Η πρωτοβουλία αυτή εντάσσεται στην προσπάθεια διάδοσης του μαρξιστικού πολιτικού βιβλίου, των εκδόσεων της «Σύγχρονης Εποχής» και αποτελεί μια καλή ευκαιρία για τα μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ, τους φίλους και τους οπαδούς μας να γνωρίσουν τις νέες εκδόσεις της. Αλλωστε, η εκδοτική δραστηριότητα της «Σύγχρονης Εποχής» είναι πολύ πλούσια, ειδικά με αφορμή τα 100χρονα του ΚΚΕ, όπως και τα 100χρονα της Οκτωβριανής Επανάστασης.
Στις εκθέσεις που οργανώνονται στην Αττική, μαζί με τις νέες υπάρχουν και πολλές παλιές εκδόσεις, ενώ στο χώρο πάντα βρίσκεται στέλεχος του Κόμματος για να βοηθήσει τους επισκέπτες, να τους ενημερώσει για τις εκδόσεις, ώστε να βρουν αυτό που ψάχνουν με βάση τα ενδιαφέροντά τους.
Οι επισκέπτες θα βρουν διάφορα ειδικά, θεματικά πακέτα προσφορών με πολλά βιβλία, για να εμπλουτίσουν τη βιβλιοθήκη τους ή για να διαμορφώσουν ένα καλό δώρο για συγγενείς και φίλους.
Οι εκθέσεις αυτές αξιοποιούνται από τις Οργανώσεις του Κόμματος και της ΚΝΕ και για ομαδικές επισκέψεις, μαζί με φίλους, που τροφοδοτούν τη συζήτηση για τη στρατηγική του ΚΚΕ, για την ιστορία, τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία κ.λπ. Πρωτοβουλίες όπως αυτές, όσο πυκνώνουν, τόσο διαμορφώνουν καλύτερη σχέση με τη μελέτη, την εμβάθυνση στην κοσμοθεωρία μας και συνολικά αναβαθμίζουν και την καθημερινή μας δράση.
Μέχρι στιγμής, το πρόγραμμα των εκθέσεων έχει ως εξής:
Οι εκδηλώσεις που προγραμματίζονται στο πλαίσιο της Γιορτής Βιβλίου θα εμπλουτίζονται και προς το παρόν είναι οι εξής:
Την Παρασκευή 22 Δεκέμβρη, στις 5 μ.μ., στο Στέκι Πολιτισμού της ΚΝΕ παρουσιάζεται η έκδοση «1917 - Η πορεία προς την Οκτωβριανή Επανάσταση από μήνα σε μήνα». Στην εκδήλωση καλεί η ΠΟ ΑΕΙ Αττικής της ΚΝΕ.
Την Τετάρτη 27 Δεκέμβρη, στις 6 μ.μ., στο Στέκι Πολιτισμού της ΚΝΕ παρουσιάζεται η έκδοση «Από τη μαχητική πείρα των μπολσεβίκων».
Το Σάββατο 30 Δεκέμβρη, στις 5.30 μ.μ., στο Γέρακα (λεωφόρος Μαραθώνος 96), θα πραγματοποιηθεί παιδική γιορτή.
Κυκλοφόρησε ο τρίτος τόμος των αναμνήσεων του Γιώργη Μωραΐτη, με θέμα την περίοδο δράσης στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας
Το εξώφυλλο του βιβλίου του Γ. Μωραΐτη |
Εχουμε στα χέρια μας τον τρίτο τόμο. Του Γιώργη Μωραΐτη, του δικού μας, του δημοσιογράφου του «Ριζοσπάστη», του συντρόφου μας που όσα κι αν έχει γράψει πάντα του ζητάμε να γράψει κι άλλα. Κι έχει ακόμα πολλές σημειώσεις...
Σε τούτο δω το βιβλίο, που κυκλοφόρησε όπως και τα προηγούμενα με τον τίτλο «Αναμνήσεις ενός αντάρτη» (τόμος Γ'), ο Γ. Μωραΐτης κάνει ρεπορτάζ τη ζωή των αγωνιστών σε όλο το πλάτος και το βάθος της.
Είναι το ημερολόγιο μιας άγριας εποχής. Ξεκινά αμέσως μετά τη Βάρκιζα και συνεχίζει με την πικρή παράδοση των όπλων. Και το «όχι, βρε! Οχι έπρεπε να πείτε! Τι τα κρατάγατε τα τ'φέκια; Για μόστρα;» του καπετάν Παπαμανή, του πατέρα του. Ητανε τότε μόνο 18 χρόνων και ήδη από το Σεπτέμβρη του '44 με το όπλο στο χέρι.
