Σχεδιάζουμε, προτείνουμε, διεκδικούμε ένα καλύτερο και φιλόξενο περιβάλλον. Καθαρές, ασφαλείς και οργανωμένες πόλεις. Με ανθρώπινες συγκοινωνίες και χώρους στάθμευσης. Με περισσότερο πράσινο και οξυγόνο. Με χώρους στάθμευσης και αναψυχής. Με στέγη για τον πολιτισμό μας...
... Υπέρ της πρόνοιας για τον πολίτη.
Ενίσχυση των Κοινωνικών Υπηρεσιών, για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής όλων μας. Για να έχουν χέρι βοηθείας οι εργαζόμενες μητέρες και έναν άνθρωπο δίπλα τους οι ηλικιωμένοι και συμπολίτες μας που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν...».
Είναι ένα μικρό μόνο μέρος των υποσχέσεων, που μοιράζει απλόχερα ο υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ συνδυασμός στην υπερνομαρχία Αθήνας - Πειραιά. Υποσχέσεις, που συγκροτούν ένα «ολοκληρωμένο πρόγραμμα άμεσα εφαρμόσιμο», όπως ισχυρίζεται. Τώρα, γιατί όλ' αυτά -ή ένα μικρό μέρος τους, έστω- θα υλοποιηθούν τα τέσσερα επόμενα χρόνια από τη Φ. Γεννηματά, ενώ δεν έχουν γίνει από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια, μόνον ο Κ. Λαλιώτης μπορεί να το εξηγήσει...
Οπως ομολογούν οι κυβερνώντες, το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2003, που κατέθεσαν τις προάλλες στη Βουλή, στηρίζεται στα πλέον αισιόδοξα σενάρια, για τον επόμενο χρόνο. Και όμως, ακόμη κι αυτό, το πλέον αισιόδοξο - κατά τους κυβερνώντες - και εντόνως προεκλογικό σχέδιο, προβλέπει αυξήσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κάτω του αναμενόμενου πληθωρισμού. Το ίδιο ουσιαστικά συμβαίνει και με τα κονδύλια για την Παιδεία και την Υγεία, οι αυξήσεις των οποίων υπολείπονται από την αύξηση του ονομαστικού ΑΕΠ.
Απ' όλα αυτά μπορείτε να καταλάβετε τι είδους νέα χρονιά μας προετοιμάζει η κυβέρνηση, με τον πραγματικό προϋπολογισμό και, πολύ περισσότερο, εάν επαληθευθούν οι απαισιόδοξες κυβερνητικές προβλέψεις, τις οποίες ούτε να τις σκέφτονται δε θέλουν. Και μη νομίζετε, πως δεν υπάρχουν χρήματα. Κάθε άλλο. Χρήματα υπάρχουν και, μάλιστα, μπόλικα, αλλά η κυβέρνηση τα προορίζει για την... ανάπτυξη (των μονοπωλιακών κερδών).
Απολαυστική η συζήτηση χτες στον «Σκάι» για τους χουντικούς δημάρχους με τη συμμετοχή και του βουλευτή Εύβοιας του ΠΑΣΟΚ, Δ. Πιπεργιά, ο οποίος κατακεραύνωνε τη ΝΔ, για τις «συναλλαγές της με την ακροδεξιά». Του θύμισαν, λοιπόν, ότι και ο πρώην δήμαρχος Σκύρου στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Κ. Φτούλης που είναι και σημερινός υποψήφιος νομαρχιακός σύμβουλος για έπαρχος Σκύρου, με το ψηφοδέλτιο του εκλεκτού του ΠΑΣΟΚ Θ. Μπουραντά, ήταν διορισμένος δήμαρχος Σκύρου επί χούντας! Και τι λέτε ότι βρήκε να απαντήσει ο αθεόφοβος ο Πιπεργιάς; Είπε, με κάθε... σοβαρότητα, ότι ο Φτούλης δέχτηκε να διοριστεί χουντικός δήμαρχος, ως... πράξη αντίστασης!!! Μάλιστα, όπως το διαβάσατε. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο Πιπεργιάς μας είπε ότι ο κ. Φτούλης θα διέβρωνε τη χούντα από τα μέσα...
ΥΓ: Οπως μάθαμε, εξάλλου, τον διορισμένο χουντικό δήμαρχο, Κ. Φτούλη, τον έχρισε τότε ο ίδιος ο Παττακός στην πλατεία της Σκύρου, με «ανοιχτές αυτοδιοικητικές διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας», αφού οι Σκυριανοί «ψήφισαν» τον Φτούλη, παρουσία του Παττακού, διά «ανατάσεως της χειρός»! Φτου...
