Σε προχτεσινή δήλωσή του, «με αφορμή την έξαρση των φαινομένων ακραίας ρατσιστικής βίας», όπως τονιζόταν, ο Γ. Καμίνης, ζήτησε να βρίσκεται η κοινωνία σε εγρήγορση «και η Πολιτεία, μόνη αρμόδια για την τήρηση των νόμων και της τάξης, συνεπής στην υποχρέωσή της να οδηγήσει τους δράστες στη Δικαιοσύνη». Μάλιστα, υπογράμμισε πως η κρίση βίας προκαλείται από την αθρόα παράνομη είσοδο μεταναστών, καθώς και την απόπειρα μηχανοκίνητων φασιστοειδών συμμοριών, να πάρουν το νόμο στα χέρια τους. Να λοιπόν πώς εξισώνει τα φασιστοειδή με το σύνολο των μεταναστών που επιχειρούν να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη στη χώρα μας και παραμένουν εγκλωβισμένοι εξαιτίας της πολιτικής που στηρίζει με χέρια και με πόδια ο δήμαρχος... Επικίνδυνες λογικές με επικίνδυνες συνέπειες...
Τις συνέπειες που έχει στην ασφάλεια της λαϊκής οικογένειας η αγωνία του μεγάλου κεφαλαίου να εξασφαλίσει «χαμηλό κόστος» (προς όφελος της κερδοφορίας και της «ανταγωνιστικότητάς» του) αποτυπώνει χτεσινό δημοσίευμα σε ελληνική εφημερίδα που αφορά σε καταγγελίες της γερμανικής ένωσης χειριστών πολιτικής αεροπορίας Cockpit για «σκληρές πιέσεις» που ασκεί η εταιρεία «Ryanair» «στο θέμα της οικονομίας καυσίμων, καταρτίζοντας "πίνακες απόδοσης" των κυβερνητών βάσει της κατανάλωσης καυσίμων που επιτυγχάνουν»!
Αντιγράφουμε τη συνέχεια του δημοσιεύματος: «Οπως τονίζει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Γιεργκ Χάντβερκγ, εκπρόσωπος της Cockpit, η ποσότητα καυσίμων με την οποία τροφοδοτείται το κάθε αεροσκάφος ορίζεται εν μέρει από τους κανονισμούς του κατασκευαστή. Ομως, πέραν της νόμιμης ελάχιστης ποσότητας, ο κυβερνήτης είναι εκείνος που αποφασίζει πόσα αποθέματα οφείλει να διαθέτει το αεροσκάφος για "περισσότερη ασφάλεια" - ιδίως όταν εξυπηρετεί πτήσεις προς πολυάσχολα αεροδρόμια, όπου είναι πολύ πιθανό να χρειαστεί να κάνει κύκλους έως ότου του δοθεί άδεια προσγείωσης. Ο Χάντβεργκ τόνισε πως, εκτός της Ryanair, τα καύσιμα αποτελούν έναν "σοβαρό παράγοντα κόστους ιδίως για τις εταιρείες χαμηλού κόστους" και πως σε γενικές γραμμές "πολλές εταιρείες" δίνουν οδηγίες στους κυβερνήτες για τρόπους χαμηλής κατανάλωσης». Μάλιστα, «οι ισπανικές αρχές πολιτικής αεροπορίας έχουν δρομολογήσει έρευνες κατά της Ryanair έπειτα από τρία παρόμοια περιστατικά τον περασμένο μήνα, όταν η εταιρεία ζήτησε να προσγειωθούν εκτάκτως τρία αεροσκάφη της λόγω έλλειψης καυσίμων».
Να λοιπόν τα... «πεδία δόξης λαμπρά» που άνοιξε για τα λαϊκά στρώματα η απελευθέρωση (και) των αερομεταφορών. Να το όφελος που δήθεν θα δημιουργούσε ο ανταγωνισμός για εργαζόμενους και επιβάτες, για το οποίο συνεχίζουν ξεδιάντροπα να μιλούν οι θιασώτες των αποκρατικοποιήσεων - ιδιωτικοποιήσεων. Εχουν μάλιστα το θράσος να σπέρνουν αυταπάτες για «καλή» και «κακή» ιδιωτικοποίηση, για όρους και κανόνες που δήθεν μπορεί κάποιος να βάλει στα μονοπώλια που ορμούν σε κρίσιμους χώρους και τομείς της οικονομίας με μόνο στόχο το μέγιστο και τάχιστο κέρδος...
