Η πλήρης διάλυση των εργασιακών σχέσεων βρίσκεται στον πυρήνα της στρατηγικής του κεφαλαίου, πριν και μετά τα μνημόνια |
Παρ' όλα αυτά, πλήθος παρεμβάσεων και μέτρων καθόλου δεν αφορούσαν τα κρατικά ελλείμματα. Κάποια απ' αυτά, είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα, αφού εκτός του ότι έπλητταν τους εργαζόμενους, αφαιρώντας τους εισοδήματα, έφερναν μείωση και των κρατικών εσόδων. Για παράδειγμα, η μείωση των μισθών φέρνει μείωση του Φόρου Μισθωτών Υπηρεσιών.
Πέντε σχεδόν χρόνια μετά την ψήφιση και εφαρμογή τέτοιων μέτρων, η κυβέρνηση μαζί με την τρόικα κρατούν ψηλά στην ατζέντα και προγραμματίζουν την επέκταση και κλιμάκωση ακριβώς τέτοιου είδους παρεμβάσεων. Αλλωστε, η μόνιμη επωδός των αστικών επιτελείων το τελευταίο διάστημα είναι να εφαρμόσει η κυβέρνηση μεταρρυθμίσεις.
Ομως, γιατί επιμένουν για ανατροπές στο συνδικαλιστικό νόμο, με παρεμπόδιση της συνδικαλιστικής δράσης, με δικαίωμα των εργοδοτών να κάνουν ανταπεργία; Γιατί συζητούν για την πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, την υπονόμευση του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), στον οποίο μπορούσαν να καταφεύγουν τα συνδικάτα για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων; Γιατί θέλουν την κατάργηση όλου του θεσμικού πλαισίου για τις συλλογικές συμβάσεις και το Ασφαλιστικό;
Την απάντηση δίνει ο ίδιος ο υπουργός Εργασίας, που έχει αναλάβει εκ της θέσης του να φέρει σε πέρας τη συγκεκριμένη αποστολή. Μιλώντας σε εκδήλωση του ΕΒΕΑ, ο Γιάννης Βρούτσης, πριν δύο χρόνια, στις 10 Δεκέμβρη του 2012, έλεγε προς τους εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου: «Ολα, μάλιστα, δείχνουν ότι ένας από τους βασικούς στόχους του προγράμματος προσαρμογής, δηλαδή η μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας κατά 15% την τριετία 2012 - 2014, θα επιτευχθεί πλήρως»! Επικαλούμενος, μάλιστα, την Τράπεζα της Ελλάδας, δήλωνε ότι ο στόχος θα επιτευχθεί στο 16%, «με την ωρίμανση και πλήρη εφαρμογή των (σ.σ. αντεργατικών) παρεμβάσεων που έχουν γίνει».Για ποιόν, λοιπόν, γίνονταν οι ανατροπές; Η απάντηση είναι μονοσήμαντη. Για τα κέρδη των καπιταλιστών. Για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των καπιταλιστικών ομίλων. Αυτή υπαγόρευε την επίθεση στα εργατικά δικαιώματα και στους μισθούς, αυτή η ανάγκη καθοδηγεί και τις νέες παρεμβάσεις που σχεδιάζονται για τα επόμενα χρόνια, καθώς ήδη η τριετία και οι στόχοι που είχαν τεθεί με το μεσοπρόθεσμο συμπληρώνονται. Γι' αυτό η στρατηγική αυτή έχει συνέχεια, δεν ανακόπτεται, αλλά με το πέρασμα του χρόνου κλιμακώνεται, όπως ακριβώς και το κυνήγι του κέρδους από τους καπιταλιστές.
Τα ζητήματα στα οποία επιμένουν αποτελούν αναδιαρθρώσεις υπέρ του κεφαλαίου για διευκόλυνση των επενδύσεων και έρχονται ως συνέχεια των προηγούμενων που έφεραν τα μνημόνια και οι εφαρμοστικοί τους νόμοι. Μοχλός για τέτοιες αναδιαρθρώσεις ήταν τα μνημόνια.
Γι' αυτό η «ανάπτυξη» που τάζει η κυβέρνηση δεν αφορά στην εργατική τάξη, η οποία θα συνεχίσει να βρίσκεται στη μέγκενη των «διαρθρωτικών μετασχηματισμών», όπως εύσχημα ονομάζουν την καταλήστευση του εργατικού μόχθου οι ατζέντηδες της ανταγωνιστικότητας. Από εδώ και η επιμονή τους γι' αυτά τα νέα μέτρα και άλλα που σχεδιάζουν.
