Οι προβοκάτσιες που επιχείρησε ο υπουργός των εφοπλιστών μαρτυρούν τον πανικό της κυβέρνησης και των αφεντικών της.
Χρειάστηκε 13 σελίδες δελτίων Τύπου και απανωτές δηλώσεις, με τις οποίες προσπαθεί να κατασκευάσει ενοχοποιητικά στοιχεία σε βάρος των θυμάτων της κρατικής τρομοκρατικής επίθεσης που ο ίδιος συντόνισε. Φτάνει στο σημείο να κάνει λόγο για «κατσαβίδια, ρόπαλα και όπλα» στα χέρια των εργατών, όταν την Τετάρτη το βράδυ το Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας είχε γεμίσει από τα αιμόφυρτα θύματα των βατραχανθρώπων του! Ομως, τόσο η πρωτοφανής σε αγριότητα επίθεση σε βάρος των εργατών την Τετάρτη στο λιμάνι του Πειραιά, όσο και οι προβοκατόρικες μέθοδοι που επιστρατεύει τώρα ο υπουργός κάνουν σαφές ότι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επικρατεί πανικός. Φανερώνουν ότι αυτή η αγωνιστική, ηρωική σε πολλές περιπτώσεις, στάση των εργατών, που βρέθηκαν την Τετάρτη στο λιμάνι του Πειραιά, η έμπρακτη ταξική αλληλεγγύη που αναδείχτηκε, αλλά και η γενική λαϊκή κατακραυγή που εκφράστηκε απ' άκρη σ' άκρη της Ελλάδας, τους έχει κάνει να χάσουν τον ύπνο τους.
«Η απεργία ήταν παράνομη». «Οταν κανείς μπαίνει μέσα στον κλειστό λιμενικό χώρο με κατσαβίδια, όπλα και ρόπαλα και έχουμε και 15 λιμενικούς τραυματίες, οφείλουν αυτοί που οργάνωσαν τα επεισόδια που δεν είναι ναυτικοί να μας πουν ποιοι ήταν». Φράσεις, που φανερώνουν την αδυναμία της κυβέρνησης απέναντι στην αυτοθυσία και αυταπάρνηση που έδειξαν οι εργάτες στεριάς και θάλασσας, καταγράφοντας στιγμές ηρωικές, για να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στην απεργία, το δικαίωμά τους στη ζωή. Ποια κυβέρνηση, άλλωστε, μπορεί να κοιμάται ήσυχη, όταν ναυτεργάτες, όπως ο πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ, κρεμιούνται ακόμα και στους καταπέλτες για να σταματήσουν τα πλοία, όταν απεργοί, νεολαίοι, γυναίκες, παιδιά, απέναντι στη σιδερένια μπότα των δυνάμεων καταστολής προτάσσουν παλικαρίσια τα ίδια τους τα κορμιά, όπως έγινε στο «ΕΞΠΡΕΣ ΑΠΟΛΛΩΝ», στο «ΚΡΗΤΗ ΙΙ», στο «ΛΙΣΣΟΣ» και πάει λέγοντας; Μιλάει για λιμενικούς τραυματίες, όταν το Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας είχε γεμίσει από τραυματισμένους απεργούς. Οταν οι βατραχάνθρωποι σακάτευαν εργάτες, που ήταν ήδη αιμόφυρτοι μέσα σε ασθενοφόρα, όταν έριχναν γροθιές και γονατιές σε νεολαίους, που τους είχαν δεμένους με χειροπέδες και μέσα στο Λιμεναρχείο!
Δυο κόσμοι αντιπαρατέθηκαν στο λιμάνι. Η εργατική τάξη είναι αυτή που λάμπρυνε τη μέρα. Το αστικό κράτος αποκάλυψε τη μαύρη αποστολή του |
Μπροστά είναι η επόμενη πανεργατική απεργία, μπροστά είναι και η ήδη αποφασισμένη ναυτεργατική απεργία στις 11 Ιούνη.