Η αλήθεια είναι μία: Την ώρα που η «Ryanair» μετρά βήματα στη θέση της έναντι των άλλων ανταγωνιστών της στον κλάδο, εργαζόμενοι και επιβάτες μετρούν μόνο κινδύνους και ανασφάλεια:
Οι μεν πρώτοι βλέπουν τους εαυτούς τους να επιδοκιμάζονται ανάλογα με το πόσο... λιγότερα καύσιμα χρησιμοποιούν και όχι ανάλογα με το αν μεταφέρουν τους επιβάτες με ασφάλεια στον προορισμό τους. Μάλιστα, δεν θα ήταν απίθανο η ανασφάλεια και η απειλή της ανεργίας σε συνδυασμό με τις πιέσεις της εταιρείας αν έχουν κάνει μερικούς να... ψάχνουν το όνομά τους σ' αυτούς τους «πίνακες απόδοσης», ακόμα κι αν η αλήθεια είναι πως η κατάταξη σε αυτόν δεν τιμά κάποιον ούτε δεοντολογικά ούτε ηθικά.
Οι δε δεύτεροι μπαίνουν στα αεροπλάνα της εταιρείας με την ελπίδα ότι το κυνήγι του «χαμηλού κόστους» θα επιτρέψει στα αεροσκάφη της να προλάβουν να προσγειωθούν με ασφάλεια. Μέχρι την επόμενη φορά που αυτά θα απογειωθούν...
Πώς είναι δυνατόν να τάζουν, να υπόσχονται θέσεις, να εκμαυλίζουν συνειδήσεις, να εκβιάζουν και γενικώς να κάνουν τη δουλειά που ξέρουν χρόνια όταν... πρέπει να μειώσουν το προσωπικό στο Δημόσιο;
Ε, λοιπόν, φαίνεται πως όταν... συνασπίζονται μπορούν να βρουν τις κατάλληλες λύσεις ακόμη και σε προβλήματα που δείχνουν άλυτα. Ολα γίνονται άμα μπλέξει κανείς με κυβερνήσεις σαν κι αυτή που έχουμε.
Ποια είναι η λύση; Αν πιστέψουμε τα σχετικά δημοσιεύματα, η εφεδρεία στο Δημόσιο ...με εξετάσεις ή αξιολόγηση! Αυτό σκέπτονται, όπως φημολογείται.
Με ένα σμπάρο ...τρία τρυγόνια! Γιατί... «φωνάζει» από τώρα το πώς θα προωθήσουν ένα τέτοιο σχέδιο. Δε θέλει άλλωστε και πολλή φαντασία. Τους ξέρουμε πια.
Θα απολύσουν καταρχήν εργαζόμενους. Κατά κύριο λόγο από τις «μη αποδοτικές» υπηρεσίες, δηλαδή αυτές που δε χρειάζονται οι κεφαλαιοκράτες (Ισως καταργήσουν και μερικές μέσα στον όλο χαμό).
Θα «βολέψουν» τους ημέτερους! Σιγά πια μη δε βρεθεί ένα «συστηματάκι» που και τα ρουσφέτια να κάνει και να μοιάζει «αντικειμενικό»... Ξέρετε, κάποια «ανεξάρτητη αρχή» ή κάτι παρεμφερές.
Και στο τέλος θα μας πουλήσουν και το παραμύθι ότι επιτέλους επέρχονται η αξιοκρατία, ο έλεγχος και η εύρυθμη λειτουργία με σύγχρονα συστήματα στο Δημόσιο.
Αλλωστε, μια τέτοια ιστορία μπορεί να καλύψει πολιτικά μπόλικους χώρους. Κυρίως αυτούς που κόπτονται μήπως τα μέτρα που πρόκειται να ληφθούν είναι «οριζόντια». Οι στόχοι μπορούν να επιτευχθούν και... κάθετα.