Σε όλο το βιβλίο επιμένει σε απίθανες λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής. Τριάντα ετών και κατάδικος, μελλοθάνατος ήδη στις φυλακές του Ιτζεδίν, άρχισε να γράφει, πιστός στην εντολή του Τζούλιους Φούτσικ που στο «Ρεπορτάζ κάτω από την κρεμάλα» έγραφε: «Μαζέψτε υπομονετικά τις μαρτυρίες εκείνων που έπεσαν γι' αυτούς και για σας».
Αυτό ακριβώς κάνει ο Μωραΐτης εξήντα χρόνια τώρα, από την είσοδό του στο Ιτζεδίν μέχρι την έξοδο από τις φυλακές το '73, και ύστερα στη δημοσιογραφία. Ενα διαρκές ρεπορτάζ με ήρωα τον άνθρωπο του καθημερινού μόχθου, που όπως φροντίζει για το χωράφι του, έτσι παίρνει και το όπλο να τιμήσει τις ιδέες του. Είναι το διαρκές ρεπορτάζ ενός κομμουνιστή δημοσιογράφου, που ξέρει και τι θα πει χωράφι και τι μεροκάματο και τι τζάμπα μεροκάματο, ξέρει τι θα πει χαροτρομάρα και τι τιμή και περηφάνια.
Το πρώτο του βιβλίο γραμμένο σε χαρτάκια 3x5 εκατοστών, το ίδιο και το δεύτερο στον Κορυδαλλό. Κι αυτό, το τρίτο, κάπου εκεί στο 1971 άρχισε να γράφεται. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Εχοντας μετρήσει από τα πριν την κάθε του λέξη, παραδίδει στον αναγνώστη ένα γραπτό με ακρίβεια που «τρελαίνει». Κάθε στοιχείο είναι επιβεβαιωμένο ξανά και ξανά. Μαζί και οι μαρτυρίες άλλων συντρόφων. Οπως η ιστορία της εξόδου «των τελευταίων οκτώ» τον Απρίλη του '50, που αφήνει το χώρο στον Τάκη Ψημένο να μιλήσει. `Η του Σγάγια για τον «Ανάποδο».
Οι πρώτες 150 μέρες του βιβλίου αφορούν την τρομοκρατία μετά τη Βάρκιζα. Μέχρι εκείνο το βραδάκι που ήρθε το μήνυμα «πως πήρανε απόφαση να μας βγάλουν απ' τη μέση. Θα μας δολοφονούσαν οι άτιμοι, άνανδρα και ύπουλα, στην Αρνιτσα. Καθώς θα δουλεύαμε στα χωράφια. Και θα μας πέταγαν στο ρέμα. Να μας φάνε τα σκυλιά και τα όρνια».
Ιούλης του '45 , ξανά στην Αθήνα. Πείνα αλλά και μαθήματα Μορς, που θα τον ακολουθήσουν μετά στο βουνό. Και εγγραφή στο σχολείο για να βγάλει την ογδόη, που ποτέ δεν έβγαλε: «Ο νους μου ήταν στο βουνό». Μάρτης '47: «Στην Αθήνα δεν μπορούσα να μείνω άλλο. Οσο φούντωνε τ' αντάρτικο ο τόπος δε με χωρούσε (...) η αναμέτρηση έπαιρνε τη μορφή της ένοπλης πάλης. Η θέση μου ήταν στο βουνό!».
Ηταν 21 Μάρτη 1947. «Ημερομηνία σημαδιακή. Αφήσαμε την Αθήνα (...) ανεβαίνουμε σ' ένα δασωμένο λοφίσκο δώθε απ' το χωριό. Ηταν το πρώτο μας λημέρι». Ακολουθούν τρία χρόνια από λημέρι σε λημέρι κι από ταμπούρι σε ταμπούρι. Παρνασσός, Γκιώνα, Οίτη, Αγραφα, μέχρι πάνω στα Τζουμέρκα. Υστερα με βάρκα στην Εύβοια. Και ξανά πίσω με βάρκα στον Παρνασσό. Το σκληρό 1949. Με τους τελευταίους της Ρούμελης. Η είδηση για την πτώση του μετώπου στον Γράμμο. Και η εντολή να συμμαζέψουν όσους ξόμειναν «για έξω». Εως τις 9 Απρίλη του 1950. Που ξεκινά η πορεία προς τον Γράμμο. Των τελευταίων οκτώ από τα Αγραφα.
10 Μάη 1950. «Ημερομηνία αξέχαστη. Στο σύνορο με την Αλβανία ώσπου να δύσει ο ήλιος (...) Βγήκαμε ζωντανοί». Κι ύστερα η προσφυγιά. Εως το τέλος του '54, που «ήρθα στην Ελλάδα και κράτησα στην Αθήνα την παράνομη έπαλξη του Κόμματος με τον ασύρματο, έως το τέλος του 1955». Αλλά αυτό είναι ένα άλλο βιβλίο. Που μας το χρωστάει...
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Καστανιώτη».