Το πρώτο κουδούνι, που χτυπά στα σχολεία μεθαύριο, Πέμπτη, θα βρει χιλιάδες μαθητές, από νήπια μέχρι παιδιά της Γ' Λυκείου, χωρίς εκπαιδευτικούς. Η κατά κοινή ομολογία δραματική κατάσταση των σχολείων τη φετινή χρονιά αποτελεί τη φυσική εξέλιξη μιας μακροχρόνιας υποχρηματοδότησης της Εκπαίδευσης, υποβάθμισης της σχολικής διαδικασίας, εφαρμογής πολιτικών που χτυπούν τις εργασιακές σχέσεις και στο σχολείο. Και φυσικά οι ελλείψεις των εκπαιδευτικών δεν είναι το μόνο στοιχείο που συνθέτει την εικόνα της φετινής σχολικής χρονιάς.
Σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία από το υπουργείο Παιδείας, 500 κενά εκπαιδευτικών δεν καλύπτονται. Οι δε τρόποι εξοικονόμησης εκπαιδευτικών εκ μέρους του υπουργείου κάθε άλλο παρά «κατόρθωμα» (όπως επιχειρεί να το εμφανίσει) συνιστούν. Για παράδειγμα, ο συνωστισμός παιδιών σε τάξεις 25 - 27 παιδιών, στο όνομα του να λειτουργήσει το σχολείο όπως όπως, ή οι αναθέσεις μαθημάτων σε εκπαιδευτικούς άλλων ειδικοτήτων (π.χ. στους θεολόγους της Ιστορίας, στους καθηγητές Πληροφορικής των Μαθηματικών κ.ο.κ.) δεν αποτελούν λύση αλλά κουκούλωμα των κενών και σαφή υποβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Από την πλευρά της ηγεσίας του υπουργείου δίνονται υποσχέσεις για μόνιμους διορισμούς 10.000 εκπαιδευτικών, καθώς η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Φέτος, όπως και τα τελευταία χρόνια, οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί σταδιακά υποκαθίστανται με αναπληρωτές, ελαστικά εργαζόμενους εκπαιδευτικούς. Οι οποίοι πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι από τη μία να υπηρετήσουν στην άλλη άκρη της χώρας και να επιβιώσουν με μισθούς πείνας και από την άλλη να μείνουν για μία χρονιά άνεργοι.
«Στον αέρα» βρίσκεται και η πρόσβαση στο σχολείο για χιλιάδες παιδιά. Τα μικρά κονδύλια που διατίθενται για τη μεταφορά έχουν αποτέλεσμα να μην έχει εξασφαλιστεί η μεταφορά για χιλιάδες μαθητές του Νομού Θεσσαλονίκης (12.500) αλλά και περιοχών της Ανατολικής Αττικής, σε μία χρονιά που ήδη η υπουργική απόφαση που καθορίζει το ποιος έχει δικαίωμα μεταφοράς έχει περιορίσει τους δικαιούχους μαθητές. Ετσι, η σχολική χρονιά ξεκινά με τα ίδια και περισσότερα αδιέξοδα που έχει προκαλέσει η αντιμετώπιση της μεταφοράς των μαθητών με επιχειρηματικούς όρους, αντί για λύση του ζητήματος προς όφελος των παιδιών μέσα από έναν δημόσιο φορέα, χωρίς να βάζει κανένας γονιός το χέρι στην τσέπη.
Ακόμα, οι υποδομές των σχολείων βρίσκονται στο έλεος της υποχρηματοδότησης. Η οικονομική φροντίδα των σχολείων μέσα από ένα διευρυμένο θεσμικό πλαίσιο περνά στους δήμους, οι οποίοι με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγηθούν στο κυνήγι χορηγών, στην εμπορική τους αξιοποίηση.
Το «νέο λύκειο» που βρίσκεται σε φάση οικοδόμησης έχει δώσει τα πρώτα δείγματά του τον περασμένο Ιούνη. Οταν η εφαρμογή της «τράπεζας θεμάτων» και άλλων ταξικών μέτρων που φέρνει είχε ως αποτέλεσμα στρατιές μετεξεταστέων (στο 35% έφτασαν σε λαϊκές γειτονιές) και πολύ περισσότερων παιδιών που θα το ξανασκεφτούν μέχρι να αποφασίσουν μετά το γυμνάσιο να συνεχίσουν τη φοίτησή τους στο λύκειο. Γι' αυτούς άλλωστε έχει φτιαχτεί η πρόωρη κατάρτιση και μαθητεία.
Και βέβαια, με το λαό τσακισμένο είναι βέβαιο ότι και φέτος τα σχολεία θα μετρούν παιδιά υποσιτισμένα, που θα στερούνται και τα βασικά.
