Associated Press |
Πρόσφατη αντιαμερικανική εκδήλωση στη ΛΔ Κορέας |
Το πρόσχημα για την εξαπόλυση των διόλου απίθανων επεμβατικών σχεδίων της Ουάσιγκτον έναντι της ΛΔ Κορέας έχει εδώ και μήνες όνομα, μολονότι στερείται οιασδήποτε ουσίας: «Βορειοκορεατικό πυρηνικό οπλικό πρόγραμμα». Πρόγραμμα πυρηνικών όπλων, το οποίο υποτίθεται πως αποκάλυψαν Βορειοκορεάτες αξιωματούχοι το περασμένο καλοκαίρι στον αναπληρωτή υφυπουργό Εξωτερικών Τζέιμς Κέλι, μόνον που ο τελευταίος αποφάσισε ξαφνικά να το «αποκαλύψει» δημοσίως τον περασμένο Οκτώβρη (δύο, δηλαδή, μήνες προ των τότε εκλογών ανάδειξης προέδρου στη Νότια Κορέα...). Μολονότι η χαλκευμένη «παραδοχή» της Πιονγκγιάνγκ για το υποτιθέμενο πρόγραμμα πυρηνικών της όπλων έχει περάσει για τα καλά στα διεθνή ΜΜΕ, κάτι τέτοιο ουδέποτε έχει συμβεί, πέραν βεβαίως της «αξιόπιστης αποκάλυψης» του Τζ. Κέλι, που τόσο πρόθυμα αναμασούν τα «ειδησεογραφικά» δίκτυα...
Ηδη, απ' τον περασμένο Δεκέμβρη, οπότε οι ΗΠΑ ανέκοψαν την αποστολή 500.000 τόνων αργού πετρελαίου προς τη ΛΔ Κορέας (επρόκειτο για μία εκ των δεσμεύσεων, που είχαν αναλάβει οι ΗΠΑ στο πλαίσιο της διμερούς συμφωνίας του '94 με τη ΛΔ Κορέας, με στόχο την αναστολή λειτουργίας πυρηνικών σταθμών με γραφίτη και αντ' αυτών τη δημιουργία πυρηνικών εργοστασίων ελαφρού ύδατος, τα οποία ουδέποτε έγιναν...), η κρίση που καλλιεργείται στην περιοχή της Κορεατικής Χερσονήσου μοιάζει να φουντώνει για τα καλά.
Η Ουάσιγκτον, εξασκώντας τη γνωστή τακτική των επαναλαμβανόμενων ψευδών κατηγοριών και ανησυχιών (περί «βορειοκορεατικού πυρηνικού οπλικού προγράμματος»), των απειλών και των ασφυκτικών πιέσεων σε συμμάχους τους (Ιαπωνία, Ν. Κορέα) και δυνάμεις της περιοχής (Ρωσία, Κίνα), εξαντλεί στο έπακρον την υπομονή της κυβέρνησης του Βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιουνγκ Β. Μιας κυβέρνησης, που, παρά τις προκλήσεις και τις απειλές, εξακολουθεί να έχει ανοιχτή τη θύρα για επίλυση της κρίσης μέσω διαπραγματεύσεων, με τη διαφορά πως αυτές πρέπει να γίνουν μόνο μεταξύ Πιονγκγιάνγκ και Ουάσιγκτον...
Οι συνεχείς προκλήσεις των ΗΠΑ έναντι της Πιονγκγιάνγκ ήταν, άλλωστε, που οδήγησαν την τελευταία σε μαθηματικά προβλεπόμενες ενέργειες, όπως:
- Απομάκρυνση «αμερόληπτων» επιθεωρητών της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) απ' το έδαφός της (έως τέλη Δεκέμβρη με στόχο την επαναλειτουργία πυρηνικών σταθμών, για την παραγωγή ηλεκτρενέργειας που θα καλύψει τις μείζονες ενεργειακές ανάγκες της χώρας).
- Αποχώρηση (στα μέσα Γενάρη) απ' τη διεθνή Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Οπλων (που επί της ουσίας υποχρεώνει μικρές χώρες να μην αποκτήσουν τα πυρηνικά που διαθέτουν άλλες δυνάμεις).
