Copyright 2021 The Associated |
«Θέλουμε απλά να σπουδάσουμε». Από πρόσφατη διαδήλωση φοιτητών στο Παρίσι, με αίτημα την ασφαλή επαναλειτουργία όλων των πανεπιστημίων |
«Τις μεγαλύτερες δυσκολίες αντιμετωπίζουν όσοι μένουν μακριά από τις οικογένειές τους και ολόκληρη τη βδομάδα μένουν απομονωμένοι σε ένα στούντιο ή ένα δωμάτιο της φοιτητικής εστίας... Ενας φοιτητής μου κατέρρευσε μπροστά μας στο Zoom. Ξέσπασε σε κλάματα λέγοντας ότι δεν μπορούσε να διαβάσει για την πτυχιακή του σε ένα δώμα 14 τετραγωνικών...».
«Βρίσκονται χαμένοι μεταξύ των απανωτών τηλε-διαλέξεων, το φόβο για ένα άχρηστο πτυχίο, τη στέρηση της κοινωνικής ζωής... Μετά από τόσα μαθήματα εξ αποστάσεως κουράζονται, χάνουν τον ενθουσιασμό τους... Πολλοί αντιμετωπίζουν ήδη τον κίνδυνο να μη συνεχίσουν τις σπουδές τους...».
«Η έλλειψη φυσικών δραστηριοτήτων τους βυθίζει σε μια αργή κατάθλιψη...».
«Δεν μπορούν να συναναστραφούν με φίλους, όπως συνήθιζαν, τα βράδια. Πολλοί έχουν χάσει τις δουλειές τους. Είναι μια σειρά πραγμάτων που τους απομονώνει...».
Οι συνέπειες που έχει συνολικά στον πληθυσμό αλλά και ειδικότερα στη νεολαία η μεγάλη και παρατεταμένη αλλαγή απλών συνηθειών της καθημερινότητας, όπως η παρακολούθηση του σχολείου ή της σχολής, η κοινωνική συναναστροφή, η συμμετοχή σε ομαδικές πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες, καταγράφονται πια σε αρκετές έρευνες.
Στις 28 Γενάρη, δημοσιοποιήθηκαν τα αποτελέσματα έρευνας που διενέργησε η «Ipsos» για λογαριασμό του Ιδρύματος «Fonde Mental». Σύμφωνα με αυτά: Πάνω από 1 στους 3 νέους (32%) ηλικίας 18 με 24 ετών παρουσιάζει προβλήματα ψυχικής υγείας, ποσοστό αυξημένο κατά 11 μονάδες σε σχέση με το σύνολο του πληθυσμού. Και πάνω από 1 στους 5 νέους (21%) εμφανίζει συμπτώματα κατάθλιψης ήπια ή σοβαρά.
Αλλη έρευνα που έκανε στο διάστημα 18-19 Γενάρη η εταιρεία «Odoxa-Backbone» για λογαριασμό των ΜΜΕ «Bleu», «France info» και «Le Figaro», κατέγραψε αντίστοιχα συμπεράσματα: Το 80% όσων απάντησαν και είναι 15 - 30 ετών πιστεύουν ότι οι περιορισμοί που έχουν επιβληθεί λόγω της πανδημίας έχουν βλάψει σημαντικούς τομείς της ζωής τους. Το 70% των μαθητών που συμμετείχαν στη δημοσκόπηση απάντησε ότι συνάντησε δυσκολίες με την τηλεκπαίδευση, ενώ το 25% από αυτούς απάντησε ότι χρειάστηκε να επαναλάβει μια χρονιά εξαιτίας της «υγειονομικής κρίσης». Το 60% μαθητών και φοιτητών δήλωσε δυσαρεστημένο με την απόφαση της κυβέρνησης να κλείσει τα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Επίσης, το 1/3 των ερωτηθέντων αυτής της ηλικίας απάντησε ότι επισκέφθηκε ή σκέφτηκε να επισκεφθεί ψυχολόγο για προβλήματα όπως κατάθλιψη, άγχος που οδήγησε στην επανεμφάνιση ή στη συνέχιση εθισμών, μεταξύ των οποίων κατανάλωση αλκοόλ ή ναρκωτικών και κάπνισμα. Το 79% των νέων απάντησε ότι θεωρεί ατυχία να είναι κάποιος 20άρης το 2020...
