Στην αναμέτρηση με τη Συρία και το Ιράν, και με το μάτι στο μεγάλο «έπαθλο», που είναι η επικράτηση στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στοχεύουν τα 3 δισ. δολάρια «βοήθεια» που ανακοίνωσε η Σαουδική Αραβία για τον «εκσυγχρονισμό» του λιβανέζικου στρατού με γαλλικά όπλα
Ο μποναμάς του Σαουδάραβα μονάρχη για τα γαλλικά μονοπώλια προκαλεί ιδιαίτερη ικανοποίηση στο Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ |
Ωστόσο, ξεπερνά κατά πολύ τα σύνορα του Λιβάνου ο απώτερος στόχος του σαουδαραβικού «μποναμά» και της προσφάτως ενισχυμένης γαλλο-σαουδαραβικής συμμαχίας, μετά τις διαφαινόμενες ενδοϊμπεριαλιστικές τριβές του Ριάντ με την Ουάσιγκτον, με σημεία αιχμής (μεταξύ άλλων) τη σύρραξη στη Συρία και τις διαπραγματεύσεις για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Ο απώτερος στόχος των σαουδαραβικών 3 δισ. δεν είναι μόνον η άμεση επέμβαση στα εσωτερικά του Λιβάνου και η ανατροπή των σημερινών, λεπτών ισορροπιών ισχύος στη σύνθετη και ταραγμένη πολιτική σκηνή της Βηρυτού, αλλά η μακροπρόθεσμη έκβαση της αναμέτρησης στη μεγαλύτερη γεωπολιτική σκακιέρα της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, κυρίως ανάμεσα στη Σ. Αραβία και το Ιράν, οι αστικές τάξεις των οποίων φιλοδοξούν να παίξουν το δικό τους αναβαθμισμένο ρόλο στις περιφερειακές εξελίξεις.
Είναι συνεπώς προσχηματική η δικαιολογία περί «εκσυγχρονισμού του λιβανέζικου στρατού» που έδωσε ο Σαουδάραβας μονάρχης Αμπντάλα, επιδίδοντας την επιταγή των 3 δισ. δολαρίων όχι βεβαίως στο Λιβανέζο πρόεδρο Μισέλ Σουλεϊμάν, αλλά στο Γάλλο «σοσιαλιστή» πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, όταν τον συνάντησε ο τελευταίος την περασμένη Κυριακή 29/12 στο Ριάντ με μία κουστωδία ανώτατων διευθυντικών στελεχών 30 γαλλικών αμυντικών και κατασκευαστικών εταιρειών, όπου συνάντησε επίσης τον Λιβανέζο πρώην πρωθυπουργό Σαάντ Χαρίρι και το ηγετικό στέλεχος των αντικαθεστωτικών της Συρίας, Αχζμέντ Τζάρμπα.
Ωστόσο, η Βηρυτός δεν πρόκειται να δει ούτε σεντς από τα 3 δισ. των Σαουδαράβων καθώς αυτά θα δοθούν άμεσα στις γαλλικές πολεμικές βιομηχανίες για την προμήθεια νέων όπλων στο λιβανέζικο στρατό (παρά το γεγονός πως οι ΗΠΑ έχουν δώσει για λογαριασμό του πάνω από 850.000.000 δολάρια από το 2007). Για να καταλάβει κανείς τις τρανταχτές πιθανές επιπτώσεις της επιταγής των 3 δισ. δολαρίων για τον «εκσυγχρονισμό» του λιβανέζικου στρατού (η ισχύς του οποίου ωχριά μπροστά στη στρατιωτική δύναμη της Χεζμπολλάχ), αρκεί κανείς να συλλογιστεί πως το πενταετές πλάνο αμυντικών δαπανών του λιβανέζικου προϋπολογισμού για την περίοδο 2013-2017 προβλέπει συνολικά 1,6 δισ. δολάρια.
Ακόμη και έτσι, το «δώρο» δεν έρχεται σκέτο. Συνοδεύεται από την απαίτηση του Σαουδάραβα ηγέτη να αποκλειστεί η Χεζμπολλάχ από μία μελλοντική λιβανέζικη κυβέρνηση, ώστε να αναγκαστεί να αποσύρει την ένοπλη υποστήριξή της στην κυβέρνηση του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ, καθώς εκ των πραγμάτων θα πρέπει να παλέψει για την πολιτική της ισχύ στο Λίβανο.