Παράλληλα, η Πιονγκγιάνγκ σταθερά απηύθυνε δύο σημαντικές προειδοποιήσεις:
- Πρώτον, πως δε θα επιτρέψει η αντιπαράθεση, που οι ΗΠΑ προκάλεσαν, να μετακυλίσει σε «διεθνές πυρηνικό ζήτημα» εν μέσω ΙΑΕΑ ή Συμβουλίου Ασφαλείας ΟΗΕ. Σε περίπτωση που η στρατηγική των ΗΠΑ για διεθνοποίηση του ζητήματος επιτύχει (όπερ θα φανεί και απ' το εάν τελικά θα συγκληθεί αύριο το διοικητικό συμβούλιο της ΙΑΕΑ για να αποφασίσει εάν θα υποβάλει ή όχι έκθεση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ σχετικά με την κατάσταση με τη ΛΔ Κορέας...), τότε η Πιονγκγιάνγκ έχει προειδοποιήσει την Ουάσιγκτον πως αυτό θα σημάνει αυτόματα την επανέναρξη των βαλλιστικών δοκιμών, προκειμένου να εξασφαλιστεί η προστασία της χώρας απ' τις αμερικανικές και άλλες ιμπεριαλιστικές διαθέσεις.
- Δεύτερον, η εις βάρος της επιβολή οιωνδήποτε διεθνών κυρώσεων θα θεωρηθεί πράξη κήρυξης πολέμου... Οχι άδικα, αφού, όπως σημείωνε προ τριών ημερών το βορειοκορεατικό πρακτορείο ειδήσεων KCNA, «η στρατηγική των ΗΠΑ είναι η στρατηγική του ερπετού που στραγγαλίζει το θήραμα προτού το καταπιεί»...
Οι προειδοποιήσεις της ΛΔ Κορέας δεν είναι ούτε άκαιρες, ούτε ρητορικά σχήματα λόγου, καθώς μοιάζουν να πηγάζουν απ' τη διεθνή εμπειρία της τελευταίας δεκαετίας. Η επιβολή οικονομικών, διπλωματικών και πολιτικών κυρώσεων έναντι μιας χώρας (π.χ., Ιράκ, ΟΔ Γιουγκοσλαβίας), που έχει επιλεγεί απ' τα διεθνή ιμπεριαλιστικά κέντρα ως το «επόμενο πεδίο δράσης» είναι το πρώτο στάδιο ενός αργού βασανιστικού πολέμου (ιδιαίτερα για τον άμαχο πληθυσμό της χώρας), με στόχο την ταπεινωτική υποχώρηση (εφ' όσον καμφθούν οι αντιδράσεις), ή την εξασθένιση του αντιπάλου μέχρις ότου έρθει η ώρα των «κλασικών πολεμικών επιχειρήσεων». Αν μη τι άλλο, η ΛΔ Κορέας δεν προτίθεται να δει το δραματικό ιμπεριαλιστικό σύμπλεγμα «πρώτα κυρώσεις, έπειτα "επιθεωρήσεις" ελεγκτών διεθνών οργανισμών - κατασκόπων, στο τέλος επέμβαση» να παίζεται εις βάρος της (όχι βεβαίως λόγω του μηδαμινού σε ορυκτό πλούτο υπεδάφους ή υποθαλάσσιου χώρου της, αλλά λόγω της ιδιαίτερης στρατηγικής κομβικής, εμπορικής και γεωπολιτικής της θέσης-βλέπε Κίνα, ρωσική «Απω Ανατολή»...). Ιδιαίτερα όσον αφορά σε μία χώρα που προ πεντηκονταετίας έζησε στο πετσί της την εμπειρία ενός καταστροφικού πολέμου που υποκινήθηκε και τράφηκε απ' τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό (Πόλεμος Κορέας 1950-'53) και που έκτοτε το φάντασμά του πλανάται πάνω απ' την κομμένη στα δύο Κορεατική Χερσόνησο, της οποίας το νότιο τμήμα φέρει αμερικανικές βάσεις με 37.000 πεζοναύτες!
Συνεπώς, εάν κάτι είναι αμφίρροπο στην εστία κρίσης της Κορεατικής Χερσονήσου, δεν είναι ούτε οι αμερικανικές ιμπεριαλιστικές διαθέσεις, ούτε ο πόθος των κορεατικών λαών να προασπίσουν την ειρήνη και - εάν δεν καταστεί δυνατόν η επιβίωση της ειρήνης... - την ελευθερία τους... Αυτό που μοιάζει αμφίρροπο, είναι εάν η τρέχουσα συγκυρία και ο ισχύων συσχετισμός δυνάμεων θα δυσκολέψει ή θα ενθαρρύνει τα επεμβατικά σχέδια των ΗΠΑ...
