Avaton |
Με το νομοσχέδιο - που πρώτη είχε επεξεργαστεί η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η οποία είχε συντάξει και τον «τρομονόμο Νο1», το Ν. 2928/2001 - η κυβέρνηση της ΝΔ σπεύδει να ικανοποιήσει την απαίτηση της ΕΕ για την προσαρμογή όλων των κρατών - μελών στις αποφάσεις των Συνόδων Κορυφής από το Λάακεν (Οκτώβρης 2001) μέχρι τις πλέον πρόσφατες (Μάρτης 2004), για την αντιμετώπιση της «τρομοκρατίας» και τη σωρεία των «τρομοσυμφωνιών» που ακολούθησαν. Ετσι παρουσίασε τον «ευρωτρομονόμο» και το «ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και παράδοσης» σε ένα ενιαίο τρομονομοθέτημα. Στόχος της κυβέρνησης είναι το νομοσχέδιο να έχει γίνει νόμος του κράτους μέσα στην επόμενη εβδομάδα.
Κατ' αρχάς, μείζον θέμα προκύπτει από τον ορισμό της «τρομοκρατίας», ο οποίος αρχικά διατυπώθηκε από την ΕΕ. Τώρα επιχειρείται η ενσωμάτωσή του στο ελληνικό δίκαιο και δίνει τη δυνατότητα στο κράτος να χαρακτηρίζει τρομοκρατία μέχρι και κινητοποιήσεις του μαζικού λαϊκού κινήματος.
Σύμφωνα με τις προτεινόμενες διατάξεις, μια πράξη θεωρείται τρομοκρατική «όταν γίνεται με τρόπο ή σε έκταση ή υπό συνθήκες που είναι δυνατόν να βλάψουν σοβαρά μια χώρα ή έναν διεθνή οργανισμό και με σκοπό να εκφοβίσει σοβαρά έναν πληθυσμό ή να εξαναγκάσει παρανόμως δημόσια αρχή ή διεθνή οργανισμό να εκτελέσει οποιαδήποτε πράξη ή να απόσχει από αυτήν ή να βλάψει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις συνταγματικές, πολιτικές, οικονομικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού». Και μόνο μ' αυτή τη ρευστού νοήματος παράγραφο, εύκολα θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν ως «τρομοκράτες» εργαζόμενοι που συμμετέχουν σε μια απεργιακή κινητοποίηση σε οργανισμό κοινής ωφέλειας, σε συμβολικές καταλήψεις κτιρίων, οδών...
Στην κατηγορία της «τρομοκρατίας» υπάγονται από τούδε και στο εξής ενέργειες, όπως: Η ανθρωποκτονία με πρόθεση, η βαριά σωματική βλάβη, η θανατηφόρα βλάβη, η αρπαγή, η αρπαγή ανηλίκων, ο εμπρησμός, ο εμπρησμός σε δάση, η πλημμύρα, η έκρηξη, οι παραβάσεις σχετικά με τις εκρηκτικές ύλες, η κοινώς επικίνδυνη βλάβη, η άρση ασφαλιστικών εγκαταστάσεων, η πρόκληση ναυαγίου, η δηλητηρίαση πηγών και τροφίμων, η νοθεία τροφίμων. Επίσης, η διακεκριμένη φθορά ξένης ιδιοκτησίας, η διατάραξη της ασφάλειας των συγκοινωνιών, η διατάραξη της ασφάλειας σιδηροδρόμων, πλοίων και αεροσκαφών.
Οπως μπορεί κανείς να παρατηρήσει, χρησιμοποιούνται όροι γενικοί. Ετσι, με τέτοιες διατάξεις - λάστιχο, μπορεί να θεωρούνται τρομοκράτες ακόμα και οι απεργοί στις «Ολυμπιακές Αερογραμμές», τον ΟΣΕ ή οι λιμενεργάτες. Οι οποίοι σε μια απεργία - και με τη γνωστή «μηχανή» έκδοσης δικαστικών αποφάσεων περί «παράνομων και καταχρηστικών» - οπωσδήποτε θα διαταράσσουν την ασφάλεια των συγκοινωνιών, την ασφάλεια σιδηροδρόμων, πλοίων και αεροσκαφών. Κι αν ακόμα δεν κινηθεί μια τέτοια διαδικασία από τις κυβερνήσεις και τους μηχανισμούς καταστολής, και μόνο ο κίνδυνος οπωσδήποτε θα δρα παραλυτικά για μια μερίδα εργαζομένων. Χώρια το άλλοθι που θα δίνει στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες για την πάγια απραξία τους.
Ως φύλλο συκής στο νομοσχέδιο ορίζεται και τι δεν είναι τρομοκρατική πράξη. Ετσι, τυπικά δεν ποινικοποιείται κάθε ενέργεια που εκδηλώνεται ως προσπάθεια εγκαθίδρυσης δημοκρατικού πολιτεύματος ή διαφύλαξης ή αποκατάστασής του ή ενέργεια που αποσκοπεί στην άσκηση θεμελιώδους ατομικής, πολιτικής ή συνδικαλιστικής ελευθερίας ή άλλου δικαιώματος που προβλέπεται από το Σύνταγμα ή την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών. Δηλαδή, δήθεν επιχειρείται να τεθούν ασφαλιστικές δικλείδες, ώστε να μη βαπτίζονται τρομοκρατικές ενέργειες επεισόδια κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων, καταλήψεις κτιρίων κ.λπ.