Αυτό, λοιπόν, πρέπει να κάνουμε; Να δικάσουμε όποιον αντιστέκεται; Να δικάσουμε την αλληλεγγύη; Να δικάσουμε τις αξίες της εργατικής τάξης;
Ζητάνε απ' όποιον αγωνίζεται να δηλώσει ένοχος ακριβώς γιατί αγωνίζεται!
Εκπαιδευμένα σκουλήκια όλοι αυτοί που οι κανόνες της παρούσας αστικής κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας», μιάς στιγνής δικτατορίας του κεφαλαίου, τους επιτρέπουν να καλύπτονται πίσω από τον τίτλο «ηγεσία του τόπου», αξιώνουν από την κοινωνία να τους μοιάσει. Ονομάζουν «εκτροπή» ό,τι αμφισβητεί τη «νομιμότητά» τους. Ακόμα χειρότερα, επιχειρούν να τσακίσουν ειδικά τα νέα παιδιά ακριβώς την ώρα που μέσα από την ομορφιά της αγωνιστικής τους κατά του συστήματος ανάτασης, τους κάνουν καθαρό πως άλλο δρόμο απ' αυτόν της υποταγής έχουν επιλέξει.
Ο δύσμοιρος, δεν καταλαβαίνει πως ακριβώς αυτό που ο ίδιος θεωρεί κατηγορία είναι τίτλος τιμής; Καταλαβαίνει και πολύ καλά ξέρει τι λέει. Η τάξη που εκπροσωπεί γνωρίζει ποιος ήταν και είναι ο εχθρός της. Γι' αυτό αποπειράθηκε ο υπουργός της να ενοχοποιήσει στις συνειδήσεις του λαού τους πρωτοπόρους. Γιατί δίνουν το κακό παράδειγμα:
Μαθαίνουν στον εργάτη να αγωνίζεται. Του δείχνουν τον πλούτο και του εξηγούν πως αυτός βγήκε απ' τα χέρια του. Του δείχνουν το δρόμο για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας. Κι ακόμα περισσότερο, η οργάνωση αυτού του αγώνα με όρους καθαρής ταξικής αντιπαράθεσης εκπαιδεύει την εργατική τάξη, την κάνει από κινητοποίηση σε κινητοποίηση όλο και πιο ικανή να κινήσει για μακριά. Το γεγονός ότι σ' αυτό το ταξικό σχολειό η νέα βάρδια της εργατικής τάξης βρίσκει ήδη το βηματισμό της είναι για τους αστούς μια εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη. Είναι ήδη η τρίτη κατά σειρά πανεργατική απεργία στην οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (ΠΑΜΕ), είναι ήδη η τρίτη κατά σειρά φορά που νέοι εργάτες και μαζί τους σπουδαστές και φοιτητές, παίρνουν τη θέση τους στην αλυσίδα της περιφρούρησης, και μέσα από αυτό κάνουν βήματα προς την κατάκτηση και της δικής τους ταξικής συνείδησης.
Γι' αυτό ακριβώς χτυπούν με λύσσα. Γνωρίζουν πως στίχοι όπως «θεριεύει ο γίγαντας τώρα λαός και σπάει δεσμά κι αλυσίδες» δε γράφτηκαν στην τύχη. Και λυσσάνε ακόμα πιο πολύ. Αν και για «ανθρώπους» σαν τον Πρωτόπαππα και τον Ανωμερίτη τα ελατήρια της στάσης τους ίσως να είναι και πιο ταπεινά. Για τέτοιους τύπους δεν είναι λίγο από κει που ήταν στο τίποτα, να τους επιτρέπουν τώρα να γλείψουν αστακόψυχα από τα δάχτυλα του Βαρδινογιάννη.
