Συνέντευξη με τον Βίκτορα Θωμόπουλο, Γραμματέα της ΤΕ Ηλείας του ΚΚΕ
-- Πώς σχολιάζετε την απόφαση του δικαστηρίου της Πάτρας για την υπόθεση των μεταναστών εργατών γης της Μανωλάδας;
-- Η απόφαση του δικαστηρίου για άλλη μια φορά επιβεβαιώνει ότι το κράτος ήταν, είναι και θα είναι ταξικό, ότι υπηρετεί το συμφέρον των εργοδοτών. Η Δικαιοσύνη είναι ταξική, αυτό επιβεβαιώθηκε και σε αυτήν την περίπτωση: «Δάγκωσε» και πάλι τους «ξυπόλυτους». Η απόφαση του δικαστηρίου είναι κατάπτυστη. Χτυπά ένα κομμάτι της εργατικής τάξης που ζει κι εργάζεται σε άθλιες συνθήκες.
Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση, χωρίς ίχνος ντροπής, δημοσιεύει στοιχεία σύμφωνα με τα οποία έχει σχεδόν εξαλειφθεί η ανασφάλιστη εργασία, οι άνθρωποι αυτοί όχι απλά είναι ανασφάλιστοι, αλλά και απλήρωτοι. Τους ντουφεκίζουν και λίγο έλειψε να τους καταδικάσουν ως ένοχους!
Στην πραγματικότητα, για το κράτος και την ταξική Δικαιοσύνη, οι εργάτες γης της Μανωλάδας και κάθε Μανωλάδας σε όλη την Ελλάδα, είναι ένοχοι για ένα μόνο πράγμα: Που δεν έσκυψαν το κεφάλι και ζήτησαν τα μεροκάματα που τους χρωστούσε το αφεντικό, ζήτησαν το δίκιο τους. Για την κυβέρνηση, που θέλει να επιβάλει το δόγμα του «νόμου και της τάξης» αυτό είναι ένα «σφάλμα» ασυγχώρητο. Κι όταν πια καταλαγιάζει ο αχός από τις ντουφεκιές, έρχονται οι δικαστικές αποφάσεις, που είναι κι αυτές κομμένες και ραμμένες στα μέτρα της μεγαλοεργοδοσίας.
Από συγκέντρωση του ταξικού κινήματος στον Πύργο, ενάντια στην απόφαση - πρόκληση του δικαστηρίου |
-- Μετά τη δημοσιοποίηση των συνθηκών ζωής και εργασίας των μεταναστών πριν από χρόνια, πολλά ακούστηκαν για παρεμβάσεις από την πλευρά του κράτους που θα άλλαζαν τάχα την εικόνα. Τι έχει γίνει μέχρι σήμερα και σε ποιες συνθήκες δουλεύουν οι μετανάστες;
-- Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Καμία ενέργεια εκ μέρους του κράτους δεν έχει γίνει για να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής και εργασίας των μεταναστών εργατών γης της Μανωλάδας. Η εικόνα είναι πανομοιότυπη, όπως τότε που αναδείχτηκε το θέμα: Παραπήγματα, πολύ άσχημες συνθήκες ζωής, καμία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, απλήρωτοι για μήνες, ανασφάλιστοι.
Αν αντιγράφαμε ένα περυσινό ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη», θα ήταν και σήμερα το ίδιο επίκαιρο. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο το κράτος δαπανά τεράστια ποσά για στρατόπεδα συγκέντρωσης και για Σώματα καταστολής Ελλήνων και μεταναστών εργατών, ενώ την ίδια στιγμή συνειδητά καταδικάζει χιλιάδες ξεριζωμένους να ζουν και να δουλεύουν για ψίχουλα στη χώρα μας, για να γεμίζουν οι τσέπες των μεγαλοεργοδοτών.
Καθόλου τυχαία, άλλωστε, ένα από τα μέτρα που υπόσχεται η κυβέρνηση στους μεγαλοεργοδότες, είναι να τους απαλλάξει από τις ασφαλιστικές εισφορές που πληρώνουν για τον κλάδο σύνταξης, όταν απασχολούν εποχικούς μετανάστες εργάτες.
Ο Β. Θωμόπουλος |
-- Το Κόμμα μας άνοιξε αυτό το «κουτί της Πανδώρας» εδώ και πέντε χρόνια. Από τότε, το ζήτημα έρχεται κάθε χρόνο στην επικαιρότητα την εποχή που συγκομίζεται η φράουλα. Γιατί τότε είναι που οι εργάτες γης δουλεύουν και μπορούν να διεκδικήσουν το δίκιο τους. Να κάνουν απεργία, συγκεντρώσεις, να αγωνιστούν για τη ζωή τους. Τότε έρχεται η σύγκρουση με τα αφεντικά, που φυσικά δεν θέλουν να χάσουν ούτε ευρώ και οι κινητοποιήσεις των μεταναστών τούς είναι εξαιρετικά δυσάρεστες και ενοχλητικές.
Γι' αυτό επιστρατεύουν κάθε δυνατό μέσο κι όπως έδειξε η ιστορία αυτών των λίγων χρόνων, η βία είναι συνήθως το βασικό εργαλείο διαπραγμάτευσης. Από την πρώτη στιγμή το ΚΚΕ κατήγγειλε τις επιθέσεις σε βάρος των μεταναστών. Στάθηκε δίπλα τους για να μπορέσουν να οργανώσουν τον αγώνα τους. Διοργάνωσε συλλαλητήρια στη Μανωλάδα και αλλού, οργάνωσε συγκέντρωση τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης από όλη την Ελλάδα.
