Τους ακούς να μιλούν με θυμό και αγανάκτηση, καταγγέλλοντας την κυβέρνηση, κριτικάροντας την αντιπολίτευση, βάζοντάς τα με την κρατική γραφειοκρατία, εξορκίζοντας την αδικία. Αναψοκοκκινίζουν, επιτιθέμενοι στον Μπους, που άφησε τους μαύρους να πνιγούν, κατηγορώντας τον Ερντογάν που δεν αναγνωρίζει την Κύπρο. Κι ύστερα μαλακώνουν, αναφερόμενοι στα βάσανα των απλών ανθρώπων του λαού, που πλήττονται από την ανεργία και την ακρίβεια και βιώνουν τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Παραθέτουν οικονομικά και άλλα στοιχεία, αναλύουν μετρήσεις, προλογίζουν ρεπορτάζ, μεταφέρουν αποκλειστικές πληροφορίες από «υψηλές πηγές». Συνοψίζουν, εκτιμούν, σχολιάζουν, κρίνουν, προβλέπουν, προτείνουν. Ο καθένας με το στιλ του. Αλλος ήρεμος και προσηνής, άλλος εκρηκτικός κι απότομος. Ο ένας ευγενής, με λεπτεπίλεπτο χιούμορ, ο δεύτερος χοντροκομμένος, με άναρθρες κραυγές.
Είναι οι δημοσιογράφοι - τηλεοπτικοί αστέρες, που έχουν αναλάβει το ρόλο του σχολιαστή στα δελτία ειδήσεων. Οι «ξερόλες», που ασχολούνται «επί παντός του επιστητού». Ο καθένας και το παράθυρό του κι από πάνω τους ο κεντρικός παρουσιαστής, που συντονίζει τις παρεμβάσεις τους. Και το δελτίο ειδήσεων μετατρέπεται σε σκηνοθετημένη τηλεοπτική συζήτηση. Είδηση, εδώ, δεν είναι «τι, πώς και γιατί έγινε», αλλά «τι εκτιμά ο σχολιαστής». Μάλιστα, η εκτίμηση προηγείται του γεγονότος, καθώς το ρεπορτάζ έπεται του σχολιασμού του. Ετσι ο δημοσιογράφος, από μεταφορέας των ειδήσεων και κριτής των παραλείψεων, μετατρέπεται σε «πηγή» των γεγονότων κι αυθεντία των εξηγήσεων. Και ο τηλεθεατής, από σκεπτόμενος αποδέκτης των μηνυμάτων, σε καταναλωτή «μασημένης τροφής».
Οι «σοφοί των παραθύρων» λειτουργούν σαν συμβουλάτορες ή -όπως λένε οι «ειδικοί» - διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Μ' αυτό τον τρόπο χειραγωγείται η ενημέρωση στην κατεύθυνση που οι ίδιοι - και, βεβαίως, τα αφεντικά τους - επιδιώκουν. Με την επιλεκτική προβολή των ειδήσεων, την απόκρυψη της βαθύτερης ουσίας τους και τη «θορυβώδη» ανάδειξη των ήσσονος σημασίας γεγονότων, επιχειρείται ο αποπροσανατολισμός από το κύριο και το βασικό, εμποδίζεται ο τηλεθεατής ν' αποκτήσει συνολική αντίληψη και να βγάλει γενικό συμπέρασμα. Η φωνακλάδικη, πλην όμως, επιδερμική κριτική στην κυβέρνηση δημιουργεί ψευδαισθήσεις κι αυταπάτες για δυνατότητες διόρθωσης της αντιλαϊκής πολιτικής της. Και η «απαλή κριτική» στην αξιωματική αντιπολίτευση αποκρύπτει την αλήθεια της ουσιαστικής πολιτικής σύμπλευσής της με τους κυβερνώντες.
Βεβαίως, οι τηλεοπτικοί προπαγανδιστές τη δουλιά τους κάνουν, για την οποία και πληρώνονται πολύ καλά. Και δεν είναι μόνον, ή τόσο, ο τηλεοπτικός ανταγωνισμός που επέβαλλε τη χρησιμοποίησή τους σε νέο ρόλο, όσο η ανάγκη της ακόμα μεγαλύτερης χειραγώγησης της ενημέρωσης, σε μια περίοδο που εντείνεται η αντιλαϊκή επίθεση. Είναι, δε, φυσικό κι επόμενο το σύστημα διακυβέρνησης και η εξουσία της κυρίαρχης τάξης ν' αξιοποιούν, σε περιόδους σαν αυτή, ό,τι καλύτερο διαθέτουν στον τομέα της προπαγάνδας, για ν' αποκοιμίζουν το λαό. Αντίσταση στον ύπνο δεν είναι μόνον ή κυρίως το άνοιγμα των ματιών, αλλά το ξύπνημα του μυαλού. Για να παραμείνει, λοιπόν, ξάγρυπνος ο τηλεθεατής, χρειάζεται ν' αντιληφθεί ότι οι «σοφοί των παραθύρων» είναι οι «σοφιστές» που ανέλαβαν την οργανωμένη επιχείρηση αποπροσανατολισμού και παραπλάνησής του...
Παύλος ΡΙΖΑΡΓΙΩΤΗΣ