου να αναλάβει ο Στρατός δεν έχει να κάνει με το φόβο του μήπως οι μουσικοί βάλουν μαύρες κορδέλες στα όργανά τους, αλλά με την αποφασιστικότητά του απέναντι σε οποιαδήποτε κινητοποίηση εργαζομένων που μπορεί να του χαλάσει το έργο (...)».
Σε νέες δημοσκοπήσεις την Παρασκευή και το Σάββατο, για τηλεοπτικούς σταθμούς και εφημερίδες, καταγράφονται τα εξής αποτελέσματα στην πρόθεση ψήφου: Κάππα Research για «Βήμα της Κυριακής»: ΠΑΣΟΚ 14,3%, ΝΔ 18,1%, ΚΚΕ 8,2%, ΛΑΟΣ 3,6%, ΣΥΡΙΖΑ 6%, ΔΗΜΑΡ 4,9%, Ανεξάρτητοι Ελληνες 7,2%, Χρυσή Αυγή 3,4%, αδιευκρίνιστη ψήφος 25,1%. MRB για «Real News»: ΝΔ 20,3%, ΠΑΣΟΚ 12,1%, ΚΚΕ 8,6%, ΣΥΡΙΖΑ 7,9%, ΔΗΜΑΡ 7,4 %, Ανεξάρτητοι Ελληνες 7%, Οικολόγοι-Πράσινοι 3%, ΛΑΟΣ 2,5%, Χρυσή Αυγή 2,6%, ΔΗΣΥ 2,5%, Αρμα Πολιτών 1,5%, ΑΝΤΑΡΣΥΑ 1,2%, αδιευκρίνιστη ψήφος 20,5%. ΜΑRC για «Εθνος της Κυριακής»: ΝΔ 17,8%, ΠΑΣΟΚ 13,2%, ΚΚΕ 7,5%, ΔΗΜΑΡ 7,35%, Ανεξάρτητοι Ελληνες 7,1%, ΣΥΡΙΖΑ 6%, ΛΑΟΣ 2,5%, Χρυσή Αυγή 2,3%, ΔΗΣΥ 2,15%, Οικολόγοι Πράσινοι 1,9%, Κοινωνική Συμφωνία 1,1%, αδιευκρίνιστη ψήφος 28,2%. ALCO για «Star»: ΝΔ 24,5%%, ΠΑΣΟΚ 15,5%, ΚΚΕ 10%, ΔΗΜΑΡ 9%, Ανεξάρτητοι Ελληνες 8%, ΣΥΡΙΖΑ 7,5%, ΛΑΟΣ 3,7%, ΔΗΣΥ 3%, Οικολόγοι Πράσινοι 3%, Χρυσή Αυγή 2,6%, Κοινωνική Συμφωνία 2%.
Με πρωτεργάτη τον ΣΥΡΙΖΑ, γίνεται όλο και περισσότερο το τελευταίο διάστημα λόγος για συνεργασία των κομμάτων της αριστεράς, με στόχο να δημιουργηθεί ένας συνασπισμός «των αριστερών πολιτικών δυνάμεων», που θα κυβερνήσει, κόντρα στο μέτωπο των «μνημονιακών». Λένε ότι αυτή μπορεί να είναι η διέξοδος για να αλλάξουν τα πράγματα και να δει ο λαός άσπρη μέρα. Λένε ότι μια τέτοια κυβέρνηση θα κάνει διαπραγμάτευση μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, για να καταργήσει το μνημόνιο και να μειωθεί το χρέος. Μιλάνε για καλύτερη διαπραγμάτευση που θα κάνουν ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ και όσοι συμμετέχουν σε αυτό το συνασπισμό με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, την τρόικα και ισχυρίζονται ότι αυτό θα ανακουφίσει το λαό. Δηλαδή, αυτός ο συνασπισμός θα συναιτίσει τα «αχόρταγα» μονοπώλια και τους Ευρωπαίους.
