Συμβαίνει συχνά: Τα ιδιοτελή, ιδιωτικά και ατομικά τους συμφέροντα, τα ταξικά τους συμφέροντα, να τα βαφτίζουν «εθνικό συμφέρον».
Το είχαμε βιώσει και τότε, με την υπογραφή της (ατυχήσασας στην πορεία...) συμφωνίας για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη. Οπως τώρα με τον «ΤΑP» και με το φυσικό αέριο, έτσι και τότε κάποιοι φέρονταν ωσάν να άρχισε να ρέει το πετρέλαιο από τα ...μπατζάκια τους. Στα δελτία ειδήσεων της εποχής ακούγαμε μάλιστα ότι η υπογραφή εκείνης της συμφωνίας από τους Καραμανλή - Πούτιν ήταν τόσο ιστορική στιγμή που κάποτε δεν απεκλείετο να διδάσκεται από τα βιβλία Ιστορίας...
Τις ίδιες ιστορικές «καλλιγραφίες» παρακολουθούμε από προχτές και με αφορμή τον «TAP».
Ας κάνουμε, λοιπόν, μια προσπάθεια «προσγείωσης» στην πραγματικότητα.
*
Ακόμα και στις περιοχές όπου το κυρίαρχο ακόμα στοιχείο δεν είναι ο στρατιωτικός τους στραγγαλισμός από τις «μεγάλες δυνάμεις» και η απόβαση πεζοναυτών (χωρίς να σημαίνει ότι έχουν απαλλαγεί αυτές οι περιφέρειες από θερμές συγκρούσεις), εκείνο που καθορίζει την κατάσταση στο εσωτερικό τους είναι η απόβαση των πολυεθνικών στα εδάφη τους με όρους οικονομικής λεηλασίας.
Ενδεικτικά:
*
Ξέρουν ότι η ευημερία και τα κέρδη από τα κοιτάσματα σίγουρα αφορούν στις πολυεθνικές και τα μονοπώλια. Αλλά πόσο βοηθήθηκαν οι λαοί των χωρών που τα «φιλοξενούν»; Αρκεί να κοιτάξει κανείς την εικόνα της φτώχειας σε αυτές τις χώρες.
Οπως έχει σημειωθεί από μελετητές, «για δύο δεκαετίες η Αγκόλα, η Νιγηρία και η Γκαμπόν έχουν αντλήσει δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου με κυριότερα αποτελέσματα τη γενικευμένη διαφθορά και τη φτώχεια, φαινόμενο που είναι γνωστό ως "το παράδοξο της αφθονίας". Είναι χαρακτηριστικό πως στη Νιγηρία, η οποία έχει εισπράξει πάνω από 300 δισ. δολάρια από το πετρέλαιο τα τελευταία 25 χρόνια, το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι λιγότερο από 1 δολάριο τη μέρα!».
*
Θα μπορούσε κανείς να φέρει πολλά παραδείγματα για το πώς ο φυσικός πλούτος σε μια σειρά χώρες μετατρέπεται, στο πλαίσιο της οικοδόμησης και λειτουργίας του καπιταλιστικού κόσμου, σε τραγωδία.
Αυτή είναι η πραγματικότητα στον κόσμο που επικρατεί «το (καθόλου) παράδοξο της αφθονίας». Αυτή είναι η πραγματικότητα στον κόσμο που τον πλούτο και την εξουσία δεν την έχουν οι λαοί, αλλά τα μονοπώλια. Ουδεμία σχέση, δηλαδή, με τα «Αρλεκιν» του κυβερνητικού «success story».
1905 Εξέγερση στο θωρηκτό «Ποτέμκιν».
1917 Είσοδος της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ.
1918 Διάταγμα του Συμβουλίου των Επιτρόπων του σοβιετικού λαού για την εθνικοποίηση των επιχειρήσεων των βασικών κλάδων της βιομηχανίας και των σιδηροδρομικών μεταφορών.
1929 Ο Αλεξάντερ Φλέμινγκ ανακοινώνει ότι στη μούχλα ενυπάρχει αντιβιοτική δράση. Εντοπίστηκε στο γένος των ευρωτομυκήτων, που ονομάζεται πενικίλιο. Δώδεκα χρόνια αργότερα απομονώθηκε η πενικιλίνη.
1930 Αρχισε τις εργασίες του το Σταφιδικό Συνέδριο στην αίθουσα του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Αθήνας.
1931 Φασίστες των οργανώσεων «Παύλος Μελάς» και «ΕΕΕ» εξαπολύουν πογκρόμ κατά των Εβραίων στους συνοικισμούς της Θεσσαλονίκης Ρεζί Βαρδάρ, Χαριλάου, Συνοικισμός 151 και Κάμπελ.
1966 Στον πόλεμο του Βιετνάμ, αμερικανικά αεροπλάνα βομβαρδίζουν για πρώτη φορά το Ανόι και τη Χαϊφόγκ.
1976 Μετά από 162 χρόνια βρετανικής κυριαρχίας, τα νησιά Σεϊχέλες κηρύσσονται ανεξάρτητο κράτος.
1976 Αρχίζει στο Βερολίνο η Συνδιάσκεψη 29 Κομμουνιστικών Κομμάτων από σοσιαλιστικές και καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης.
1995 Καταρρέει κτιριακό συγκρότημα στη Σεούλ, σκοτώνοντας 502 άτομα. Ηταν η χειρότερη καταστροφή στη Νότια Κορέα σε περίοδο ειρήνης.
2002 Στο λιμάνι του Πειραιά σημειώνεται έκρηξη ωρολογιακού εκρηκτικού μηχανισμού στα χέρια του μεταφορέα της, Σ. Ξηρού. Η υπόθεση που ονομάστηκε «εξάρθρωση» της «17Ν» μόλις άρχιζε...