Παραπονάκια κάνει η Ολγα Κατημερτζή (υποψήφια του ΣΥΝ στη Νέα Ιωνία) μέσω της «Αυγής», γιατί, λέει, το ΚΚΕ και ο Παναγιώτης Τσουκαλάς, υποψήφιος δήμαρχος που στηρίζει το ΚΚΕ στη Νέα Ιωνία, συχνά - πυκνά τελευταία της ασκούν κριτική... Δεν αφήνει καλύτερα τα παραπονάκια η εν λόγω κυρία; Γιατί αν ήθελε να χτυπήσει το δικομματισμό όπως ισχυρίζεται στη Ν. Ιωνία, δε θα έπαιρνε σβάρνα μόνο τα σπίτια των κομμουνιστών και των άλλων αριστερών ψηφοφόρων του ΚΚΕ για να τους λέει ότι το ΚΚΕ και το ΔΗΚΚΙ στηρίζει αυτήν στη Ν. Ιωνία, καθότι, λέει, αυτή είναι η «βέρα κομμουνίστρια». Λέτε απλά να ντρέπεται να πει ότι είναι υποψήφια του ΣΥΝ; Δεν το ξέρουμε. Ομως αυτό που ξέρουμε είναι ότι τα αντιΚΚΕ σύνδρομα της κυρα-Ολγας δεν κρύβονται, όσα ψέματα κι αν πει, όσες συκοφαντίες κι αν εκτοξεύσει.
Και η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας τι έκανε; Αντί τουλάχιστον να ζητήσει συγνώμη, που κατασπατάλησε να λεφτά των εισφορών των εργαζομένων για να στηρίξει την πολιτική της στο Χρηματιστήριο και να κάνει πλούσιους τους αετονύχηδες, τα αποκάλεσε ...«λογιστικές διαφορές»!
Και όχι μόνο. Λέει ακόμη ότι οι ζημιές θα αποκατασταθούν ...«μακροπρόθεσμα». Δηλαδή, πότε μακροπρόθεσμα; Το 2040, το 2050; Η ληστεία έγινε και δεν κρύβεται. Μάλλον αυτοί θα πρέπει να τρέξουν να κρυφτούν, γιατί εδώ υπάρχουν σοβαρότατες ευθύνες.
Κι ίσως η Νέα Δημοκρατία μιλήσει για σκάνδαλα. Ομως, μεγαλύτερο σκάνδαλο από την πολιτική απόφαση «επένδυσης» των χρημάτων των Ταμείων στο Χρηματιστήριο για λόγους «τόνωσης της αγοράς», δεν υπάρχει και είναι και δική της πολιτική αυτή.
Μάλιστα, προσανατολίζονται τώρα να δώσουν «πακέτα» διαχείρισης των αποθεματικών και στις ιδιωτικές τράπεζες. Κατά τα άλλα, το ασφαλιστικό σύστημα πάσχει από το δημογραφικό πρόβλημα και από τη γραφειοκρατία των Ταμείων.
ΜΗΠΩΣ λίγη ...αυτοσυγκράτηση θα ήταν μια φρόνιμη επιλογή για την ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών, που έσπευσε να εκφράσει την ικανοποίησή της για το γεγονός πως η Κύπρος συμπεριλαμβάνεται στις 10 προς ένταξη χώρες της έκθεσης του Ρομάνο Πρόντι;
Να θυμίσουμε, ίσως, ότι το ...πρόβλημα που υπάρχει στην Κύπρο δεν είναι το αν αποτελεί ή όχι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά η κατοχή ενός τμήματός της; Βεβαίως, στην κυβέρνηση έχουν εδώ και χρόνια συνδέσει αυτά τα δυο, όμως υπάρχουν βάσιμοι φόβοι ότι τα συνδέουν και άλλοι. Και, μάλιστα, με πολύ διαφορετικό τρόπο.
Τέλος πάντων, όλα θα φανερωθούν στο τέλος. Και ιδιαίτερα, πού το πάει ο περίφημος «διεθνής παράγοντας» και πώς σκέφτεται αυτήν την περίφημη ένταξη.Χτες ο «Ρ» δημοσίευσε απόσπασμα από τον επίσημο κατάλογο των δραστηριοτήτων των αμερικανικών κρατικών υπηρεσιών, που αφορούσε σε συσκέψεις μιας «επιστημονικής επιτροπής» του Πενταγώνου με θέμα την «αναζήτηση μεθόδων και μέσων για την ιδιάζουσα χρήση δυνάμεων, για την επίτευξη πολιτικών, οικονομικών και ηθικών αλλαγών σε χώρες που επηρεάζουν τα συμφέροντα των ΗΠΑ».
Οι επεμβάσεις ακολουθούν έναν στρατηγικό σχεδιασμό, ο οποίος καθορίζει στόχους, μέσα και μεθόδους. Το ενδιαφέρον, μάλιστα, είναι ότι η αλαζονεία της υπερδύναμης επιβάλλει πια τη δημοσιοποίηση της λειτουργίας των εργαστηρίων κατατρομοκράτησης των λαών.
Αρκεί να παρατηρήσει κανείς προσεκτικά για να αντιληφθεί πώς υλοποιούνται οι σχεδιασμοί των αμερικανικών «εργαστηρίων». Πέρα και πριν από τους βομβαρδισμούς και τους πολέμους, «η αλλαγή συμπεριφοράς των καθεστώτων» πραγματοποιείται με πιο ήπιες και σύγχρονες μεθόδους: Ελεγχος, ασφυκτικός, των ΜΜΕ, ανάδειξη φιλικού προς την Ουάσιγκτον πολιτικού προσωπικού, δημιουργία οικονομικών ελίτ απόλυτα εξαρτημένων από τις ΗΠΑ. Αν και όποτε όλα αυτά δεν είναι αρκετά, τότε έρχεται η ώρα της ωμής βίας. Οπως συνέβη στη Γιουγκοσλαβία και στο Αφγανιστάν, όπως ήδη συμβαίνει στο Ιράκ.