Οσον αφορά στη Νότια Κορέα, έως τώρα και παρά τις ασφυκτικές πιέσεις της Ουάσιγκτον, αυτή μοιάζει αφοσιωμένη στην καταβολή κάθε δυνατής προσπάθειας για την εκτόνωση της έντασης, παίζοντας πότε το ρόλο του αγγελιαφόρου και πότε το ρόλο του μεσολαβητή μεταξύ Ουάσιγκτον - Πιονγκγιάνγκ. Και αυτό, επειδή γνωρίζει πως μία εισβολή των ΗΠΑ στη ΛΔ Κορέας δε θα είναι δραματικά οδυνηρή μόνο για τον αδελφό βορειοκορεατικό λαό των 22.000.000 ανθρώπων, αλλά και για το δικό της πληθυσμό των περίπου 46.500.000. Είναι επιπλέον αξιοσημείωτο πως έως τώρα η Σεούλ, αφ' ενός, παραμένει αφοσιωμένη στις προσπάθειες προσέγγισης και αλληλεγγύης με τη ΛΔ Κορέας (παρά τα εμπόδια που προβάλλουν απ' την πολιτική των ΗΠΑ), αφ' ετέρου, δεν έχει υποστηρίξει (παρά τις παραπλανητικές ανακοινώσεις στελεχών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ) την αμερικανική πρωτοβουλία «διεθνοποίησης» της «βορειοκορεατικής κρίσης» μέσω κάποιας βραχυπρόθεσμης έκδοσης αυστηρού ή δυσμενούς ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ...
Οσον αφορά στην Κίνα, αυτή δε φαίνεται να έχει ανοίξει (όπως, άλλωστε, το συνηθίζει...) όλα τα χαρτιά της στην κρίση που οι ΗΠΑ καλλιεργούν στην Κορεατική Χερσόνησο. Οι θέσεις της για μία Κορεατική Χερσόνησο απαλλαγμένη από πυρηνικά όπλα (όπερ, βεβαίως, σημαίνει την απόσυρση των πυρηνικών που οι ΗΠΑ διατηρούν στη Ν. Κορέα!), για επίλυση των όποιων διαφορών εν μέσω διαπραγματεύσεων μοιάζουν αταλάντευτες. Εντούτοις, παρά τα τελευταία κρεσέντο έντασης, το Πεκίνο εξακολουθεί να τηρεί στάση αναμονής, αν όχι εκκωφαντικής «ουδετερότητας»... Αλλωστε, προ δύο βδομάδων, ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών, κατά τη συνάντησή του με τον Αμερικανό ομόλογό του, στο περιθώριο συζήτησης του ΟΗΕ για την τρομοκρατία, στη Ν. Υόρκη, φάνηκε να μην αντιτίθεται σθεναρά στην προσπάθεια των ΗΠΑ για διεθνοποίηση της κρίσης με τη ΛΔ Κορέας, αφήνοντας να διαφανεί πως το Πεκίνο θα δείξει στάση ανοχής σε μία ενδεχόμενη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που θα έχει βασικό θέμα τη ΛΔ Κορέας...
Η Ιαπωνία, απ' την άλλη, φαίνεται πως έχει, ήδη, λυγίσει υπό το βάρος των αμερικανικών πιέσεων. Η καινούρια εποχή στις σχέσεις Τόκιο - Πιονγκγιάνγκ, που είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται τον περασμένο Σεπτέμβρη, με αφορμή την τότε επίσκεψη του Ιάπωνα πρωθυπουργού Γιουνισίρο Κοϊζούμι στη ΛΔ Κορέας, μοιάζει να μην έχει ούτε διάρκεια, ούτε συνέχεια... Ούσα δεμένη στο άρμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, μοιάζει να υιοθετεί τις «ανησυχίες» των ΗΠΑ και να συνυπογράφει τις επιταγές της Ουάσιγκτον για ανάσχεση οικονομικής ή άλλης βοήθειας έναντι της Πιονγκγιάνγκ. Με τέτοιο τρόπο, που να αναγκάζει προ βδομάδας το βορειοκορεατικό υπουργείο Εξωτερικών να παρατηρεί πως «το πυρηνικό ζήτημα στην Κορεατική Χερσόνησο δεν είναι κάτι που επιδέχεται την ανάμειξη της Ιαπωνίας, η οποία θα πρέπει να πληρώσει πολύ υψηλό τίμημα, εάν συνεχίσει να παραβλέπει την αληθινή φύση του ζητήματος και να το αντιμετωπίζει με υπεροψία»(!)...