Βεβαίως, δε χρειάζεται να είναι κανένας «ειδικός» για να καταλάβει ότι η μείωση των μισθών κατά 30% φέρνει αντίστοιχες απώλειες για το κράτος από το Φόρο Μισθωτών Υπηρεσιών, αλλά ενισχύει τα κέρδη των καπιταλιστών. Το ίδιο γίνεται και με τα έσοδα του ΙΚΑ και άλλων ασφαλιστικών οργανισμών (π.χ., ΟΑΕΔ), τα οποία επίσης μειώνονται δραστικά. Ταυτόχρονα όμως, μειώνουν τις συντάξεις και τις παροχές υγείας.
Επίσης, η πλήρης απελευθέρωση των απολύσεων σημαίνει μεγαλύτερη ευκολία για τους εργοδότες να απαλλάσσονται από εργατικό δυναμικό όταν δεν το χρειάζονται, επειδή μειώνεται η παραγωγή, όπως τώρα στην κρίση, ή όταν αναδιοργανώνουν την επιχείρηση, εντατικοποιώντας ταυτόχρονα τη δουλειά, βγάζοντας μεγαλύτερη παραγωγή εμπορευμάτων ή υπηρεσιών με λιγότερο εργατικό δυναμικό.
Θα σκεφτεί κανείς: Καλά όλα αυτά, αλλά τι επιδιώκουν με το συνδικαλιστικό νόμο; Οι μεγαλοεπιχειρηματίες, για να επενδύσουν και να έχουν σίγουρα και μεγάλα κέρδη, θέλουν ένα συνδικαλιστικό κίνημα ή συνέταιρό τους ή, αν είναι δυνατό, «στο γύψο». Δε θέλουν διεκδικήσεις και αγώνες. Αυτήν τους την απαίτηση ικανοποιεί η υπόθεση αλλαγής του συνδικαλιστικού νόμου σε αντιδραστική κατεύθυνση.
Ολα αυτά είναι πέρα για πέρα «φυσικό» να συμβαίνουν μέσα σε μια οικονομία όπου μέγιστο κριτήριο και κινητήρια δύναμη είναι η επίτευξη του μέγιστου επιχειρηματικού κέρδους. Σε αυτήν τη «φυσική πορεία», ο νόμος του καπιταλιστικού κέρδους θυσιάζει εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτή είναι η ανάπτυξη που πρεσβεύουν. Γι' αυτό θεωρούν «καταστροφή» για την οικονομία τη μη εφαρμογή τέτοιων αναδιαρθρώσεων, σ' αυτό προσπαθούν να παγιδεύσουν τους εργαζόμενους, να εκφοβίσουν και να τρομοκρατήσουν.
Σε αυτούς τους εκβιασμούς, που κάθε φορά ανασύρουν για να προωθήσουν νέες ανατροπές, οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να υποκύψουν. Τα όποια «ελλείμματα» δεν είναι δημιούργημα του κόσμου. Ποτέ και πουθενά, ο λαός δεν έζησε «πάνω από τις δυνατότητές του», όπως προκλητικά ισχυρίζονται. Οι εργαζόμενοι, τόσο στην περίοδο της γοργής καπιταλιστικής ανάπτυξης, των μεγάλων ρυθμών διόγκωσης του παραγόμενου πλούτου, όσο και σε συνθήκες κρίσης, ποτέ δεν κάλυψαν τις ανάγκες τους.
Ο λαός ποτέ δε «χόρτασε ψωμί» και ας συσσωρεύονταν δίπλα του αμύθητα πλούτη. Πάντοτε επιβίωνε κάτω από αυτό που προσέφερε με την εργασία του και πολύ κάτω από τις σύγχρονες ανάγκες του. Αλλωστε και το κρατικό χρέος που επικαλούνται, δημιουργήθηκε σε συνθήκες «ανάπτυξης» και η διόγκωσή του συνοδεύτηκε με ύμνους περί «ισχυρής Ελλάδας». Γι' αυτό οι υποσχέσεις τους για τη «νέα ανάπτυξη», η προπαγάνδα για τους «καρπούς» που θα γευτεί ο λαός όταν βγούμε από το τούνελ των δημοσιονομικών περιορισμών, είναι πέρα για πέρα ψεύτικες.
Οσο κουμάντο στην οικονομία κάνουν τα μονοπώλια, όσο τα κλειδιά της οικονομίας είναι στα χέρια των καπιταλιστών, οι εργαζόμενοι δε θα δούνε «άσπρη μέρα». Και αυτό δε θα αλλάξει με όποιο μείγμα διαχείρισης και αν εφαρμοστεί μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα. Αυτό απέδειξαν και τα χρόνια της κρίσης και τα χρόνια της «ανάπτυξης» που προηγήθηκαν.
