Περισσότεροι από 30 καλλιτέχνες και πλήθος κόσμου ένωσαν τις φωνές τους για την ειρήνη και την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες
INTIME NEWS |
Η συναυλία ξεκίνησε με την προβολή εικόνων από τις πολεμικές συγκρούσεις και κυρίως με τους ξεριζωμένους πρόσφυγες, ενώ καθ' όλη τη διάρκεια του προγράμματος ανάμεσα στα τραγούδια απαγγέλλονταν στίχοι του Λιβαδείτη, του Μπρεχτ, του Ρίτσου κ.ά.
Περισσότεροι από 30 καλλιτέχνες ανέβηκαν στη σκηνή και εξέφρασαν με τραγούδια και ποιήματα το αντιπολεμικό αίσθημα του πλήθους, την αλληλεγγύη στους κατατρεγμένους. Απαντώντας στα συνθήματα του κόσμου οι καλλιτέχνες έδιναν από σκηνής το δικό τους στίγμα, απαντώντας και σε όσους τις προηγούμενες μέρες εξαπέλυσαν συντονισμένη επίθεση σε βάρος τους, κατηγορώντας τους ότι είναι «υπέρ του Πούτιν» κ.λπ.
Η συναυλία συνεχιζόταν μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές. Συμμετείχαν οι καλλιτέχνες: Μάριος Αθανασίου, Πάνος Βλάχος, Δημήτρης Γκοτσόπουλος, Γλυκερία, Φοίβος Δεληβοριάς, Πάνος Δρακόπουλος, Εισβολέας, Χριστόφορος Ζαραλίκος, Πέγκυ Ζίνα, Θανάσιμος, Χρήστος Θηβαίος, Κώστας Θωμαΐδης, Κώστας Καλδάρας, Μυρτώ Καμβυσίδη, Μαρία Κανελλοπούλου, Ελένη Καρακάση, Κώστας Λειβαδάς, Μίλτος Λογιάδης, Μανώλης Μητσιάς, Δημήτρης Μητσοτάκης, Νατάσσα Μποφίλιου, Γιώτα Νέγκα, Λίνα Νικολακοπούλου, Γιώργος Νταλάρας, Πάνος Παπαϊωάννου, Μάνια Παπαδημητρίου, Νίκος Πλατύραχος, Δημήτρης Πουλικάκος, Μαριάννα Τουμασάτου, Κώστας Τριανταφυλλίδης, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Τάνια Τσανακλίδου, Νεφέλη Φασουλή, Idra Kayne, Magic de Spell, Sugahspank. Ο Παντελής Θαλασσινός απέστειλε μήνυμα, καθώς δεν κατάφερε να συμμετάσχει, ενώ διαβάστηκε και μήνυμα της Λένας Πλάτωνος.
Στον χώρο της συναυλίας βρέθηκε και ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος, μέλη του οποίου διένειμαν με μεγάλη ανταπόκριση το ψήφισμα του Συλλόγου ενάντια στον πόλεμο, στην εμπλοκή της Ελλάδας στους πολεμικούς σχεδιασμούς, ενάντια στην προσπάθεια εργαλειοποίησης του Πολιτισμού και της Τέχνης για να διχάζονται οι λαοί αντί να ενώνονται. Μέσα απ' αυτό το ψήφισμα, πάνω από 1.000 καλλιτέχνες έχουν ενώσει ήδη τη φωνή τους ενάντια στον πόλεμο.
Να σημειωθεί τέλος ότι παρευρέθηκαν και εκπρόσωποι από εργατικά σωματεία, καλώντας σε συμμετοχή στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 6 Απρίλη, μέρα πανελλαδικής απεργίας, αλλά και εκπρόσωποι φοιτητικών συλλόγων.
Οι βουλευτές Γιάννης Δελής και Λεωνίδας Στολτίδης, που υπογράφουν την Ερώτηση, σημειώνουν:
«Εδώ και χρόνια η λειτουργία του Λαογραφικού και Εθνολογικού Μουσείου Μακεδονίας - Θράκης "περνά από χίλια κύματα", εξαιτίας της πολιτικής υποβάθμισης και απαξίωσής του, που συνειδητά ακολουθήθηκε από τη σημερινή και τις προηγούμενες κυβερνήσεις.
Το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας - Θράκης στεγάζεται από το 1970 σε μια έπαυλη των αρχών του 20ού αιώνα, η οποία βρίσκεται στην ανατολική Θεσσαλονίκη και είναι γνωστή ως "Επαυλη Μοδιάνο" ή "Παλαιό Κυβερνείο". Από το 1980 το κτίριο είναι κηρυγμένο ως διατηρητέο μνημείο και μαζί με τον αύλειο χώρο του στεγάζει τις μόνιμες και περιοδικές εκθέσεις του ιδρύματος.
