Ανακοίνωση για τις κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος και τη στάση εργοδοσίας, κυβέρνησης και συνδικαλιστικών πλειοψηφιών
Από διαμαρτυρία του ΣΕΜΙΣΕΑ στο υπουργείο Εργασίας |
«Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία οι εξελίξεις με τη σύμβαση, η υποχρηματοδότηση της Ειδικής Αγωγής, η επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, η τάση συγκέντρωσης των κέντρων σε όλο και λιγότερα χέρια, η εξολόθρευση των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών του χώρου και η οικονομική εξόντωση των γονιών.
Μαζί με τις αγωνιστικές δυνάμεις του αναπηρικού κινήματος, το αγωνιζόμενο γονεϊκό κίνημα, αντιπαλεύουμε χρόνια τώρα και με συνέπεια τη διάλυση και εμπορευματοποίηση της Ειδικής Αγωγής (...) Από την πρώτη στιγμή δείξαμε ότι αυτή η πολιτική της κυβέρνησης και των μεγαλοεπιχειρηματιών είναι ενάντια στις ανάγκες μας. Είναι πολιτική υποχρηματοδότησης, εμπορευματοποίησης των αναγκών των παιδιών και τσακίσματος των εργασιακών μας δικαιωμάτων.
Αποδείξαμε ότι ο καυγάς κυβέρνησης και μεγαλοϊδιοκτητών δεν αφορά τις ανάγκες τις δικές μας και των παιδιών. Από τη μία οι εργοδότες μας καλούσαν σε "αγωνιστικές" και "ενωτικές" κινητοποιήσεις, και από την άλλη μας έκαναν μειώσεις μισθών, ενώ τους γονείς που τους ήθελαν κλακαδόρους στις συγκεντρώσεις τους, τους καλούσαν να δεχτούν αύξηση του κόστους θεραπειών και πετάγματος των παιδιών που δεν είχαν να πληρώσουν από τα κέντρα!».
Σε άλλο σημείο, η ανακοίνωση αναφέρει: «Ευθύνη σε αυτήν την "ενότητα" της υποταγής στα συμφέροντα των εργοδοτών έχουν και οι πλειοψηφίες των ΔΣ των επιστημονικών συλλόγων, γιατί συντάχθηκαν με τα "θέλω" των μεγαλοϊδιοκτητών, κόντρα στα συμφέροντα της πλειοψηφίας των μελών τους, που είναι εργαζόμενοι και αυτοαπασχολούμενοι (...)
Είναι πιστοί στους αμείλικτους νόμους του συστήματος, που επιβάλλει τη συγκέντρωση του πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια! Ακόμα και αν η πίτα των κρατικών δαπανών μειώνεται γι' αυτούς προς όφελος άλλων τμημάτων του κεφαλαίου, ξέρουν πού θα στηρίξουν την αύξηση της κερδοφορίας τους: Στην εξασφάλιση της πελατείας μέσα από την εξολόθρευση των αυτοαπασχολουμένων, στο τσάκισμα των εργασιακών μας δικαιωμάτων. Αξιοποιώντας την ανυπαρξία δημοσίων δωρεάν δομών, με την εκμετάλλευση των αναγκών των παιδιών και των οικογενειών τους.
Δεν έχουμε κανένα κοινό συμφέρον με αυτούς που πίσω από επτασφράγιστες υπουργικές πόρτες διαπραγματεύονταν ...την "εξυγίανση" του συστήματος με την υποχρεωτική συμμετοχή των γονιών στη δαπάνη, την επιβολή "ποιοτικών" κριτηρίων και "προδιαγραφών" ως υποχρεωτικών όρων λειτουργίας των κέντρων.
Εφτασαν στο σημείο να στήσουν "επιτροπές γονέων" μέσω διαδικτύου, που "είναι σκεπτικοί" στη δημιουργία δημοσίων δομών Ειδικής Αγωγής. Δηλαδή, εμφανίζουν τους γονείς να δέχονται την εμπορευματοποίηση της ανάγκης εκπαίδευσης και αποκατάστασης των παιδιών τους, και ύστερα σου λέει ότι οι εργοδότες και η ΝΔ δεν είχαν σχέση με τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία! Εκμεταλλεύονται την αγωνία των γονιών για την εξασφάλιση των παιδιών τους. Γι΄ αυτό και ενοχλήθηκαν εργοδότες και διάφορα περίεργα φασιστοειδή από την παρουσία για την ενημέρωση των γονιών από εκπροσώπους του Ενιαίου Συλλόγου Γονέων και του ΣΕΜΙΣΕΑ.
Φυσικά το κείμενο της επιτροπής δεν έλεγε κουβέντα για το πετσόκομμα των κρατικών δαπανών κατά 50% (από 106 εκατ. σε 60 εκατ. ευρώ), ούτε για τα τροφεία και τα μεγάλα προβλήματα που βιώνουμε».
