Συλλαλητήριο σήμερα στις 7 μ.μ., στα Προπύλαια, από εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές
Μέσα στο κατακαλόκαιρο, για άλλη μια φορά, το υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να ψηφίσει ένα ακόμα αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο, μετά τις αλλαγές στο Λύκειο (Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, τρόπος πρόσβασης, περικοπές αντικειμένων κ.ά.), τη θεσμοθέτηση των εργαστηρίων δεξιοτήτων, την αύξηση του αριθμού μαθητών στις τάξεις και την «αυτοαξιολόγηση» του σχολείου.
Ως κρίκος στην ίδια αλυσίδα το νομοσχέδιο με τον παραπλανητικό τίτλο «Αναβάθμιση του σχολείου - ενδυνάμωση του εκπαιδευτικού»αποτελεί βαθιά, αντιδραστική τομή στη λειτουργία και το περιεχόμενο του σχολείου, στον ίδιο τον ρόλο του εκπαιδευτικού.
Μαζί με την εφαρμογή όλων των νομοθετικών διατάξεων που ψηφίστηκαν τα προηγούμενα χρόνια, συνιστούν αντιδραστική παρέμβαση στον πυρήνα της εκπαιδευτικής διαδικασίας: Στο τι και πώς μαθαίνουν οι μαθητές, στο τι και πώς διδάσκει ο εκπαιδευτικός και σε τι εργασιακό περιβάλλον θα δουλεύει από εδώ και εμπρός.
Βάση του νομοσχεδίου αποτελούν οι κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, που ενσωματώθηκαν άλλωστε και από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις, με τελευταία αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, οι απαιτήσεις του ΣΕΒ και των εργοδοτικών ενώσεων για έναν μελλοντικό εργαζόμενο φθηνό, ευέλικτο και προσαρμοσμένο στις δικές τους ανάγκες για κερδοφορία, για ένα σχολείο πιο φθηνό για το κράτος, ακόμα πιο ακριβό για τους γονείς και πιο «φιλικό» για τις επιχειρήσεις.
Πίσω από τις εύηχες λέξεις και φράσεις όπως«αυτονομία» και «μεγαλύτερη ελευθερία στη λήψη αποφάσεων» η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει τους πραγματικούς της στόχους.
Το βασικό πρόβλημα του σημερινού σχολείου δεν είναι η έλλειψη αυτονομίας και οι δυσκολίες στη λήψη αποφάσεων (π.χ. για μια εκδρομή ή μια εκπαιδευτική δράση). Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Το πρόβλημα είναι ότι διαχρονικά οι κυβερνήσεις δεν αναλαμβάνουν τις δικές τους ευθύνες για τη σωστή λειτουργία του σχολείου. Δική τους ευθύνη είναι:
Η ενίσχυση της λεγόμενης «αυτονομίας» του σχολείου, τόσο στο παιδαγωγικό μέρος όσο και στη συνολική λειτουργία (οικονομική, διοικητική κ.λπ.), θα οξύνει αυτά τα προβλήματα. Η κάλυψη ακόμα και στοιχειωδών αναγκών των σχολείων, των μαθητών και των εκπαιδευτικών γίνεται επιχειρηματική και «ατομική» υπόθεση.
Εισάγονται και με τη βούλα πια η επιχειρηματική λειτουργία των σχολείων για την ανεύρεση πόρων (άρθρο 92) με την αξιοποίηση των σχολικών κτιρίων, υποδομών και εγκαταστάσεων, ενώ για πρώτη φορά θεσμοθετείται επίσημα η χρηματοδότηση των σχολείων με δωρεές, χορηγίες και παροχές από τρίτους (άρθρο 93). Και επειδή οι «ευεργέτες» δεν είναι τόσοι πολλοί (κι όσοι θα «χορηγούν» θα το κάνουν με το αζημίωτο και θα παρεμβαίνουν στο περιεχόμενο του σχολείου), οι ίδιοι οι γονείς θα αναγκάζονται να βάλουν ακόμα πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη για να καλύψουν τις ανάγκες των σχολείων.
Την ίδια ώρα, παρά τα προσχήματα που αξιοποιεί η κυβέρνηση πατώντας και πάνω στην κατάσταση που η πολιτική τους έχει διαμορφώσει όλα αυτά τα χρόνια, οι σημερινές υπαρκτές διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε σχολεία διαφορετικών περιοχών (λαϊκές συνοικίες/πιο πλούσιες περιοχές) ή ακόμα και εντός του ίδιου δήμου (π.χ. σχολεία σε κοντέινερ/ με καλύτερες υποδομές), και βέβαια ακόμα και μέσα στο ίδιο το σχολείο, θα ενταθούν παραπέρα. Για παράδειγμα, σχολικές μονάδες που οι υποδομές τους είναι πιο ελκυστικές θα βρίσκουν πιο εύκολα χορηγό, θα μπορούν να υλοποιούν εμπορικές δράσεις ενώ άλλα, μη ελκυστικά σχολεία, θα απαξιώνονται και θα καταρρέουν...
Στον εξαναγκασμό των εκπαιδευτικών για την αποδοχή και υλοποίηση του συνολικότερου αυτού αντιδραστικού σχεδίου για το σχολείο στοχεύει η κυβέρνηση και μέσω της λεγόμενης «ατομικής αξιολόγησης», τον έτερο άξονα του νομοσχεδίου.