Η ψυχολογική πίεση που προκαλείται είναι βέβαια αποτέλεσμα μιας σειράς υλικών συνθηκών, με τις οποίες οι νέοι και τα παιδιά είναι αντιμέτωποι, όλο και πιο πιεστικά πλέον, στην καθημερινότητά τους.
Χαρακτηριστικά είναι και τα αποτελέσματα ερευνών που οργανώνονται πια κατά περιοχές, όπως αυτή που έκανε το τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου της Πινκαρδίας Ζυλ Βερν στην Αμιέν της βόρειας Γαλλίας (που είναι και η γενέτειρα του Μακρόν).
Οπως εξήγησε σε τοπικά ΜΜΕ η Ναταλί Φριγκιούλ, μία από τους επικεφαλής του τμήματος Κοινωνιολογίας, «η έρευνά μας αποκαλύπτει ότι σχεδόν 6 στους 10 φοιτητές (57%) μετά βίας εκπληρώνουν αυτό που τους ζητείται στο πλαίσιο της τηλεκπαίδευσης...». Η ίδια πρόσθετε ότι ένα μεγάλο μέρος όσων πήραν μέρος στην έρευνα ήταν παιδιά που «σπούδαζαν με υποτροφίες και προέρχονται από οικογένειες υπαλλήλων και εργατών» για τα οποία: «Οι συνθήκες ζωής τους είναι ιδιαίτερα εύθραυστες. Μερικοί δεν έχουν παρά ένα ασύρματο τηλέφωνο από το οποίο παρακολουθούν τα μαθήματα, άλλοι δεν έχουν παρά έναν υπολογιστή για τρεις και μια σύνδεση ίντερνετ λίγο αποτελεσματική. Το "ψηφιακό χάσμα" δεν έχει εξαλειφθεί... Επιπλέον, πολλοί αναγκάζονται να δουλεύουν με ημι-απασχόληση για να καλύψουν τις ανάγκες τους... Πρόκειται για επισφαλείς εργασίες... Ορισμένοι είναι εντελώς χαμένοι (από τα μαθήματα) και βρίσκονται σε "επείγουσα κατάσταση". Δεν διαθέτουν τους απαραίτητους πόρους ούτε για τη στέγασή τους, τη σίτισή τους, την ένδυσή τους...».
Ενώ και άλλοι συνάδελφοι της Φριγκιούλ σημείωναν ότι «υπάρχουν φοιτητές που κυριολεκτικά λιμοκτονούν, αυτή η κατάσταση επιδεινώθηκε μετά το πρώτο λοκντάουν... Δούλευαν και έχασαν τη δουλειά τους, δεν ισχύει πια το "stage" τους (σ.σ. πρόγραμμα απασχόλησης με υποτυπώδη αμοιβή)». Αναφέρονταν μάλιστα σε αυθόρμητες συλλογικές πρωτοβουλίες διανομής τροφίμων, που όμως δεν αρκούν, αφού η κατάσταση απαιτεί την οργανωμένη και ολοκληρωμένα σχεδιασμένη παρέμβαση των αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών, όχι περιστασιακές παρεμβάσεις.
Τα προβλήματα που δημιουργεί το παρατεταμένο κλείσιμο στα πανεπιστήμια ανέδειξαν και πρόσφατες κινητοποιήσεις φοιτητών, με συνθήματα όπως «Ανεπαρκείς πολιτικοί - η νεολαία αγωνιά», «(Μας κάνατε) "γενιά Covid"» ή «Φοιτητές θυμωμένοι, βγάλτε μας από αυτή την κατάσταση γαλέρας».