Το ΣΕΜΙΣΕΑ σημειώνει ακόμα: «Ο δρόμος που εμείς διαλέγουμε έχει κριτήριο τα συμφέροντα των εργαζομένων, που είναι άρρηκτα δεμένα με αυτά των παιδιών των λαϊκών οικογενειών, που έχουν ανάγκη την επιστήμη και ειδίκευσή μας.
Συνταχθήκαμε με το αγωνιστικό αναπηρικό κίνημα, την ΣΕΑΑΝ και τον Ενιαίο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων ΑμΕΑ, και από συνέλευση σε συνέλευση, με την ευθύνη της απόφασης των μελών, οργανώσαμε τον αγώνα μας. Καλέσαμε τους αυτοαπασχολούμενους του κλάδου σε κοινή αγωνιστική συμπόρευση, γιατί έχουμε κοινά συμφέροντα και κοινό αντίπαλο, αλλά πάνω από όλα κοινές ανάγκες, που μόνο στον αντίποδα αυτής της πολιτικής και με τον αγώνα μας μπορούμε να κατακτήσουμε.
Η στάση μας αυτή ενόχλησε εργοδότες, προκάλεσε το μένος ανωνύμων του διαδικτύου, αλλά και την ικανοποίηση εργαζομένων και γονιών, που έβλεπαν στις θέσεις μας το αποκούμπι και τη διέξοδο από τα προβλήματα που δημιουργεί η πολιτική της κυβέρνησης και τα συμφέροντα των εργοδοτών».
Το ΣΕΜΙΣΕΑ διεκδικεί: Γενναία χρηματοδότηση του ΕΟΠΥΥ και των ΝΠΙΔ από το κράτος με βάση τις ανάγκες. Αμεση καταβολή των δεδουλευμένων στους εργαζόμενους και των οφειλών σε γονείς και αυτοαπασχολούμενους από τον ΕΟΠΥΥ. Ιδρυση κρατικών δομών με δωρεάν υπηρεσίες και μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Ειδική Αγωγή με ένταξη όλων των εργαζομένων, αυτοαπασχολουμένων και αποφοίτων των σχολών, με πλήρη εργασιακά δικαιώματα, χωρίς τη σκλαβιά της απλήρωτης εργασίας, της δουλειάς με το μπλοκάκι, της πλανόδιας εργασίας.
Με «12 προτάσεις πολιτικής για το ελληνικό σχολείο» που δημοσιοποίησε, ο ΣΕΒ «εκλαϊκεύει» τις αξιώσεις των επιχειρήσεων για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση ανοίγει την ατζέντα των αναδιαρθρώσεων, με το τρίτο μνημόνιο να περιλαμβάνει μέτρα και για την εκπαίδευση, με ένα νέο γύρο αντιδραστικών αλλαγών να έχει ανοίξει, ο ΣΕΒ παρεμβαίνει με προτάσεις που αφορούν τη δομή, τη διοίκηση, τη χρηματοδότηση, το περιεχόμενο του σχολείου κ.ά. Μιλώντας όπως είναι φυσικό από τη σκοπιά των μεγάλων επιχειρήσεων στη χώρα μας, αποτυπώνει μια σειρά αλλαγές που θεωρεί αναγκαίες προκειμένου να εξυπηρετηθεί η σχέση εκπαίδευσης με την παραγωγή ως προς τα συμφέροντα των επιχειρήσεων, υπηρετώντας καλύτερα την προσπάθεια της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Επιλέγει μάλιστα να δώσει το σύνθημα «η έξοδος από την κρίση ξεκινάει στα θρανία».
Στην πραγματικότητα ο ΣΕΒ ζητά επιτάχυνση μιας σειράς μεταρρυθμίσεων στη σχολική εκπαίδευση, αφού δεν πρόκειται για προτάσεις που ακούγονται πρώτη φορά. Αποτυπώνουν και κωδικοποιούν βασικές στρατηγικές επιλογές του μεγάλου κεφαλαίου όπως εκφράζονται από τον ΟΟΣΑ, τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και μπήκαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στη δημόσια συζήτηση τα τελευταία χρόνια.
Δεν είναι για παράδειγμα πρώτη φορά που αναδεικνύεται το ζήτημα του «συγκεντρωτισμού» στην εκπαίδευση και η ανάγκη για μεγαλύτερη «αυτονομία». Ο ΣΕΒ λοιπόν ζητά «ενίσχυση της αυτονομίας των διοικήσεων των σχολείων στη λήψη αποφάσεων που αφορούν τη διαμόρφωση του εκπαιδευτικού προγράμματος και τη διαχείριση του προϋπολογισμού του σχολείου», δηλαδή σχολεία με διαφορετικό περιεχόμενο, καταργώντας τον όποιο ενιαίο χαρακτήρα έχει η παροχή εκπαίδευσης για όλα τα παιδιά, είτε ζουν σε φτωχογειτονιές είτε σε πιο προνομιούχους δήμους. Ζητά επίσης «αύξηση της εμπλοκής των τοπικών αρχών, ιδανικά με ανάληψη και μέρους της ευθύνης χρηματοδότησης και την αντίστοιχη ευθύνη εποπτείας». Στο «ιδανικό» αυτό βέβαια απαντάνε η ίδια η πραγματικότητα και η εμπειρία από τη μεταφορά αρμοδιοτήτων στην Τοπική Διοίκηση και στο χώρο της Παιδείας, με άμεση επιδείνωση των όρων για τη λαϊκή οικογένεια και με πολύ ενδεικτικό παράδειγμα τη μεταφορά της αρμοδιότητας των παιδικών σταθμών στους δήμους. Το αποκεντρωμένο αυτόνομο σχολείο που περιγράφεται παραπάνω είναι - όπως δείχνει και η διεθνής εμπειρία - ένα σχολείο πιο «φιλόξενο» στην παρέμβαση των ιδιωτών, ευάλωτο στην επιχειρηματική διείσδυση στο χώρο του, τόσο σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο όσο και τις υποδομές. Βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση γίνονται άλλωστε εδώ και χρόνια.
Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο του σχολείου, ο ΣΕΒ ζητά μεταξύ άλλων «ενίσχυση πόρων για τη διδασκαλία μαθημάτων Πληροφορικής, Επιχειρηματικότητας και Αγωγής του Πολίτη στις δύο βαθμίδες», δείχνοντας ποια στοιχεία του περιεχομένου του σχολείου θέλει να ενισχυθούν. Η Πληροφορική αποτελεί μία από τις βασικές δεξιότητες που ζητά η «αγορά» και σχετίζεται με τις εξελίξεις στην παραγωγή, ενώ η Αγωγή του Πολίτη σχετίζεται άμεσα με την καλλιέργεια στάσεων και αντιλήψεων. Η δε επιχειρηματικότητα, που έχει ήδη μπει στα σχολεία σαν πρόγραμμα, με τον ΣΕΒ να έχει πρωτοστατήσει σε αυτό, συνδέεται ειδικότερα με την προσπάθεια από μικρή ηλικία οι μελλοντικοί εργαζόμενοι να αφομοιώσουν τις «αξίες» της καπιταλιστικής αγοράς, να την υπηρετήσουν αποτελεσματικά χωρίς να την αμφισβητούν.
Στην έκθεσή του ο ΣΕΒ στέκεται ιδιαίτερα στο ζήτημα της αξιολόγησης, καθώς αποτελεί μεταξύ άλλων και το εργαλείο με το οποίο θα παρακολουθείται η εφαρμογή συγκεκριμένων πολιτικών, το κατά πόσο εξυπηρετείται η στρατηγική για την Παιδεία. Ετσι μιλά για «καθιέρωση εθνικών στρατηγικών στόχων βάσει των οποίων θα αξιολογούνται τα σχολεία, με παράλληλη ενίσχυση της εποπτείας της διοίκησης του σχολείου, ώστε η αυξημένη ελευθερία διαχείρισης να συνοδεύεται από ανάλογη λογοδοσία και επαρκή διαφάνεια». Σε άλλο σημείο αναφέρεται σε «ανάπτυξη συστημάτων αξιολόγησης, σε εθνικό επίπεδο και σε επίπεδο σχολικής μονάδας, τα αποτελέσματα της οποίας θα δημοσιοποιούν τα δημόσια και ιδιωτικά σχολεία σε ένα πλαίσιο διαφάνειας, και θα αξιοποιούνται κυρίως ως πηγή πληροφόρησης και ως βάση για τη συνεχή βελτίωση του συστήματος συνολικά, της κάθε μονάδας χωριστά».
Διαβάζοντας τις θέσεις που έδωσε στη δημοσιότητα ο ΣΕΒ, δεν πρόκειται η λαϊκή οικογένεια να βρει μία πρόταση που θα απαντά στις πραγματικές καθημερινές ανάγκες της, στα εμπόδια που συναντά στον αγώνα για τη μόρφωση των παιδιών σε σχολεία από όπου λείπουν υποδομές, εκπαιδευτικοί, που το περιεχόμενό τους είναι φτωχό και πίσω από τις σύγχρονες δυνατότητες και απαιτήσεις. Αντίθετα, θα διακρίνει πράγματα που έχει ξανακούσει μέσα από δηλώσεις, εξαγγελίες, προτάσεις στελεχών και προηγούμενων αλλά και της τωρινής κυβέρνησης.
Δεν μπορεί να γίνει ούτε ένα βήμα πίσω στην απαίτηση για ολόπλευρη μόρφωση για όλα τα παιδιά, μέσα από ένα σχολείο δημόσιο και δωρεάν. Ενα σχολείο που περνά μέσα από το δρόμο της πάλης για ανατροπή αυτών των όρων στην οικονομία και την κοινωνία, που απαιτούν ένα σχολείο υποταγμένο στα συμφέροντα των μονοπωλίων και της κερδοφορίας τους. Δηλαδή μέσα από την πάλη για την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, για μια παραγωγή που θα βάζει στο επίκεντρο την ικανοποίηση των διευρυμένων κοινωνικών αναγκών, με μια εξουσία που η εργατική τάξη μαζί με τους συμμάχους της, τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα θα κάνουν κουμάντο.