Η Μόσχα, απ' την άλλη, αφ' ενός, προτίθεται να ανεχθεί την έκδοση ενδεχόμενης προειδοποιητικής ανακοίνωσης απ' το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, αφ' ετέρου, επιχειρεί διπλωματική μεσολάβηση, στέλνοντας στην Πιονγκγιάνγκ (μέσω του Ρώσου υφυπουργού Εξωτερικών) πακέτο προτάσεων για την επίλυση της κρίσης με το ακόλουθο τρίπτυχο: Τερματισμός βορειοκορεατικού πυρηνικού προγράμματος έναντι γραπτών εγγυήσεων ασφαλείας των ΗΠΑ στη ΛΔ Κορέας και παροχή διεθνούς ή περιφερειακής οικονομικής και ανθρωπιστικής βοήθειας. Εξυπακούεται, βεβαίως, πως εάν κάποιος οχλήθηκε απ' αυτές τις προτάσεις, δεν ήταν η Πιονγκγιάνγκ, αλλά οι ΗΠΑ, που υποδέχτηκαν από χλιαρά έως αδιάφορα την προθυμία της Μόσχας να επέμβει πυροσβεστικά...
Στο μεταξύ, οι ΗΠΑ εξακολουθούν έναντι της ΛΔ Κορέας την τακτική σχιζοφρενή, που, απ' τη μια, διαβεβαιώνει πως δεν έχει εχθρικές διαθέσεις ούτε σχέδια εισβολής (βλέπε δηλώσεις Κόλιν Πάουελ 20/1), και, απ' την άλλη, χτυπά το χέρι στο τραπέζι, λέγοντας πως εάν δεν εγκαταλείψει τις «πυρηνικές φιλοδοξίες θα αντιμετωπίσει απομόνωση, οικονομική στασιμότητα και συνεχείς κακουχίες» (διάγγελμα Μπους για την Κατάσταση του Εθνους στις 28/1)!
Οπως, όμως, συμβαίνει και με την υπόθεση ΗΠΑ εναντίον Ιράκ, παρά τα συγκεχυμένα και αντιφατικά μηνύματα του Λευκού Οίκου, αναφορικά με το ενδεχόμενο στρατιωτικής δράσης, η στρατιωτική δράση είναι αυτή, που ως εκ «θαύματος» στο τέλος επικρατεί... Αλλωστε, ο υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ, Ντόναλντ Ράμσφελντ, κληθείς να απαντήσει για τις διαθέσεις της Ουάσιγκτον έναντι της Πιονγκγιάνγκ, είχε απροκάλυπτα διαλύσει οποιεσδήποτε ψευδαισθήσεις περί «ειρηνικής» επίλυσης της κρίσης, δηλώνοντας στις 23 του περασμένου Δεκέμβρη, τα ακόλουθα: «Είμαστε ικανοί να κάνουμε δύο μεγάλους περιφερειακούς πολέμους. Είμαστε σε θέση να νικήσουμε αποφασιστικά στον έναν και να καταφέρουμε το ίδιο, γρήγορα, και στον άλλο. Ας μην τρέφει κανείς αμφιβολίες γι' αυτό...».
Το βασικό σκελετό του σχεδίου επέμβασης στη ΛΔ Κορέας που εξετάζουν τελευταία οι ΗΠΑ, αποκαλύπτει, σε εκτενές τηλεγράφημά του, το βορειοκορεατικό πρακτορείο ειδήσεων KCNA, επισημαίνοντας «ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης με κατεύθυνση την εκδήλωση ένοπλης σύγκρουσης» στην Κορεατική Χερσόνησο.
Το πρακτορείο επισημαίνει πως την ώρα που οι ΗΠΑ διατείνονται πως τάχα επιθυμούν «ειρηνική επίλυση της κρίσης μέσω πολυμερών συνομιλιών», το Πεντάγωνο επισπεύδει τις προετοιμασίες του μελετώντας ένα «σοβαρό σενάριο πολέμου» για την εξαπόλυση στρατιωτικών επιθέσεων κατά της ΛΔ Κορέας. Σενάριο, που «προβλέπει σαρωτικό χτύπημα της επικράτειας της ΛΔ Κορέας εντός ολίγων ωρών μετά τη λήψη εντολής για εισβολή και που σχεδιάζεται να διεκπεραιωθεί ως επί το πλείστον από την Αμερικανική Διοίκηση Ειρηνικού Ωκεανού και τη στρατηγική διοίκηση ΗΠΑ - Ν. Κορέας»!