Το περιεχόμενο του σχολείου δέχεται ένα συνεχές χτύπημα μέσα από βιβλία και αναλυτικά προγράμματα που διαστρεβλώνουν την επιστημονική αλήθεια, που φορτώνουν τα παιδιά με τις ίδιες δεξιότητες που βρίσκει κανείς να παρατίθενται στα κείμενα των βιομηχάνων, των μεγάλων επιχειρήσεων ως όροι για την «ανταγωνιστικότητα». Η στελέχωση και οι υποδομές των σχολείων είναι στοιχεία απαραίτητα για να λειτουργήσει το σχολείο, ωστόσο δεν είναι τα μόνα που ισοπεδώνει η συγκεκριμένη πολιτική, η οποία έχει στο στόχαστρο το δικαίωμα στην πραγματική μόρφωση.
Ταυτόχρονα, αποφασιστικό χτύπημα αποτελεί η εφαρμογή της «αξιολόγησης», η οποία όλο το προηγούμενο διάστημα συνοδεύτηκε με μία αποπροσανατολιστική από το περιεχόμενο και τους σκοπούς της προπαγάνδα και εμφανίζεται ως όρος «αναβάθμισης» της Εκπαίδευσης.
Τα προβλήματα της Εκπαίδευσης δεν έπεσαν από τον ουρανό. Είναι οι συνέπειες μιας πολιτικής που βλέπει το δικαίωμα στη μόρφωση ως κόστος. Η πολιτική κυβέρνησης - ΕΕ - μεγάλου κεφαλαίου, που τσαλαπατά δικαιώματα, στην Εκπαίδευση επενδύει ώστε να παράγει μια εργατική δύναμη φτιαγμένη για ακόμα πιο άγρια εκμετάλλευση. Είναι στα χέρια του λαού η αντιστροφή αυτής της πορείας, το να μπει τέλος σε αυτή τη μίζερη κατάσταση που δεν αξίζει στα παιδιά της εργατικής τάξης, μέσα από τον αγώνα που θα συνδέει την επίλυση των άμεσων οξυμένων προβλημάτων των σχολείων με τη διεκδίκηση μιας Παιδείας προς όφελος των πραγματικών λαϊκών αναγκών.
Μέσα σε κλίμα εξαιρετικής συγκίνησης έγινε την Κυριακή, 7 Σεπτέμβρη, στο κτίριο της Διεύθυνσης Δασών του Σουργκούτ η αποκάλυψη της αναμνηστικής πλάκας που θυμίζει ότι εδώ στη δεκαετία του '60 ήταν διευθυντής ο Νίκος Ζαχαριάδης, Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ την περίοδο 1931 - 1956. Την εκδήλωση οργάνωσε η περιφερειακή Διεύθυνση Δασών της αυτόνομης περιοχής Χάντι Μανσί, στη Σιβηρία, στην επικράτεια της οποίας ανήκει το Σουργκούτ. Παραβρέθηκε σ' αυτήν - μετά από πρόσκληση των οργανωτών - αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής την Αλέκα Παπαρήγα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κόμματος και τον Ελισαίο Βαγενά, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων. Παραβρέθηκαν, επίσης, αντιπροσωπείες του ΚΕΚΡ και του ΚΚΡΟ.
Σε μια πόλη 330.000 ανθρώπων, πάνω στο δρόμο των αγωγών του πετρελαίου και του γκαζιού, όπου σχεδόν τίποτα πλέον δε θυμίζει το μικρό χωριό των ψαράδων του ποταμού Ομπ και των ξυλοκόπων των απέραντων δασών, που ήταν πριν το 1960, η είδηση για την οργάνωση της σχετικής εκδήλωσης πήρε ευρεία δημοσιότητα, όχι μόνο με τηλεοπτικές αναφορές, αλλά ακόμα και με ολοσέλιδο αφιέρωμα στον «Αλύγιστο Νίκο Ζαχαριάδη», όπως ήταν ο τίτλος σε τοπική εφημερίδα. Ο Νίκος Ζαχαριάδης μνημονεύτηκε ιδιαίτερα ως ο ηγέτης του ΚΚΕ που μέσα από τη φυλακή κάλεσε στην αντίσταση ενάντια στους φασίστες κατακτητές.
