Τα τελευταία χρόνια αρκετοί Βρετανοί καταφεύγουν στις Τράπεζες Τροφίμων για να εξασφαλίσουν βασικά τρόφιμα για την επιβίωσή τους |
Πρώτα απ' όλα, «εργαζόμενος» στη Βρετανία (όπως και σε πολλές άλλες καπιταλιστικές χώρες) θεωρείται κάποιος με έστω και 1 ώρα δουλειάς το μήνα. Συνεπώς, οι πραγματικοί άνεργοι είναι σαφώς περισσότεροι από το 5% του ενεργού εργατικού δυναμικού.
Απ' την άλλη, τα τελευταία χρόνια έχουν υποστεί σημαντικές περικοπές στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, το σύστημα Υγείας έχει χειροτερεύσει, με κακοπληρωμένους γιατρούς και εξαντλημένους νοσηλευτές. Τα λαϊκά στρώματα δίνουν μάχη για μία θέση στα δημοτικά σχολεία της συνοικίας τους, καθώς στις περισσότερες σχολικές αίθουσες επικρατεί το αδιαχώρητο. Σφίγγουν το ζωνάρι για να πληρώσουν πανάκριβους παιδικούς σταθμούς, τεράστια ενοίκια, υψηλά κόμιστρα στις δημόσιες συγκοινωνίες. Εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες, ιδιαίτερα σε πυκνοκατοικημένα αστικά κέντρα, βρίσκουν ελάχιστες ευκαιρίες χειρωνακτικής εργασίας με αξιοπρεπείς αποδοχές. Οι μετανάστες είναι σε ακόμη χειρότερη θέση.
Οι δυσκολίες αυτές έκαναν μεγάλα τμήματα από τα ασθενέστερα τμήματα των εργαζομένων της βαθιά ταξικής κοινωνίας στο Ηνωμένο Βασίλειο να εκφράσουν, με την ψήφο τους, την έντονη δυσαρέσκειά τους στο δημοψήφισμα της 23ης Ιούνη... Δυσαρέσκεια για μισή ζωή, λειψά δικαιώματα, σε μία χώρα αληθινό παράδεισο μόνο για τους καπιταλιστές, τα ανώτερα μεσαία στρώματα.
Σταχυολογούμε μερικά, μόνο, από την πληθώρα των δεδομένων που μαρτυρούν την επιδείνωση της ζωής για ένα σημαντικό μέρος του λαού:
Δεν είναι μόνο αυτά! Οι κυβερνήσεις Συντηρητικών και Εργατικών έχουν πετσοκόψει τα εργασιακά δικαιώματα μία δεκαετία πριν από το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης του 2008, κάνοντας τις εργασιακές σχέσεις ...λάστιχο. Επινόησαν έτσι τα λεγόμενα συμβόλαια μηδενικών ωρών εργασίας (1998, επί πρωθυπουργίας του Τ. Μπλερ, των Εργατικών). Είναι συμβόλαια που υποχρεώνουν τον εργαζόμενο να είναι διαθέσιμος οποτεδήποτε και για όσο θελήσει ο εργοδότης, δίχως ο τελευταίος να του εγγυάται ούτε καν το ελάχιστο βδομαδιάτικο των περίπου 480 στερλινών. Σήμερα, κάποια συνδικάτα εκτιμούν ότι ο αριθμός των «εργαζομένων» με τα συμβόλαια μηδενικών ωρών (zero hour contracts) μπορεί να φθάνουν και τους 5.500.000! Γενικά, σημαντικό μέρος των ασθενέστερων λαϊκών στρωμάτων δεινοπαθεί:
Αυτή είναι σήμερα η πραγματική Βρετανία της ανάπτυξης του 2% και της επίσημης ανεργίας του 5%. Ανάπτυξη υπάρχει μόνο για τους ξένους και ντόπιους αστούς. Τα λαϊκά στρώματα παραμένουν εγκλωβισμένα στη λιτότητα, δίχως καν μνημόνια και με ...εθνικό νόμισμα.
Οι πέντε υποψήφιοι για την ηγεσία των Συντηρητικών: Από πάνω αριστερά ο Στέφεν Κραμπ, στη μέση η Αντρέα Λίντσομ και επάνω δεξιά ο Λίαμ Φοξ. Κάτω αριστερά η Τερέζα Μέι και κάτω αριστερά ο Μάικλ Γκόουβ |
Οι πέντε υποψήφιοι είναι:
Από το κάδρο των «δελφίνων» λείπει ο «πρωταγωνιστής» της καμπάνιας του Brexit, Μπόρις Τζόνσον, που έπειτα από δαιδαλώδη εσωκομματικά παιχνίδια και «συντροφικά μαχαιρώματα», αναγκάστηκε να τεθεί εκτός αρένας και να παραδεχτεί ανοικτά πως δεν είναι κατάλληλος για τη θέση του πρωθυπουργού. Ενδεχομένως, λένε οι «κακές γλώσσες» στο Λονδίνο, επειδή τελικώς δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το ποια μπορεί να είναι η διαπραγματευτική στρατηγική και η πραγμάτωση της διαδικασίας αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ.