Η ατομική αξιολόγηση δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική ανάγκη και απαίτηση για τη στήριξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας και την αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών προβλημάτων. Είναι τουλάχιστον υποκρισία να μιλούν για «ενίσχυση» του ρόλου του εκπαιδευτικού αυτοί που εδώ και δυο χρόνια πανδημίας δεν πήραν κανένα ουσιαστικό μέτρο στήριξης των εκπαιδευτικών στην τηλεκπαίδευση, δεν ικανοποίησαν κανένα από τα αιτήματά τους για τη λειτουργία των σχολείων με ασφάλεια και υγιεινή, που ευθύνονται για τους δεκάδες χιλιάδες συμβασιούχους, για το ότι ξεκινούν οι μαθητές να διδάσκονται μαθήματα Δεκέμβρη και Φλεβάρη μήνα.
Αλλωστε, πουθενά στο νομοσχέδιο δεν γίνεται λόγος για την ενίσχυση της καθημερινής δουλειάς του εκπαιδευτικού στην τάξη. Αντίθετα, δυναμώνει ο ασφυκτικός έλεγχος ώστε να υλοποιούνται κατά γράμμα οι κατευθύνσεις της εκάστοτε κυβέρνησης με ατέρμονες και γραφειοκρατικές διαδικασίες εκτός τάξης.
Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση απαξιώνει τον ρόλο των εκπαιδευτικών, επιδιώκοντας αυτοί να σκύβουν το κεφάλι, να υλοποιούν χωρίς γνώμη και κρίση τις «άνωθεν» οδηγίες. «Καλός» εκπαιδευτικός για το υπουργείο θα είναι αυτός που «κυνηγάει» χορηγούς, διδάσκει από τα κιτάπια των επιχειρήσεων, διαχωρίζει τους μαθητές του και... δεν φέρνει αντιρρήσεις.
ΚΚΕ: Το επείγον είναι να καλυφθούν όλες οι εκπαιδευτικές ανάγκες
Με πανηγυρικό τόνο η υπουργός Παιδείας και ο πρωθυπουργός ανακοίνωσαν χτες ότι θα γίνουν 11.700 μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών στη Γενική Εκπαίδευση για φέτος και ότι είναι οι πρώτοι που γίνονται μετά από 12 χρόνια.
Η υπουργός Παιδείας πρόσθεσε μάλιστα ότι οι διορισμοί αυτοί είναι «υπερδιπλάσιοι από τους 5.250 για τους οποίους είχαμε δεσμευτεί για φέτος», ξέχασε όμως να πει ότι τη φετινή χρονιά δούλεψαν στα σχολεία 52.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, ενώ άλλοι 8.000 είναι οι εκπαιδευτικοί που συνταξιοδοτούνται.
Με άλλα λόγια η κυβέρνηση πανηγυρίζει που θα καλύψει μόλις το 20% των κενών εκπαιδευτικών που θα υπάρχουν από Σεπτέμβρη στα σχολεία! Ο αριθμός των διορισμών που εξαγγέλλεται σε καμία περίπτωση δεν φτάνει για να καλύψει τις τεράστιες ανάγκες που έχουν συσσωρευτεί τα τελευταία χρόνια με την αδιοριστία, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων.
Σε σχετικό σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:
«Τη στιγμή που η σχολική χρονιά τελείωσε με 60.000 κενά εκπαιδευτικών, η κυβέρνηση διαφημίζει διορισμούς, εκ των οποίων οι περισσότεροι εργάζονται εδώ και χρόνια στην Εκπαίδευση, "αναπληρώνοντας" ουσιαστικά τον εαυτό τους. Η κατάσταση στην Εκπαίδευση, ειδικά σε συνθήκες εξέλιξης της πανδημίας, θα είναι δύσκολη και ουσιαστικά μη διαχειρίσιμη, πολύ δε περισσότερο που προστίθεται ένα νομοσχέδιο για σχολεία πολλών ταχυτήτων, τα οποία θα αναζητούν πόρους ώστε να καλύπτουν τα στοιχειώδη και αυτονόητα. Αρα, το επείγον είναι να καλυφθούν όλες οι εκπαιδευτικές ανάγκες, όπως διεκδικούν οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές και οι γονείς τους».
Η κινητοποίηση που είχε χαρακτήρα μαζικής ενημέρωσης του λαού της πόλης, οργανώθηκε από την Ομοσπονδία Ενώσεων Γονέων και Κηδεμόνων Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και την Α' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και ανέδειξε την ανάγκη πανκινητοποίησης των εργατικών - λαϊκών οικογενειών, των εκπαιδευτικών και των ίδιων των μαθητών ενάντια στο νέο καταστροφικό χτύπημα κυβέρνησης και υπουργείου Παιδείας στην Εκπαίδευση και τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών.
Γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές δήλωσαν ότι θα δυναμώσουν τον αγώνα για να μην περάσει το νομοσχέδιο και να μην εφαρμοστεί, όπως και μια σειρά άλλες αντιδραστικές νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης, που βρήκαν το προηγούμενο διάστημα απέναντί τους το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Και απαίτησαν θαρραλέα αύξηση χρηματοδότησης για εκσυγχρονισμό υποδομών, για δωρεάν μεταφορές για όλα τα παιδιά, μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών και κάλυψη όλων των κενών θέσεων σε εκπαιδευτικό και βοηθητικό προσωπικό.
Στο πλαίσιο κλιμάκωσης της δράσης, η Ομοσπονδία Γονέων Κεντρικής Μακεδονίας, την ερχόμενη Τρίτη 13 Ιούλη, διοργανώνει διαδικτυακή σύσκεψη με τη συμμετοχή των Ενώσεων - Συλλόγων μελών της, προκειμένου να παρουσιάσει τη θέση της για τις νέες αντιδραστικές αλλαγές στο σχολείο και να συζητήσει το συντονισμό της δράσης τους.