Από ιστορικό περίπατο των Μαθητικών ΟΒ Προσφυγικών και Ταμπαχάνων με θέμα «Πώς τσακίσαμε τους φασίστες στις γειτονιές μας» |
Με βάση αυτά, είναι καθοριστική η δουλειά του Κόμματος στον κρίκο μαθητής - γονιός - καθηγητής: Κόμμα και ΚΝΕ από κοινού να σχεδιάζουν, να παρεμβαίνουν στο χώρο, να εξειδικεύουν με βάση τα πιο συγκεκριμένα στοιχεία του χώρου, να εκτιμούν τη δράση και από κοινού να διορθώνουν αδυναμίες.
Για παράδειγμα, σε ΕΠΑΛ στην Πάτρα, η από κοινού παρέμβαση μαθητών και καθηγητών - μελών του Κόμματος μας άνοιξε δρόμους στην οικοδόμηση στο σχολείο. Εχοντας στο μυαλό μας τον ιδιαίτερο ρόλο που παίζει το σχολείο, όπου μέσα από το περιεχόμενο των μαθημάτων καλλιεργείται η αντιεπιστημονικότητα και η μονομέρεια, που δεν παρέχονται μόνο συγκεκριμένες γνώσεις στους μαθητές, αλλά τους διαμορφώνει αντίληψη, κριτήριο, μέθοδο προσέγγισης του κόσμου, με στόχο να διαμορφώσει τους αυριανούς εργαζόμενους, με σκυμμένο το κεφάλι, χειραγωγήσιμους και με δεδομένο ότι διδάσκονται τον αντικομμουνισμό, τη διαστρέβλωση της Ιστορίας γύρω από το εργατικό κίνημα, το σοσιαλισμό, την πείρα από την ΕΣΣΔ, συζητήσαμε στην ΟΒ με τους συντρόφους πώς μπορούμε να παρέμβουμε καλύτερα στο σχολείο, με βάση και το πιο συγκεκριμένο περιεχόμενο και προσπαθούμε να ανοίξουμε μια δραστηριότητα.
Η συμβολή των εκπαιδευτικών που είναι μέλη και οπαδοί του Κόμματος στη μάχη ενάντια στις αντιεπιστημονικές θεωρίες, ενάντια στον αντικομμουνισμό και τη διαστρέβλωση της Ιστορίας, φαίνεται ήδη πως αφήνει υπόβαθρο. Οπως είναι λογικό, το υπόβαθρο αυτό «κούμπωσε» με τη δράση που άνοιξαν οι μαθητές που είναι μέλη της ΚΝΕ και μέχρι στιγμής, σε σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα, έχουμε οικοδομήσει, έχουμε φτιάξει περίγυρο μαθητών που δρουν μαζί μας, οι ανακοινώσεις μας κυκλοφορούν από χέρι σε χέρι.
Επιπλέον, στις μαθητικές κινητοποιήσεις αυτής της χρονιάς, που ήταν πιο έντονος ο εκφοβισμός των μαθητών (με εισαγγελείς έξω από τα σχολεία, με αστυνομία κτλ), καθοριστικός παράγοντας για να σπάει αυτό το κλίμα ήταν η παρουσία του γονιού έξω από το σχολείο (μελών του Κόμματος και όχι μόνο). Χωρίς να υποτιμούμε ότι μέσα στην οικογένεια, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, κυριαρχεί αυτό που συνολικά εκτιμάμε για τη συνείδηση της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και ότι αν αυτό το συνδυάσουμε με το τι βιώνει ένα παιδί από εργατική - λαϊκή οικογένεια (οικονομικές δυσκολίες, γκρίνια στο σπίτι που απορρέει από αυτό, δυσκολία των γονιών να πληρώσουν το φροντιστήριο), επηρεάζει στο τελικά να θεωρεί δεδομένο το να «βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη» για να πληρωθούν τα αυτονόητα, να συμβιβάζεται, να το χαρακτηρίζει η ηττοπάθεια. Για το λόγο αυτό, έπαιξε μεγάλο ρόλο, μέσα από τη δράση της Κομματικής Οργάνωσης, η στήριξη των γονιών στους μαθητές. Γιατί, ένα παιδί που είναι 15 χρονών και αγωνίζεται και του φέρνουν τον εισαγγελέα έξω από το σχολείο, είναι σημαντικό για να συνεχίσει, να έχει το γονιό απ' έξω να αγωνίζεται μαζί του, να τον στηρίζει έμπρακτα, αντί να του βάζει εμπόδια, να του κάνει επίθεση για την απόφασή του να είναι στην ΚΝΕ.