Πουλάνε ψεύτικες ελπίδες και κοροϊδεύουν. Την ενότητα της αριστεράς ας την πραγματοποιήσουν οι αυτοαποκαλούμενες αριστερές δυνάμεις, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και άλλοι. Αυτοί πράγματι μπορούν να ενωθούν. Αλλά, επειδή απευθύνονται και στο ΚΚΕ, το έχουμε ξαναπεί ότι το ΚΚΕ είναι Κομμουνιστικό Κόμμα, κόμμα της εργατικής τάξης και όχι αριστερά, καμιά σχέση δεν έχει με την αριστερά. Αλλωστε, τι σχέση μπορεί να έχει ένα κόμμα που παλεύει για να ανατρέψει η εργατική τάξη την εξουσία του κεφαλαίου με κόμματα που προβάλλουν ως διέξοδο μια κυβέρνηση με τους βιομήχανους, τους μεγαλέμπορους, τους εφοπλιστές να έχουν την ιδιοκτησία στην οικονομία παραπλανώντας τους εργαζόμενους ότι πασχίζοντας για την ανάπτυξη όλων αυτών, της παραγωγής όπως λένε θα λύσουν και λαϊκά προβλήματα; Γίνεται να αυξάνονται τα κέρδη των καπιταλιστών και οι μισθοί των εργατών; Αυτό λένε οι αριστεροί, αλλά ο λαός τώρα έχει πείρα.
Δεν μπορεί, λοιπόν, μια κυβέρνηση της αριστεράς και να έχει φιλολαϊκή πολιτική με τα μονοπώλια στην ελληνική οικονομία και να είναι μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Και σε τελική ανάλυση, μια τέτοια προοπτική όχι μόνο συσκοτίζει τις πραγματικές αιτίες της κρίσης και άρα και τον άλλο δρόμο ανάπτυξης προς όφελος του λαού, που απαιτεί κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, ώστε τον παραγόμενο από τους εργαζόμενους πλούτο να τον καρπώνονται οι παραγωγοί του. Αλλά είναι και επικίνδυνη, γιατί τρέφει αυταπάτες για το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, των μονοπωλίων. Και θα σημάνουν συνολικό πισωγύρισμα της συνείδησης και απογοήτευση. Αλλωστε, οι όποιες διαπραγματεύσεις γίνονται δεν αφορούν διαπραγματεύσεις για τους εργάτες, αλλά για το κεφάλαιο και τα όσο το δυνατόν περισσότερα οφέλη του.
Καμιά πολιτική πρόταση, όπως και αν ονομάζεται, φιλελεύθερη, σοσιαλδημοκρατική, «αριστερή», «ανανεωτική», δεν μπορεί να αποτελέσει φιλολαϊκή πολιτική διέξοδο, αν δεν θέτει ως ζήτημα αρχής τη ρήξη με τα μονοπώλια - βιομηχανικά, τραπεζικά, εφοπλιστικά, εμπορικά - δηλαδή, τη ρήξη με την καπιταλιστική ιδιοκτησία, τους κρατικούς θεσμούς της, τις διεθνείς συμμαχίες της. Και για να μην ξεχνάμε, ο Αλ. Τσίπρας δε λέει κουβέντα για τους βιομήχανους και τους εφοπλιστές, παρά μνημονεύει διαρκώς μόνο τους τραπεζίτες.
Η εργατική τάξη και ο λαός πρέπει να ξέρουν την αλήθεια. Αν δεν έχεις τα μέσα, τους πόρους, την εξουσία, εάν δεν μπορείς να σχεδιάσεις πανεθνικά, με βάση τα κοινωνικοποιημένα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, τότε δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική προοπτική για την εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Επομένως, ακόμα και αν γίνει - όπως θέλουν ή ισχυρίζονται ορισμένοι πως θέλουν - «κυβέρνηση της αριστεράς», θα είναι μια κυβέρνηση, η οποία θα παίρνει κάποιες αποφάσεις στο κοινοβούλιο και έξω από το κοινοβούλιο θα γίνεται αυτό που θέλουν οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι μεγαλοξενοδόχοι. Εκείνοι που θα εξακολουθούν να κλέβουν τον πλούτο που παράγεται από τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, που θα συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται άγρια την εργατική τάξη, που θα καταδικάζουν τους φτωχούς αγρότες σε πείνα και ξεκλήρισμα. Και αυτό είναι βασικό κριτήριο για την ψήφο. Γιατί, στις επερχόμενες εκλογές η ψήφος σε δυνάμεις διαχείρισης του συστήματος αφοπλίζει την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη δυνατότητά τους την επομένη της κάλπης να έχουν πολλαπλασιάσει τη δύναμή τους στο να βάζουν εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική, να ακυρώνουν μέτρα στην πράξη, να κάνουν μεγάλα βήματα μπροστά στην αντεπίθεση, για να ανατρέψουν την εξουσία του κεφαλαίου.