Φημολογείται μάλιστα έντονα πως εδώ και μερικές βδομάδες (δηλαδή πριν την ανακοίνωση των 3 δισ. δολαρίων από τη Σ. Αραβία...), ο Λιβανέζος πρόεδρος Μισέλ Σουλεϊμάν άρχισε να κινείται υπογείως με στόχο το σχηματισμό μιας τάχα «ουδέτερης» κυβέρνησης δίχως να συμβουλευτεί,όπως συνηθίζεται, όλα τα κόμματα (και βεβαίως τη Χεζμπολλάχ) για τα ονόματα στη σύνθεση του Υπουργικού Συμβουλίου. Φαίνεται δε πως ο Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου Αμπντούλ Λατίφ αλ Ζαϊγιάνι ήταν ο άνθρωπος που του μετέφερε το τελεσίγραφο του Ριάντ (πριν;) την περίοδο δολοφονίας του Μοχάμεντ Σατάχ, Λιβανέζου πρώην υπουργού Οικονομικών (στελέχους του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον και στενού συνεργάτη του πρώην πρωθυπουργού του Λιβάνου Σαάντ Χαρίρι), σε ισχυρή βομβιστική επίθεση στις 27/12/13 στη Βηρυτό.
Ο Λιβανέζος πρόεδρος φέρεται πως ήδη έχει σπεύσει να ενημερώσει σχετικώς τον πρόεδρο της λιβανέζικης βουλής Ναμπίχ Μπέρικ και τον επικεφαλής των Δρούζων του Λιβάνου και αρχηγό του Προοδευτικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSP) Ουαλίντ Τζουμπλάτ, με τον τελευταίο να αντιτίθεται κατηγορηματικά σε μία τέτοια προοπτική, αντιλαμβανόμενος προφανώς τις εκρηκτικές επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης στα θεμέλια της περίπλοκης λιβανέζικης πολιτικής σκηνής, γνωστής για τις ιδιαίτερα εύθραυστες ισορροπίες ισχύος.
Αξίζει επιπλέον να επισημανθεί πως λίγο πριν την επισημοποίηση του μποναμά των 3 δισ. δολαρίων, ο Λιβανέζος πρόεδρος φαινόταν έτοιμος να ανακοινώσει αυτοβούλως αυτή την τάχα «ουδέτερη» κυβέρνηση, πριν τις 7 Γενάρη, προσπαθώντας να δημιουργήσει τετελεσμένα πριν την έναρξη των ειρηνευτικών συνομιλιών για τη Συρία στην Ελβετία (Γενεύη 2) στις 22 Γενάρη. Στόχος; Να συμπεριληφθεί στις συριακές διαπραγματεύσεις της Γενεύης και αντιπροσωπεία από το Λίβανο ώστε να ασκηθεί περαιτέρω πίεση στην κυβέρνηση του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ σε περίπτωση που επιτραπεί, έστω και την τελευταία στιγμή, η συμμετοχή και Ιρανών αξιωματούχων (όπως επιθυμεί η Δαμασκός αλλά απεύχεται το Ριάντ)...
Ας επανέλθουμε τώρα στην ενίσχυση της γαλλο-σαουδαραβικής συμμαχίας. Η γαλλο-σαουδαραβική συμμαχία χαρακτηρίστηκε προσφάτως από την αμερικανική γεωπολιτική επιθεώρηση (ή ανεπίσημη CIA για κάποιους...) STRATFOR σαν «παράξενο ζευγάρι» με τη σημείωση πως «η γεωπολιτική ξεπερνά ιδεολογίες και συχνά δημιουργεί απίθανες σχέσεις». Δεν πρόκειται για υπερβολή. Το Παρίσι και το Ριάντ έρχονται τον τελευταίο καιρό ολοένα και πιο κοντά, όσο αυξάνονται (έντονα είναι η αλήθεια) τους τελευταίους μήνες οι ενδοϊμπεριαλιστικές τριβές ανάμεσα σε Ουάσιγκτον και Ριάντ σε πολλά πεδία. Μεταξύ αυτών είναι:
Με δεδομένες αυτές τις αντιθέσεις, που προφανώς δεν αρκούν επί του παρόντος για να διασαλεύσουν συθέμελα τις αμερικανο-σαουδαραβικές σχέσεις συμφερόντων (πολλών δεκαετιών), η Σαουδική Αραβία φαίνεται διατεθειμένη να τραβήξει το σκοινί. Είτε με τους Γάλλους, είτε ακόμη και «μόνη», όπως έγραφε σε ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό άρθρο του στις 17 Δεκέμβρη 2013 ο Σαουδάραβας πρέσβης στο Λονδίνο, Μοχάμεντ μπιν Ναουάφ μπιν Αμπντουλαζίζ αλ Σαούντ, στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Στο άρθρο του Σαουδάραβα διπλωμάτη, με τον εύγλωττο τίτλο «Η Σαουδική Αραβία θα προχωρήσει μόνη», σημειώνονταν οι «τεράστιες ευθύνες στην περιοχή ως λίκνο του Ισλάμ», αλλά και «διεθνώς ως ο παγκόσμιος κεντρικός τραπεζίτης ενέργειας στην υφήλιο», προειδοποιώντας πως «θα ενεργήσουμε για να εκπληρώσουμε αυτές τις ευθύνες με ή χωρίς την υποστήριξη των Δυτικών εταίρων μας».