Το βασικότερο, όμως, είναι το πώς δημιουργούμε στο μαθητή αντισώματα, για να αντέξει, να αμυνθεί και να επιτεθεί, σε αυτήν την καθημερινότητα, όπως διαμορφώνεται. Το πώς δημιουργούμε τους όρους η ΚΝΕ να είναι σχολείο που διαπαιδαγωγεί νέους κομμουνιστές, αγωνιστές στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στη γειτονιά, στο σπίτι, στην παρέα, μετά στη σχολή, στην κατάρτιση, πιο μετά στο χώρο εργασίας, την οικογένεια κ.ο.κ. Παίρνοντας υπόψιν ότι, εκτός των άλλων, ξεχωρίζουν και τα ηλικιακά χαρακτηριστικά, η ψυχολογία των παιδιών αυτής της ηλικίας, ο αυθορμητισμός και ο παρορμητισμός, η θέληση να γνωρίζουν πράγματα, το μόνιμο «γιατί;» (ειδικά σε πιο μικρές ηλικίες) και ταυτόχρονα η μικρή κοινωνική και πολιτική πείρα, που σίγουρα δυσκολεύει ένα παιδί 14, 15 και 17 χρονών να βγάλει συμπεράσματα, να προβληματιστεί για το πώς θα αλλάξουν τα πράγματα.
Η λειτουργία της ΟΒ παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτό. Η πρώτη επαφή μας την κοσμοθεωρία μας, το πώς θα χτίσουμε τη γνώση, την αντίληψη -δεν μπορούν όλα με τη μία να κατανοηθούν, να αφομοιωθούν- το πώς θα περάσουμε στα νέα μέλη της ΚΝΕ τα ιδανικά και τις αξίες της κομμουνιστικής στάσης ζωής, τη συλλογικότητα, τη μεταξύ τους αλληλεγγύη, αλλά και προς τα έξω. Το πώς όλα αυτά θα συνδυαστούν με μορφές, δράσεις, που θα βοηθάνε καλύτερα να αφομοιωθούν, να έρχονται οι ίδιοι οι νέοι μας σύντροφοι σε επαφή με τις κατακτήσεις του ανθρώπου, να τους τονώσουμε το ενδιαφέρον.
Για παράδειγμα, οι δραστηριότητες που συνοδεύουν τα μαθήματα στις μαθητικές ΟΒ (επισκέψεις σε μουσεία Φυσικής Ιστορίας, παιχνίδια, dvd για το σύμπαν) είναι ένας τέτοιος τρόπος. Αντίστοιχα, το ότι οι μαθητές μας στη Γ' Γυμνασίου κάνανε παρέμβαση στην Ιστορία, στο μάθημα για τη «Ρώσικη Επανάσταση». Συζητήσαμε μαζί τους, τους προετοιμάσαμε, σκεφτήκαμε και μορφές που θα «τσιγκλίσουν» ένα μαθητή, θα του κεντρίσουν το ενδιαφέρον. Δώσαμε βίντεο, φωτογραφίες να δείξουν στην τάξη. Βοήθησε! Μια συντρόφισσα λέει: «Πρώτη φορά μίλησα στο μάθημα»!
Με τον όλο και καλύτερο από κοινού σχεδιασμό της δουλειάς, θα καταφέρουμε να περάσουμε στο 14χρονο και 17χρονο την πείρα που υπάρχει, να τους εμπνεύσουμε. Να καταλάβουν οι σύντροφοι ότι ούτε μόνοι τους είναι, ούτε ξεκινάνε από το μηδέν. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που είπε ένας σύντροφος μαθητής ότι «αν δεν είχα τους παλαιότερους να μου λένε πράγματα από τη δράση τους, τη ζωή τους, δεν θα ήμουν εδώ τώρα»...