Στη συλλογή του μουσείου υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός αντιπροσωπευτικών αντικειμένων της ζωής των αγροτικών κοινωνιών της Μακεδονίας αλλά και της Θράκης, καθώς επίσης υπάρχουν και οι μόνιμες εκθέσεις με θέμα: "Στους Μύλους της Μακεδονίας και της Θράκης - Νερόμυλοι, νεροπρίονα, νεροτριβές, μαντάνια στην παραδοσιακή κοινωνία" και τις "Παραδοσιακές Ενδυμασίες της Μακεδονίας και της Θράκης (1860 - 1960)".
Στο μουσείο πραγματοποιούνται οργανωμένες επισκέψεις μαθητών από σχολεία όλων των βαθμίδων αλλά και ευρύτερου κοινού καθώς επίσης και εκπαιδευτικά προγράμματα. Χαρακτηριστικό είναι ότι η επισκεψιμότητά του κατ' έτος, πριν από την πανδημία, έφτανε σε 22.000 - 23.000 άτομα.
Ομως, διαχρονικά το μουσείο οδηγείται στην υποβάθμιση. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι πριν από 10 χρόνια είχε περίπου 25 εργαζόμενους, ενώ πλέον διαθέτει μόλις 4, που σημαίνει ότι υπάρχει τεράστια έλλειψη σε μόνιμο και σταθερό προσωπικό όλων των αναγκαίων ειδικοτήτων για την ορθή λειτουργία ενός μουσείου.
Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι οι πόρτες του μουσείου να παραμένουν κλειστές για το κοινό, λόγω έλλειψης φυλάκων, των οποίων η 8μηνη σύμβαση έληξε στις 12 Φλεβάρη. Αποδεικνύεται για ακόμα μια φορά ότι η λογική των συμβάσεων εργασίας, της ομηρίας των εργαζομένων και της ανακύκλωσης της ανεργίας δεν μπορεί φυσικά να αποτελέσει λύση για τη σταθερή και ομαλή λειτουργία ενός φορέα. Την ίδια ώρα, το μουσείο, ακόμα και τώρα που είναι κλειστό για το κοινό, δέχεται τη μέρα περίπου 20 - 25 τηλεφωνικές κλήσεις για οργάνωση επισκέψεων σχολείων.
Ο Πολιτισμός αποτελεί κοινωνικό αγαθό και ως εκ τούτου η πρόσβαση σε μουσεία και σε χώρους θα πρέπει να είναι ελεύθερη και απρόσκοπτη για όλους.
Ερωτάται η κα υπουργός ποια άμεσα μέτρα θα λάβει η κυβέρνηση για την κάλυψη όλων των αναγκών και ιδιαίτερα των τρεχουσών αναγκών φύλαξης, με όλο το απαραίτητο μόνιμο προσωπικό όλων των ειδικοτήτων ώστε να εξασφαλιστεί η όσο το δυνατόν πλατύτερη πρόσβαση του κοινού στο μουσείο».
Σε αυτό το πρώτο μέρος του ντοκιμαντέρ, 22 αγωνίστριες, πολλές από τις οποίες δεν ζουν πια, καταθέτουν όλα αυτά που έζησαν από τη δεκαετία του 1930 έως το 1949. Μέσα από τις αφηγήσεις των ηλικιωμένων πια γυναικών περνάνε μπροστά στα μάτια του θεατή όλες οι μεγάλες στιγμές αυτών των δύο δεκαετιών, η ζωή των γυναικών τη δεκαετία του '30, η δικτατορία του Μεταξά, η Κατοχή, η ΕΑΜική Αντίσταση, η «λευκή τρομοκρατία», η εποποιία του ΔΣΕ, η αλύγιστη στάση τους στις φυλακές και στις εξορίες.
Ο Λ. Βαρδαρός μάζευε αυτό το υλικό των συνεντεύξεων ψηφίδα - ψηφίδα μέσα στην πάροδο 30 ετών.
Παρεμβαίνουν οι ιστορικοί Τασούλα Βερβενιώτη και Λη Σαράφη.
Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι του Λ. Βαρδαρού.
Μοντάζ: Αγγελική Χατζή
Μουσική: Μιχάλης Γούτης
Κάμερα: Ξενοφώντας Βαρδαρός
Ηχος: Αντρέας Γκόβας