Στη διετία που πέρασε - έχοντας την εμπιστοσύνη του κλάδου που για άλλη μία φορά την ανέδειξε σε πλειοψηφία του ΔΣ - η «Δημοκρατική Ενότητα Ηθοποιών» αγωνίστηκε με συνέπεια για τα συμφέροντα και τους πόθους των ηθοποιών.
Ιδιαίτερα προσεκτικοί πρέπει να είναι οι ηθοποιοί και με το νέο ψηφοδέλτιο που έκανε την εμφάνισή του φέτος με «πρωταγωνιστές» και «θιασάρχες» που μέχρι τώρα απουσίαζαν από το σωματείο. Και για όσους είχαν αμφιβολία για το ρόλο που ήρθαν να παίξουν οι «Ενωμένοι Ηθοποιοί» δεν έχουν παρά να διαβάσουν τις θέσεις τους και τα σχετικά με αυτές τις θέσεις σχόλια της «Δημοκρατικής Ενότητας Ηθοποιών».
Λένε: «Οι νέες συλλογικές συμβάσεις θα πρέπει να λάβουν υπόψη τα σημερινά δεδομένα και να διαμορφωθούν πάνω σε έντιμες και ρεαλιστικές βάσεις με στόχο την τήρησή τους»!!!
«Ρεαλιστικός για την κυβέρνηση και την εργοδοσία είναι ο μισθός 300-350 ευρώ!!! Δε μας λένε όμως πόσο ρεαλιστικό είναι να ζήσει κανείς με τέτοιο μισθό; Πόσο έντιμο είναι να πεινάει κανείς;»
Λένε: «Οι νέες συλλογικές συμβάσεις θα προβλέψουν και για τα ζητήματα που οι σημερινές συμβάσεις δεν προέβλεπαν: Δευτερότριτα, περιορισμένος αριθμός παραστάσεων, χωρητικότητα θεάτρου, διπλοθεσία»!!!
«Στην ουσία ζητάνε όσα θέλουν οι εργοδότες: Συμβάσεις με μισθούς πείνας, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, συμβάσεις κατά περίπτωση, ατομικές συμβάσεις».
Λένε: «Οι απεργίες για να είναι αποτελεσματικές πρέπει να είναι αυστηρά κλαδικές και να γίνονται για καθαρά συντεχνιακούς λόγους»!!!
«Δηλαδή, τον κλάδο δεν πρέπει να τον απασχολεί η κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων, η ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, της Υγείας, η άγρια φοροληστεία. Μόνο που, δυστυχώς, και οι ηθοποιοί εντασσόμαστε στο εργατικό δίκαιο, στέλνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο, αρρωσταίνουμε, φορολογούμαστε κι εμείς επειδή ζούμε κι αναπνέουμε».
Λένε: «Σε περιπτώσεις πανελλαδικών απεργιών ή άλλων απεργιών η γενική συνέλευση των "Ενωμένων Ηθοποιών" αποφασίζει επ' αυτού με πλειοψηφία»!!!
«Δυστυχώς, για τους "Ενωμένους Ηθοποιούς" και μόνο, για τις απεργίες αποφασίζουν τα όργανα του κινήματος (η ΓΣ, ή το ΔΣ του σωματείου) και όχι οι παρατάξεις».
Λένε: «Ιατρική φροντίδα και κάλυψη των ανασφάλιστων ...από μεγάλο όμιλο, π.χ. Ιατρικό Κέντρο μέσω χορηγίας»!!!
«Δηλαδή, δε χρειάζεται να παλέψουμε για δημόσια κοινωνική σσφάλιση, αλλά πρέπει να γίνουμε πλασιέ των μεγάλων ιδιωτικών ασφαλιστικών και ιατρικών επιχειρήσεων».
Εκεί, όμως, που οι "Ενωμένοι Ηθοποιοί" δίνουν τα ρέστα τους είναι όταν αναφέρονται στις προθέσεις τους για τις εσωτερικές υποθέσεις του σωματείου:
«Να επιστρέψουν στο ΣΕΗ οι ηθοποιοί, που οι ικανότητές τους και οι συγκυρίες τούς ανέδειξαν σε πρωταγωνιστές και θιασάρχες. Οι επιτροπές που θα έρχονται σε επαφή με τα υπουργεία για την προώθηση και επίλυση θεμάτων μας να απαρτίζονται και από "δημοφιλείς ηθοποιούς", "επιχειρηματίες ηθοποιούς"»!!!
«Θέλουν, δηλαδή, να τελειώνουν με το ΣΕΗ ως σωματείο. Θέλουν να έχουν δικαίωμα εγγραφής στο σωματείο οι επιχειρηματίες του θεάτρου. Δε γίνεται, όμως, να είσαι και με το θύμα και με το θύτη. Θέλουν η επίθεση του επόμενου διαστήματος να βρει τους ηθοποιούς παροπλισμένους, χωρίς τη δύναμη που τους έδινε ένα σωματείο αγωνιστικό, μαχητικό, ταξικά προσανατολισμένο. Θέλουν οι εργοδότες να είναι πιο δυνατοί στην επόμενη έφοδο στα εργασιακά μας δικαιώματα.