Στις διαδηλώσεις αυτές αναδείχτηκαν ακόμα και με τραγικό τρόπο πώς βιώνουν νέοι από φτωχές οικογένειες τα μεγάλα αδιέξοδα. Στη Λυών, στα μέσα Γενάρη έγιναν δύο απόπειρες αυτοκτονίας φοιτητών που προσπάθησαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους πηδώντας από τα παράθυρα της εστίας όπου έμεναν. Συμφοιτητές και καθηγητές κατήγγειλαν την «υλική επισφάλεια» που πιέζει όλο και πιο πολλούς.
Πολλοί φοιτητές καταγγέλλουν μεταξύ άλλων ότι παρά το γεγονός ότι κανονικά μαθήματα δεν γίνονται, παρά το γεγονός ότι η ανεργία και η απληρωσιά είναι «νόμος» για χιλιάδες οικογένειες φοιτητών, τα νοίκια που πληρώνουν στις φοιτητικές εστίες δεν σταμάτησαν να «τρέχουν»... Μάλιστα, αρκετοί αναγκάζονται να απευθύνονται σε διάφορα συσσίτια και δίκτυα διανομής διαφόρων ειδών πρώτης ανάγκης που οργανώνονται κατά περιοχές, αποκαλύπτοντας και έτσι την ανάγκη να διασφαλίζεται δωρεάν σίτιση για όλους τους φοιτητές - σπουδαστές ανεξαίρετα.
Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, μια 22χρονη φοιτήτρια Μηχανολογίας που περίμενε στην ουρά έξω από ένα γυμνάσιο του Στρασβούργου για να προμηθευτεί φρούτα και κονσέρβες, δήλωνε τα εξής σε μια τοπική εφημερίδα: «Εχασα τη δουλειά μου κι αυτό με επηρέασε πολύ. Αν δεν ερχόμουν εδώ, δεν θα μπορούσα να φάω κανονικά. Εχω κάποια βοήθεια από τους γονείς μου, αλλά ο προϋπολογισμός τους είναι περιορισμένος, δεν μπορώ να τους ζητάω περισσότερα χρήματα...». Ενας άλλος 20χρονος φοιτητής Κοινωνιολογίας δήλωνε χαρούμενος που κατάφερε εκεί να βρει ένα κασκόλ και ένα ζευγάρι γάντια, γιατί «είμαι πολύ ευάλωτος στο κρύο...». Μια εθελόντρια στο συγκεκριμένο δίκτυο σημείωνε: «Περιμέναμε ότι θα υπάρξει κόσμος που θα έχει ανάγκη και θα έρθει, αλλά εκπλαγήκαμε όταν ήρθαμε αντιμέτωποι με νέους που δίνουν μάχη για να έχουν σίτιση, στέγαση, ένδυση. Μιλάμε για τις πολύ στοιχειώδεις ανάγκες...».
Η πανδημία και η αντιμετώπισή της με όρους «κόστους - οφέλους» από τις αστικές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο αφενός αποκάλυψε, αφετέρου όξυνε τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν οι νέοι, σε κάθε χώρα, όχι μόνο στην Ελλάδα. Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν καθημερινά ότι στον καπιταλισμό το δικαίωμα στη μόρφωση είναι για λίγους και εκλεκτούς, θα γίνεται για όλο και πιο λίγους και πιο εκλεκτούς, αν δεν δυναμώσει η οργανωμένη λαϊκή πάλη ενάντια στην πολιτική που το θέλει εμπόρευμα. Πάλη που μέσα στις σημερινές, πρωτόγνωρες συνθήκες γίνεται ακόμα πιο επιτακτική, με πρώτο αίτημα την επαναλειτουργία όλων των ιδρυμάτων Εκπαίδευσης, με όλα τα απαιτούμενα μέτρα προφύλαξης που υποδεικνύουν οι αρμόδιοι επιστήμονες.