Εφερε το θέμα στο Κοινοβούλιο, άνοιξε τη συζήτηση μέσα στην εργατική τάξη, έβαλε το ζήτημα στα σωματεία, στο εργατικό, στο φοιτητικό και μαθητικό κίνημα μέχρι και στην Τοπική Διοίκηση.
Δεν είναι τυχαίο πως δύο στελέχη της τότε Νομαρχιακής Επιτροπής του ΚΚΕ - ανάμεσά τους ο τότε Γραμματέας της - έπεσαν θύματα άγριου ξυλοδαρμού από φραουλάδες και τα πρωτοπαλίκαρά τους, επειδή ενοχλούσαν με την αγωνιστική τους δράση. Οι μετανάστες εργάτες γης υποδέχονται την αγωνιστική δραστηριότητα του Κόμματος με ενθουσιασμό και εμπιστοσύνη. Ομως, αυτό βάζει για εμάς ακόμα πιο ψηλά τον πήχη, μεγαλώνει την απαιτητικότητα που πρέπει να έχουμε στη δράση μας.
-- Σε όλη τη χώρα υπάρχουν πολλές «Μανωλάδες», ακόμα και μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Πώς μπορούν σήμερα οι μετανάστες να βελτιώσουν τη ζωή τους;
-- Οι μετανάστες εργάτες γης και όλοι οι μετανάστες δεν έχουν να περιμένουν κανέναν Μεσσία. Ζουν στις χειρότερες συνθήκες από κάθε άλλο εργάτη, όμως η «μοίρα» τους είναι δεμένη με τη «μοίρα» ολόκληρης της εργατικής τάξης. Πρέπει να οργανωθούν και να αγωνιστούν για τη ζωή τους, στην προοπτική της ανατροπής αυτού του σάπιου συστήματος, που από τη μια τους ξεριζώνει από την πατρίδα τους, με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, και από την άλλη τους κυνηγάει ή τους κάνει σκλάβους στις χώρες που καταλήγουν, μετά από χίλια βάσανα, κι αν στο μεταξύ δεν πνιγούν ή δεν σκοτωθούν.
Ο ρόλος και η ευθύνη του ΚΚΕ σε αυτό το πολύ δύσκολο έργο έχουν καθοριστική σημασία. Ομως κανένας άλλος δρόμος δεν υπάρχει για τους εργάτες, πέρα από το να παλέψουν ενωμένοι στη βάση των συμφερόντων της τάξης τους. Οι μετανάστες πρέπει οι ίδιοι να δώσουν «ποδάρια» στον αγώνα τους, να ενταχθούν στις οργανώσεις του εργατικού κινήματος κι όπου δεν υπάρχουν να τις φτιάξουν, μαζί με τους Ελληνες εργάτες. Για τους μετανάστες εργάτες, όπως και για τους Ελληνες, μόνο η συστράτευση με το ΠΑΜΕ και το ταξικό εργατικό κίνημα μπορεί να δώσει ανάσα, να ανοίξει το δρόμο, να δώσει ελπίδα.
Στις 30 Ιούλη, παρά την πρόταση της εισαγγελέα, που είχε ζητήσει την ενοχή όλων των κατηγορουμένων, το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο στην Πάτρα κήρυξε αθώο τον έμπορο φράουλας Νίκο Βαγγελάτο και τον έναν από τους επιστάτες του, τον Κώστα Χαλούλο. Αλλοι δύο επιστάτες αφέθηκαν ελεύθεροι καθώς τους επιβλήθηκαν ποινές εξαγοράσιμες και με ανασταλτικό χαρακτήρα.
Ολοι τους εμπλέκονται στην επίθεση σε βάρος μεταναστών, τον Απρίλη του 2013, όταν περίπου 200 εργάτες γης από το Μπαγκλαντές, μετά το τέλος της δουλειάς στα θερμοκήπια της φράουλας στη Μανωλάδα, γύρω στις 6 το απόγευμα, πήγαν στα γραφεία της εταιρείας που τους απασχολούσε για να ζητήσουν δεδουλευμένα πολλών μηνών. Εκεί, επιστάτες - μπράβοι των αφεντικών πήραν τις καραμπίνες και πυροβόλησαν εν ψυχρώ τραυματίζοντας πάνω από 35 από αυτούς. Οι 11 μάλιστα χτυπήθηκαν σοβαρά.
Οσοι δεν τραυματίστηκαν, άρχισαν να τρέχουν προς τα χωράφια για να σωθούν από τις σφαίρες και τα σκάγια, που βρήκαν τους συναδέλφους τους στο κεφάλι, στα μάτια, στο λαιμό, στο στήθος, σε πολλά ζωτικά όργανα. Περισσότερα από 10 ασθενοφόρα έφτασαν στο σημείο για να πάνε τους τραυματίες στο Κέντρο Υγείας και τα νοσοκομεία.
Οι περισσότεροι από τους μετανάστες εργάτες γης που διαμαρτυρήθηκαν για τα δεδουλευμένα, δεν έχουν ξαναβρεί δουλειά στα φραουλοχώραφα καθώς οι ιδιοκτήτες της γης συνασπίστηκαν ενάντια στον κοινό εχθρό, τους εργάτες που ζητούσαν να πληρώνονται για τη δουλειά τους.