Αναφέρεται, επιπλέον, πως «οι αμερικανικές δυνάμεις στη Ν. Κορέα, μαζί με το στρατό αυτής της χώρας, έχουν επεξεργαστεί σχέδιο εισβολής στη ΛΔ Κορέας, προχωρώντας ήδη σε σχετικές προετοιμασίες». Βασική μέθοδος πραγματοποίησης του πολεμικού σεναρίου είναι ένα ταυτόχρονο και σαρωτικό χτύπημα της ΛΔ Κορέας με κινητοποίηση «υψηλής τεχνολογίας στρατιωτικών πληροφοριακών συστημάτων που έχουν δοκιμαστεί στον πόλεμο στο Αφγανιστάν, προκειμένου να εξασθενίσουν τη δυνατότητα της ΛΔ Κορέας για αντίποινα», επισημαίνει το KCNA, προσθέτοντας πως το σενάριο συζητήθηκε στη «νοτιοκορεατικο-αμερικανική ετήσια συμβουλευτική συνάντηση ασφαλείας» στην Ουάσιγκτον στις 20 Δεκέμβρη του 2002, «όπου ο Αμερικανός υπουργός Αμυνας Ράμσφελντ αποκάλυψε σχέδιο αντιμετώπισης αιφνιδιαστικής επίθεσης με πρόσχημα το πυρηνικό ζήτημα της ΛΔ Κορέας».
Το KCNA υπογραμμίζει πως το παρόν πολεμικό σενάριο των ΗΠΑ διαφέρει από τα πολεμικά σενάρια του παρελθόντος για εισβολή στη ΛΔ Κορέας, αφού «χαρακτηρίζεται κυρίως από το γεγονός πως όλες οι στρατιωτικές ενέργειες είναι σχεδιασμένες υπό την προϋπόθεση πως οι αμερικανικές δυνάμεις θα εντείνουν προληπτικές επεμβάσεις στη ΛΔ Κορέας στη βάση χρήσης εκσυγχρονισμένου μάχιμου εξοπλισμού και της δραστικής ενίσχυσης των αμερικανικών δυνάμεων στη Ν. Κορέα». Αναφέρεται επίσης πως ως «ώρα μηδέν» για την έναρξη της αμερικανικής επέμβασης (στο πλαίσιο της οποίας «θα επιχειρηθεί ο έλεγχος του βορειοκορεατικού εναέριου χώρου εντός δύο - τριών ημερών») θα θεωρηθεί η επαναλειτουργία βορειοκορεατικών πυρηνικών σταθμών για την παραγωγή ενέργειας.
Και το πρακτορείο KCNA επισημαίνει, σ' αυτό το σημείο, δύο δεδομένα:
- Πρώτον, το γεγονός πως στις 25 Γενάρη δόθηκε εντολή για την αποστολή του τεράστιου αμερικανικού αεροπλανοφόρου «ΚΙΤΙ ΧΟΚ», καθώς και πολεμικών πλοίων του έβδομου αμερικανικού στόλου, στα θαλάσσια ύδατα της Κορεατικής Χερσονήσου (αντί της αποστολής τους στον Περσικό...).
- Δεύτερον, την προ (πέντε) ημερών ανακοίνωση της ιαπωνικής κυβέρνησης Κοϊζούμι πως μελετά σχέδιο εκκένωσης των περίπου 33.000 Ιαπώνων που βρίσκονται στη Ν. Κορέα σε περίπτωση εισβολής στην Πιονγιάνγκ, εντός 70 ωρών από την έναρξη επίθεσης! («Γι' αυτό το σκοπό, η Ιαπωνία έχει θέσει σε ετοιμότητα πολεμικά αεροσκάφη και πλοία των λεγόμενων Δυνάμεων Αυτοάμυνας στην περιοχή» υπογραμμίζει το KCNA).
«Κατόπιν αυτών, οι μεγαλόστομες αναφορές των ΗΠΑ σε "πολυμερείς συνομιλίες" δεν είναι τίποτε άλλο παρά προπέτασμα καπνού με στόχο την εξαπάτηση της ΛΔ Κορέας και της διεθνούς κοινότητας και της μείωσης της εγρήγορσής τους, ώστε να επιτευχθεί η αιφνιδιαστική επίθεση κατά της ΛΔ Κορέας», σημειώνει το KCNA και καταλήγει: «Η ΛΔ Κορέας είναι παρ' όλα αυτά έτοιμη να αντιμετωπίσει την αμερικανική στρατιωτική επίθεση με την απεριόριστη χρήση όλων των μέσων αυτοάμυνας»...