Μεγάλη ευθύνη έχουν και η «Κίνηση Ηθοποιών» (ΠΑΣΟΚ - ΣΥΝ) και η «Ελεύθερη Εκφραση» (ΝΔ), όχι μόνο γιατί κολακεύουν τους «Ενωμένους Ηθοποιούς», παρουσιάζοντάς τους ως κάτι νέο και φρέσκο, αλλά και γιατί επί της ουσίας συμφωνούν μαζί τους σε όλες τους τις θέσεις.
Η "Δημοκρατική Ενότητα Ηθοποιών" καλεί όλους τους εργαζόμενους και άνεργους ηθοποιούς να μην επιτρέψουν τη μετατροπή του σωματείου σε εργοδοτικό μηχανισμό».
Οι προσφυγικές πολυκατοικίες στην Αλεξάνδρας (συνολικά, 228 διαμερίσματα) σχεδιάστηκαν από τους αρχιτέκτονες Κίμωνα Λάσκαρι και Δημήτρη Κυριακό και χτίστηκαν το 1933, προκειμένου να στεγάσουν Μικρασιάτες. Τα κτίσματα αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα, το πρώτο δείγμα λαϊκής πολυκατοικίας και συγκαταλέγονται ανάμεσα στα 113 πιο σημαντικά έργα της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής του 20ού αιώνα.
Η έκθεση χωρίζεται σε δύο ενότητες: Κλιμακοστάσια: 50 έγχρωμες φωτογραφίες απεικονίζουν την αρχιτεκτονική και τα κλιμακοστάσια. Διαμερίσματα: 50 έγχρωμες φωτογραφίες απεικονίζουν τα εσωτερικά των σπιτιών και τα εναπομείναντα αντικείμενά τους. Οι εικόνες εκτυπώνονται σε χαρτί ακουαρέλας, 100% βαμβακερό, χωρίς οξέα, αλκάλια ή λιγνίτη. Η εικαστικής αντίληψης εκτύπωση των φωτογραφιών παραπέμπει σε ζωγραφική παρά σε φωτογραφία. Η έκθεση συνοδεύεται και με κατάλογο, που προλογίζει ο φημισμένος ιστορικός Τέχνης και Φωτογραφίας Ιαν Τζέφρι.
«Περικλής» |
Μετά το Πάσχα, θα συνεχιστούν και οι παρακάτω παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου: «Η αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη (έως 13/5), «Του Κουτρούλη ο γάμος» του Αλέξανδρου Ρίζου - Ραγκαβή (έως 13/5), «Πυρκαγιές» του Ουαζντί Μουαουάντ (έως 11/5).
ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΔΕΥΤΕΡΕΣ, ο Νότης Μαυρουδής που συμπληρώνει πέντε δεκαετίες στο χώρο της μουσικής, συνεχίζει το ταξίδι «στου χρόνου τις καταπακτές», στο «Half Note» (Tριβωνιανού 17, Μετς, 210 9213.310). Καλεσμένοι του, οι Μίλτος Πασχαλίδης (9/4), Ελένη Βιτάλη (23/4) και Διονύσης Τσακνής (30/4). Μαζί του, οι Χρήστος Κωνσταντόπουλος: τραγούδι, Σοφία Ανδριανού: τραγούδι, Γιώργος Τοσικιάν: κιθάρα, Μάνος Αβαράκης: φυσαρμόνικες - πνευστά.
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ από την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Στις όχθες της αυγής», ανέκδοτο υλικό και αγαπημένα τραγούδια άλλων δημιουργών παρουσιάζει ο Βασίλης Φλώρος, τη Μ. Τρίτη (10/4, 10 μ.μ.), στο Club του «Σταυρού του Νότου» (Φραντζή και Θαρύπου 35-37, Νέος Κόσμος, 210.9226.975), με καλεσμένο στη σκηνή τον Ορφέα Περίδη. Μαζί του η Κατερίνα Αναγνώστου (τραγούδι) και διαλεχτοί μουσικοί: Δημήτρης Τσεκούρας - κοντραμπάσο, Λουκάς Μεταξάς - κρουστά, Γιώργος Γερματσίδης - τρίχορδο μπουζούκι, ούτι, Κυριάκος Γκουβέντας - βιολί, Παντελής Στόικος - τρομπέτα, καβάλ.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καβάλας, σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Αθηνών, η παράσταση του μονολόγου του Θεόδωρου Γρηγοριάδη «Το παρτάλι», με τον Χρήστο Στέργιογλου. Ενα αγόρι, γεννημένο παραμονές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, απέκτησε το ψευδώνυμο «Παρτάλι» (κουρέλι), καθώς η μητέρα του, για να το γλιτώσει από τον πόλεμο και τους φασίστες κατακτητές το ανάγκασε να ντύνεται σαν κορίτσι. Η γυναικεία παρένδυση προκάλεσε στο «Παρτάλι» ψυχικό τραύμα, κρίση ταυτότητας, ντροπή και εθισμό σε γυναικεία συμπεριφορά. Σκηνοθεσία Στέλιου Κρασανάκη. Κοστούμια: Κώστας Βεληνόπουλος. Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Επιμέλεια κίνησης: Αμαλία Μπένετ. Ηχητικός σχεδιασμός: Σπύρος Αραβοσιτάς. Βίντεο: Χρήστος Δήμας.