Η εκδήλωση, όπως ήδη έχουμε σημειώσει, έγινε στο κεντρικό κτίριο της Διεύθυνσης Δασών, όπου διευθυντής ήταν από το 1962 έως και το 1964 ο Νίκος Ζαχαριάδης. Πριν από την αποκάλυψη της αναμνηστικής πλάκας μίλησαν με έκδηλη την συγκίνησή τους τα σημερινά διευθυντικά στελέχη της υπηρεσίας, χρησιμοποιώντας φράσεις όπως «τιμούμε τον Νίκο Ζαχαριάδη που όρθωσε αντίσταση στη φαιά πανούκλα του φασισμού, τιμούμε αυτόν τον καταπληκτικό άνθρωπο που ήταν και διευθυντής στην υπηρεσία μας». Σημείωσαν, επίσης, τη συμβολή του Νίκου Ζαχαριάδη, κατά την περίοδο που ήταν στο Σουργκούτ, στην ανάπτυξη της υπηρεσίας δασών.
Με εξαιρετικά φορτισμένη την έκφρασή του, πήρε το λόγο ο γιος του Νίκου Ζαχαριάδη, Σήφης, που συνοδευόταν από τα εγγόνια του Νίκου, τη Ρούλα και τον Αντουάν. Μίλησε για τα δύσκολα χρόνια της εξορίας στο Σουργκούτ, αλλά και την ύστερη δικαίωση.
Μια ξεχωριστή νότα με προσωπικές αναμνήσεις έδωσε στην εκδήλωση η Φιοντόροβα Ταμάρα Μιχάλοβνα, που ήταν γραμματέας του Νίκου Ζαχαριάδη κατά την περίοδο που ήταν διευθυντής στην υπηρεσία Δασών.
Την κεντρική ομιλία έκανε η Αλέκα Παπαρήγα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, σημειώνοντας ανάμεσα σ' άλλα: «Με σεβασμό και συγκίνηση βρισκόμαστε εδώ που ο Νίκος Ζαχαριάδης έζησε για πολλά χρόνια ως εξόριστος και διαγραμμένος από το ΚΚΕ με βαριές κατηγορίες για κάποιον που διατέλεσε για 25 χρόνια Γενικός Γραμματέας της ΚΕ. Εδώ που τέλειωσε οδυνηρά η μακρόχρονη, γεμάτη ιστορικούς αγώνες ζωή του, αφοσιωμένη αταλάντευτα στα δικαιώματα της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου λαού, την 1η Αυγούστου του 1973. Ομως από το 2011 δεν τον συνοδεύει καμία ποινή, καμία καθαίρεση και υποψία, καθώς το 2011 αποκαταστάθηκε όχι μόνο ως μέλος του Κόμματος αλλά και στη θέση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, απαλλαγμένος από συκοφαντικές και ανυπόστατες κατηγορίες (...) Εδώ σ' αυτό το έδαφος, θυμόμαστε ακόμα πιο έντονα, πόσο επέμενε ότι οι κατηγορίες ήταν άδικες, και πολιτικά λαθεμένες, εδώ μπορούμε να αναλογιστούμε το βαθύ του πόνο, τον πιο ανυπόφορο πόνο που μπορεί να νιώσει ένας κομμουνιστής. Ο ταξικός αντίπαλος σε πεισμώνει, σε θυμώνει, σε ατσαλώνει και όταν πονάς από τα αφόρητα βασανιστήριά του. Αλλά ο ψυχικός πόνος όταν σε αδικεί το κόμμα που αγάπησες, σε τίμησε και το τίμησες, αυτός ο πόνος δε συγκρίνεται με κανένα σωματικό. Ομως, ο Νίκος Ζαχαριάδης είχε και συνείδηση και θάρρος έως την τελευταία του στιγμή να πιστεύει στο ΚΚΕ, στον επιστημονικό σοσιαλισμό, στη σοσιαλιστική πατρίδα. Η εντολή του ήταν μία: Ποτέ καμία ενέργεια και από την πλευρά αυτού που αδικήθηκε δεν πρέπει να αφήνει περιθώρια να χτυπηθεί το Κόμμα, ο κομμουνισμός, ο αγώνας για το σοσιαλισμό».
Την αποκάλυψη της πλάκας έκανε ο Σήφης Ζαχαριάδης, αφού πρώτα κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή. Στη συνέχεια, έγινε ξενάγηση της αντιπροσωπείας σε χώρο της Διεύθυνσης Δασών όπου έχει στηθεί μία μικρή έκθεση με υλικά από τη ζωή του Νίκου Ζαχαριάδη, όχι μόνο από την περίοδο που ήταν στη Σιβηρία, αλλά και από την επαναστατική του δράση την προηγούμενη περίοδο.
Η αντιπροσωπεία επισκέφθηκε το σπίτι που έμενε ο Νίκος Ζαχαριάδης και ξεναγήθηκε στο δάσος που άσκησε τα καθήκοντά του.