Από την άλλη, το γεγονός, επίσης, ότι σ' αυτήν την απεργία εκφράστηκε ακόμα πιο ισχυρά η ταξική αλληλεγγύη δεν είναι μόνο απόδειξη για την αξία αυτής καθαυτής της αξίας, αλλά και επιβεβαίωση του ότι για να αναδειχτούν τα καλύτερα στοιχεία του ταξικού αγώνα, προϋπόθεση είναι η ύπαρξη ξεκάθαρης γραμμής για τους όρους διεξαγωγής της ταξικής αντιπαράθεσης. Ο,τι σηματοδοτήθηκε τρία χρόνια πριν με τη συγκρότηση του ΠΑΜΕ και η επιμονή σ' αυτό, κάνει σήμερα φανερή την καταλυτικά θετική επίδρασή του στο σύνολο των αγώνων των εργαζομένων.
Ο,τι τρομάζει τους αστούς είναι αυτό ακριβώς που εκφράστηκε στο λιμάνι. Το «αγώνας ταξικός - πανεργατικός» δεν είναι μόνο σύνθημα. Είναι ο δρόμος μας.
Ο Νικόλας δεν πήγε να γίνει βαποράκι να τα κονομήσει. Διάλεξε να πάει μαζί με τον πατέρα του στην οικοδομή. Εγινε πλακάς. Και μπορούμε να βεβαιώσουμε πως είναι ταυτόχρονα κι ένας πολύ καλός φωτογράφος. Αυτονόητη η απεργία, αυτονόητη η αλληλεγγύη, αυτονόητη η ευαισθησία και η αντίδραση στην κρατική τρομοκρατία. Γιος του Αντρέα Ζαζόπουλου και της Λόλας απ' το Κερατσίνι, ένας ακόμα απ' αυτούς που κάνει περήφανη την εργατική τάξη για τα παιδιά της.
Του έσπασαν το πόδι και του το πατούσαν για να το λιώσουν! Ανοιχτό κάταγμα κνήμης, σπασμένη σε τρεις μεριές, υπέστη ο Κώστας Κοκόγιας, 28 χρονών, συνδικαλιστής λιθογράφος. Αποτελεί έναν από τους δεκάδες τραυματίες που ο κ. Ανωμερίτης και η κυβέρνησή του δεν «είδαν»... Η απάντηση του Κώστα: «Από εδώ και στο εξής ακόμα πιο αποφασιστικά στο δρόμο της ταξικής πάλης και αλληλεγγύης».
Ο κουστουμάτος με το πούρο, που δίνει τις διαταγές για το χτύπημα, είναι ένα από τα αφεντικά του υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας κ. Ανωμερίτη και της κυβέρνησής του. Είναι ο εφοπλιστής Μ. Αγούδημος, που ίσως να πιστεύει πως ξεχάσαμε ότι και δικό του κτήμα ήταν το «Σαμίνα»...
Ακόμα ένας «ταραχοποιός», κατά τον κ. Πρωτόπαππα! Ο Νίκος Παπαγεωργάκης, του οποίου οι ειδικές δυνάμεις «περιποιήθηκαν» το κεφάλι, ήταν στο λιμάνι του Πειραιά μαζί με τους απεργούς ναυτεργάτες, κάνοντας την περιφρούρηση της απεργίας και δική του υπόθεση. «Εμπρός για νέους αγώνες», είναι και η δική του απάντηση στο τρομοκρατικό χτύπημα.
Του κοπανούσαν το κεφάλι μέσα στο ασθενοφόρο, το οποίο οι ειδικές δυνάμεις καταστολής είχαν μετατρέψει σε κλούβα, για να σπάσει! Αδιάψευστος μάρτυρας, ο επίσης τραυματίας Κ. Κοκόγιας, που βρισκόταν μέσα στο ασθενοφόρο. Ο Κ. Αλεξανδρίδης, 18 χρόνων, σπουδαστής, «κύριοι» της κυβέρνησης, δεν είναι μόνο ένας από τους τραυματίες που δεν είδατε. Είναι ένας απ' αυτούς που μπορούν να περπατάνε με το κεφάλι ψηλά.