Από τους πέντε υποψήφιους, τελικά μόνο δύο θα εκτεθούν στη διαδικασία εσωκομματικής επιστολικής ψήφου των κομματικών μελών (αφού προηγηθεί επιλογή στην κοινοβουλευτική ομάδα) μέχρι την ανακοίνωση της εκλογής νέου ηγέτη στις 9 Σεπτέμβρη. Προς το παρόν, προβάλλουν ως επικρατέστεροι η Τερέζα Μέι και ο Μάικλ Γκόουβ. Η πρώτη λανσάρεται ως «αξιόπιστη που μπορεί να ενώσει το κόμμα και τη χώρα». Ο δεύτερος λανσαρίστηκε σαν άνθρωπος της «αλλαγής», που δε δίστασε να υποσχεθεί χρηματοδότηση του Νοσηλευτικού Εθνικού Συστήματος με 100.000.000 στερλίνες τη βδομάδα έως το 2020!
Κοινό στοιχείο (που αντανακλά μέρος των διαθέσεων της αστικής τάξης) είναι η απροθυμία των Μέι και Γκόουβ να κάνουν πρόωρες εκλογές πριν τις προγραμματισμένες για το 2020.
Η Μέι διαβεβαίωσε ότι εάν εκλεγεί στην ηγεσία των Συντηρητικών, δεν θα κάνει δεύτερο δημοψήφισμα, δεν θα διενεργήσει πρόωρες εκλογές, δεν θα ενεργοποιήσει το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας για το Brexit, προτού συμφωνηθεί η στρατηγική διαπραγμάτευσης. Τόνισε πως θα επιδιώξει «ριζικό πρόγραμμα κοινωνικών μεταρρυθμίσεων για να γίνει η Βρετανία μία χώρα στην υπηρεσία όλων», όμως σημείωσε ως «ζωτικής σημασίας» τις μειώσεις δημοσίων δαπανών και τις περικοπές στα ελλείμματα του προϋπολογισμού...
Ο Γκόουβ προτίμησε τη «λύση» των ελκυστικών υποσχέσεων, λέγοντας προχτές ότι εάν εκλεγεί, θα εξασφαλίσει 100.000.000 στερλίνες τη βδομάδα (!) έως το 2020 για την ενίσχυση του εθνικού συστήματος Υγείας. Ξεκαθάρισε (παρά τις αντιδράσεις εντός ΕΕ!) πως δεν θα ενεργοποιήσει το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας εντός 2016, μολονότι δήλωσε «αποφασισμένος» να δει την αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ. Είπε ότι δεν θα προκηρύξει πρόωρες εκλογές, πως είναι κατά της ελεύθερης κίνησης ανθρώπων από χώρες της ΕΕ στο Ηνωμένο Βασίλειο, απέρριψε ένα δεύτερο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκοτίας, όχι όμως και μία «νέα συμφωνία» για τη θέση της στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αναγνώρισε πως το δημοψήφισμα «ανέδειξε δύο Βρετανίες: Μία που επωφελήθηκε από την παγκοσμιοποίηση και μία άλλη που είδε τη ζωή της να δέχεται πιέσεις».
Οι υπόλοιποι δεν έχουν κάνει ακόμη εξαγγελίες...
Οι πολιτικές ανακατατάξεις που προκαλεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 23ης Ιούνη δεν αφήνουν ανεπηρέαστους τους Εργατικούς της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ισχυρές είναι οι εσωκομματικές πιέσεις που δέχεται ο ηγέτης τους, Τζέρεμι Κόρμπιν, για παραίτηση από την αρχηγία του κόμματος.
Ο ίδιος, που προβλήθηκε, μετά την εκλογή του τον περασμένο Σεπτέμβρη με τις ψήφους του 59,5% των κομματικών μελών, ως ο αριστερός σοσιαλδημοκράτης που θα φέρει «νέο άνεμο αλλαγής» στη Βρετανία και στην Ευρώπη, αρνείται να παραιτηθεί, προφασιζόμενος τις «δημοκρατικές κομματικές διαδικασίες» που τον ανέδειξαν σε αυτή τη θέση. Η πρόταση μομφής που ψήφισαν εναντίον του την περασμένη Τρίτη 172 μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας των Εργατικών (έναντι μόλις 40 που τον στήριξαν), δεν τον αποθάρρυνε.
Ωστόσο, οι επίδοξοι διάδοχοι (με πρώτη την Αντζελα Ιγκλ, που έχει συγκεντρώσει γύρω της την υποστήριξη δεκάδων Εργατικών βουλευτών, ο Χίλαρι Μπεν, γιος του «κόκκινου» Τόνι Μπεν και ο «κορμπινικός» σκιώδης υπουργός Οικονομικών, Τζον Μακντόνελ) καιροφυλακτούν. Με το χαρτί του Κόρμπιν μισοκαμένο, η αστική τάξη της Βρετανίας είναι σίγουρο πως δεν θα αργήσει να βρει έναν πιο ικανό αντικαταστάτη και διαχειριστή.