Επ' αυτού ορισμένα ερωτήματα:
- Σε πόσες διαδηλώσεις ή γενικές συνελεύσεις συνδικάτων έχουν σταλεί ασφαλίτες να τις παρακολουθούν, ακόμα και οπλοφορώντας;
- Το γεγονός δεν επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο προηγούμενος πρωθυπουργός;
- Εγιναν ή όχι συλλήψεις διαδηλωτών, τους οποίους υπέδειξαν σε αστυνομικούς οι ασφαλίτες, ακόμα και ώρες μετά το πέρας της διαδήλωσης;
- Τους έσυραν ή όχι στα κρατητήρια φορτώνοντάς τους ετεροχρονισμένα με την «παράβαση» κάποιας ή κάποιων διατάξεων;
- Ποιος εγγυάται ότι αυτό δε θα επαναληφθεί;
- Και ποιος εγγυάται ότι αυτό δε θα επαναληφθεί με το «όπλο» των νέων, ενισχυμένων «αντιτρομοκρατικών» διατάξεων;
Αυξάνονται οι ποινές. Μέχρι και δεκαετής η κάθειρξη για όποιον συμμετέχει σε τρομοκρατική ομάδα, ή όποιον τη στηρίζει με πληροφορίες, υλικά, χρήμα. Αρα η παροχή οικονομικής βοήθειας, ακόμα και με απλό έρανο σε οργανώσεις ενταγμένες στις γνωστές λίστες της ΕΕ (π.χ. Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) τιμωρείται;
Εξάλλου προβλέπεται τουλάχιστον δεκαετής κάθειρξη για όποιον διευθύνει τρομοκρατική οργάνωση. Ακόμα και αν ένας τρομοκράτης υποπίπτει σε απλό πλημμέλημα - στο συνολικό πλαίσιο της δραστηριότητάς του - του επιβάλλεται ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών ετών. Το όριο παραγραφής για πράξεις τρομοκρατικές που απειλούνται με ισόβια, ανεβαίνει στα 30 χρόνια.
Για τυχόν ευθύνη νομικών προσώπων στην τέλεση τρομοκρατικής πράξης προβλέπονται πρόστιμα από 20.000 έως 3.000.000 ευρώ, οριστική ή προσωρινή αφαίρεση της άδειας λειτουργίας της επιχείρησης από 1 μήνα έως 2 χρόνια, καθώς και οριστικός ή προσωρινός αποκλεισμός, για το ίδιο διάστημα, από δημόσιες παροχές ή από δημόσιους οργανισμούς.
Ωστόσο, το ζήτημα είναι αλλού: Αν γίνει τρομοκρατικό χτύπημα από υπάλληλο εταιρίας και κριθεί ότι έγινε «λόγω αμέλειας ενός από τα διευθυντικά στελέχη... ως προς την εποπτεία ή τον έλεγχο του ιεραρχικά κατώτερου στελέχους» επιβάλλονται πάλι εξοντωτικές για την εταιρία ποινές. Επ' αυτού ανοίγει ή όχι ο δρόμος ώστε οι εργοδότες να ζητούν πλήρη στοιχεία για την πολιτική και κοινωνική συμπεριφορά των υπαλλήλων τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται;
Ακόμα: Για πρώτη φορά τρομοκρατικό αδίκημα θεωρείται ότι μπορεί να τελεστεί και από ένα μεμονωμένο άτομο και όχι αναγκαστικά από μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης. Μπαίνουμε δηλαδή στην εποχή του «ατομικού τρομοκράτη».
Σημειώστε και ότι με το νομοσχέδιο τιμωρούνται πλέον και οι «προπαρασκευαστικές» πράξεις μιας τρομοκρατικής ενέργειας. Ως τέτοιες ορίζονται η διακεκριμένη κλοπή, η ληστεία και η πλαστογραφία. Και αυτή η διάταξη είναι έτσι ρευστή, ώστε να αφήνει «παράθυρο» για να χαρακτηριστούν «τρομοκρατικές» ακόμη και καθημερινές πράξεις δήθεν «ατομικών τρομοκρατών», στην πραγματικότητα φτωχοδιάβολων.
Τιμωρείται και η απλή απειλή. Οποιος δηλαδή απειλεί «σοβαρά» με την τέλεση κάποιου από τα αναφερόμενα παραπάνω εγκλήματα, και «έτσι προκαλεί τρόμο», τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δυο ετών. Επομένως, κομμένη και η πλάκα για όσους πιτσιρικάδες ξεσπούν με αρρωστημένα - αλλά λίγο πολύ αναμενόμενα και ανεκτά - αστεία, π.χ. μέσω Ιντερνετ. Στην «κοινωνία της πληροφορίας» και του διαδικτύου που με τόση ζέση επαγγέλλεται ο Γιώργος Β' Παπανδρέου, όλα έχουν τη θέση τους. 'Η όχι;