Χιλιάδες λαού, από κάθε γωνιά της Αττικής, πορεύτηκαν χτες βράδυ ως τα Προπύλαια. Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των Κομματικών Οργανώσεων Αθήνας, Πειραιά και Αττικής του ΚΚΕ, πραγματοποίησαν ένα πραγματικά παλλαϊκό συλλαλητήριο. Δεν οδηγήθηκαν εκεί από κομματικό καθήκον, ούτε από το ένστικτο της επιβίωσης. Δεν ήταν μόνο η οργή που τους κατέκλυζε, τους έπνιγε και έπρεπε κάπως, κάπου να τη διοχετεύσουν. Ηταν εκεί άνθρωποι με διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές αφετηρίες απ' αυτές των κομμουνιστών, γνωρίζοντας πως τώρα είναι η ώρα να μετατρέψουν την οργή τους σε συνειδητή οργανωμένη πάλη. Ηταν εκεί υπεύθυνα, ξέροντας πως ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας είναι τώρα αγώνας ζωής και απέναντι στη ζωή έπραξαν το χρέος τους...
Ηταν εκεί όσοι θέλησαν να πράξουν το χρέος τους και να υπερασπίσουν την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Ηταν εκεί όσοι θέλησαν να ασκήσουν το δικαίωμά τους να διεκδικήσουν το αύριο που ονειρεύονται, να συγκρουστούν και να ανατρέψουν ό,τι και όποιον εμποδίζει την «έφοδό τους στους ουρανούς», όσοι θέλησαν να δεσμευτούν και να υπενθυμίσουν ότι αυτό το δικαίωμα δεν το χαρίζουν σε κανένα.
Ηταν γύρω στις 5.30 μ.μ. όταν οι πλατείες στο κέντρο της Αθήνας, εκεί όπου είχαν οριστεί οι προσυγκεντρώσεις, άρχισαν να δίνουν το στίγμα ενός πραγματικά μεγάλου συλλαλητηρίου. Κατά κύματα οι διαδηλωτές κατέφταναν, ξεδίπλωναν τα πανό, αλλά και τα χαμόγελα αισιοδοξίας, βλέποντας στιγμή τη στιγμή κι άλλους, πολλούς, να καταφτάνουν. Ομόνοια, Κάνιγγος, Βάθης, Κλαυθμώνος, Σύνταγμα. Και αργότερα όλοι μαζί στα Προπύλαια. Η προσυγκέντρωση της Ομόνοιας με επικεφαλής τους νεολαίους από τις ΤΟ της Α` Αθήνας της ΚΝΕ που κράταγαν αναμμένους πυρσούς έφτασε πρώτη στο χώρο της συγκέντρωσης, στην Ιπποκράτους, συναντήθηκε με τους διαδηλωτές από την προσυγκέντρωση της Κάνιγγος, στην κεφαλή της πορείας τους οι νεολαίοι της ΤΟ Κατασκευών της ΚΝΕ. Ολοι μαζί άρχισαν ρυθμικά να βροντοφωνάζουν: «Οι Ελληνες φαντάροι δεν είναι για θυσία, τώρα να γυρίσουν από τη Γιουγκοσλαβία» και «Εξω οι φονιάδες των Βρυξελλών, κάτω η νέα τάξη των ιμπεριαλιστών». Χορηγώντας ισχυρές δόσεις νεανικού παλμού, δυναμισμού και ζωντάνιας δε σταμάτησαν να βροντοφωνάζουν. Βροχή τα συνθήματα, το ένα μετά το άλλο.
Στην κεντρική εξέδρα ένα τεράστιο πανό αποτύπωνε το αίτημα: «Εξω το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί. Η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί». Λίγη ώρα μετά από τα ηχεία έβγαινε μουσική πολέμου, κατέληγε με το κλάμα ενός παιδιού. Την ίδια στιγμή, νέοι ντυμένοι στρατιώτες παρατάσσονταν κατά μήκος της εξέδρας, όπου άρχιζε ένα μικρό θεατρικό έργο για τη βασανιστική πορεία του ανθρώπου από τη στιγμή που διαπιστώνει την οδυνηρή αλήθεια και φοβάται, για να γίνει ο φόβος οργή και αμέσως μετά, κλείνοντας τα αυτιά του στις «σειρήνες», η οργή του να μετατραπεί σε συνειδητή απόφαση για αγώνα και δράση.
«Το κράτος θα λογοδοτήσει στους λαούς της Τουρκίας». Οπως κάθε κράτος - φονιάς, κάθε κυβέρνηση, που συναινεί στο έγκλημα. Ο λόγος για τους Τούρκους που βρίσκονται στην Ελλάδα, που δεν κατάφεραν να φωνάξουν τα ελληνικά συνθήματα, αλλά, με το δικό τους τρόπο, το δικό τους πανό και με σφυρίχτρες στα χείλη, γιούχαραν, διαμαρτυρήθηκαν και εκδήλωσαν την οργή τους για τους εγκληματίες.