Μετά από δυο εργατικά «ατυχήματα» στην περιοχή της Λάρισας, που έγιναν τους δυο τελευταίους μήνες και είχαν ως αποτέλεσμα τους ακρωτηριασμούς δυο νέων εργαζομένων, τη Δευτέρα ένας μετανάστης εργάτης έχασε τη ζωή του, την ώρα της δουλειάς, σε εκκοκκιστήριο στο Αχίλλειο Λάρισας. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο εργαζόμενος ανέβηκε στη στέγη του εκκοκκιστηρίου για εργασίες καθαρισμού του φεγγίτη. Κάποια στιγμή, η στέγη υποχώρησε στο σημείο που πατούσε και γκρεμίστηκε στο κενό από ύψος 15 μέτρων, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ακαριαία. Το Εργατικό Κέντρο Λάρισας καταγγέλλει ότι τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα δεν οφείλονται στην κακιά στιγμή, αλλά στην εγκληματική αδιαφορία εργοδοσίας και κυβερνήσεων, που δεν παίρνουν και δεν ελέγχουν για τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης.
Ολοκληρώθηκαν την Παρασκευή το βράδυ οι αρχαιρεσίες του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας, με 2.877 οικοδόμους να έχουν ψηφίσει στα παραρτήματα και στα εργοτάξια όπου στήθηκε κάλπη. Στις προηγούμενες εκλογές, το 2011, είχαν ψηφίσει 2.951 οικοδόμοι. Το ψηφοδέλτιο του «Πανοικοδομικού Ταξικού Ενωτικού Συνδυασμού», που στηρίζεται από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, ήταν το μόνο που συμμετείχε στις εκλογές. Εκλέγει 29 αντιπροσώπους στην Ομοσπονδία (από 30) και 38 (από 39) στο ΕΚΑ.
Το επίπεδο της συμμετοχής, που άγγιξε αυτό των προηγούμενων αρχαιρεσιών, σε συνθήκες στις οποίες ο κλάδος έχει υποστεί σοβαρό πλήγμα λόγω της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, με την κατάρρευση της οικοδομικής δραστηριότητας και τα θηριώδη ποσοστά ανεργίας των οικοδόμων, στέλνει ελπιδοφόρο μήνυμα. Ο αριθμός των ψηφισάντων υπολείπεται μόλις κατά 74 από τον αντίστοιχο του 2011, ενώ στα χρόνια που μεσολάβησαν πολλοί οικοδόμοι στράφηκαν σε άλλους κλάδους αναζητώντας μεροκάματο, αρκετοί μετανάστες επέστρεψαν στις πατρίδες τους, ενώ στην οικοδομή στρέφονται πολύ λιγότεροι νέοι.
Κινητοποίηση για το επίδομα τοκετού οργανώνει η ΟΓΕ τη Δευτέρα, στις 9 π.μ., στο υπουργείο Εργασίας (Σταδίου 29). Από το τέλος του 2012, το επίδομα έχει καταργηθεί για τις γυναίκες που γεννούν σε δημόσια ή ιδιωτικά μαιευτήρια και διατηρείται μόνο για τις περιπτώσεις τοκετού στο σπίτι. Η ΟΓΕ διεκδικεί την επαναφορά του επιδόματος και παράλληλα ζητά να παρθούν πίσω τα «ραβασάκια», με τα οποία το ΙΚΑ ζητά από μητέρες να επιστρέψουν το ποσό, αφού γέννησαν μετά απ' αυτήν την περικοπή και σύμφωνα με την κυβέρνηση το επίδομα τους χορηγήθηκε «κατά λάθος». Το αποτέλεσμα είναι δεκάδες γυναίκες, που βλέπουν τους μισθούς τους να μειώνονται, την ανεργία να τις απειλεί, τα έξοδα της οικογένειάς τους να αυξάνονται, να καλούνται να επιστρέψουν έντοκα το ποσό του επιδόματος! Η ΟΓΕ επισημαίνει πως το επίδομα τοκετού πρέπει να αποτελεί μία ελάχιστη ενίσχυση για να αντιμετωπιστεί ένα μέρος των εξόδων που συνεπάγεται η πρόσθεση ενός νέου μέλους στη λαϊκή οικογένεια. Διεκδικεί επίδομα τοκετού για όλες τις γυναίκες, εργαζόμενες στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, αυτοαπασχολούμενες, αγρότισσες, άνεργες ή ανασφάλιστες, με δαπάνη από τον κρατικό προϋπολογισμό.