Αρκετοί άνθρωποι ξεχωρίζουν στη ζωή και όταν "φεύγουν", οι ζώντες αντιπαλεύοντας τη λησμοσύνη τούς αποχαιρετούν ως "αθάνατους". Σπάνιοι είναι, όμως, εκείνοι που μένουν, πραγματικά, "αθάνατοι". Και για όσους τους γνώρισαν και για τους κατοπινούς. Που δε λησμονιούνται, καθώς αποτελούν "κομμάτι" της ζωής των ζωντανών. Που υπάρχουν στη σκέψη, στην κουβέντα, στη συναναστροφή, στη δουλιά, στην αργία, στην πίκρα, στη χαρά, στις πορείες διαμαρτυρίας, στον αγώνα ενάντια στα στραβά του κόσμου, στην ελπίδα για την καλυτέρευσή του, στον έρωτα, ανάμεσα σ' ό,τι αγαπούν οι ζωντανοί. Τέτοιος "αθάνατος" έμεινε, ως άνθρωπος και δημιουργός, ο μυριάκριβος Μάνος Λοϊζος.Και μόνο το όνομά του να προφέρεις, γλυκαίνει η ομιλία κι η ψυχή σου. Γιατί, από εκείνον "τίποτα δεν πάει χαμένο".
Μια ακόμα απόδειξη: Το βιβλίο του Θανάση Συλιβού "ΜΑΝΟΣ ΛΟΪΖΟΣ... η δική του ιστορία",που εκδόθηκε από τη "Σύγχρονη Εποχή".Μια "κατάθεση αγάπης", όπως το αποκαλεί ο Λευτέρης Παπαδόπουλος,προλογίζοντάς το. Κατάθεση αγνής αγάπης ενός νεότερου ανθρώπου, που εκφράζει πολλές χιλιάδες σημερινούς νέους και εφήβους: "Θα ήθελα να μπορούσα να έγραφα κι εγώ προσωπικές μαρτυρίες για τον Μάνο Λοϊζο μα, δυστυχώς, δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω. Η επαφή μου μαζί του έγινε μέσα από τα ίδια τα τραγούδια και διαβάζοντας αυτά που γράφτηκαν γι' αυτόν (...)". Μια αγάπη, που (με το υλικό που διέθεσαν στον συγγραφέα οι Φώντας Λάδης και Μανώλης Ρασούλης - φίλοι και συνεργάτες του συνθέτη) κρατά "ζωντανό" εκείνον, που τόσο πολύ αγαπιέται και τραγουδιέται από κάθε γενιά. Κι όσοι δεν τον γνώρισαν, μπορούν να τον γνωρίσουν με το βιογραφικό "Μουσικό οδοιπορικό", τις αφηγήσεις, συνεντεύξεις και τους στίχους του, την εργογραφία του (η θεατρική θέλει κι άλλη διερεύνηση, λ.χ., λείπει η μουσική και το τραγούδι του στο θεατρικό έργο "Το μήλο", σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κωνσταντινίδη, που παίχτηκε το χειμώνα του 1968), τις φωτογραφίες και αναμνήσεις - κρίσεις συνεργατών και φίλων του, που περιέχει το βιβλίο. Από τις κρίσεις, σημαντικότερη είναι η ακροτελεύτια του Φώντα Λάδη,για μια συνήθως αποσιωπούμενη πλευρά του Λοϊζου. Τη "μαρξιστική, κομμουνιστική ιδεολογία" και "πηγή της αισιοδοξίας" του, της ανθρωπιάς, των τραγουδιών του, του συνδικαλιστικού αγώνα του.
Αρ. ΕΛΛΗΝΟΥΔΗ
Ασφαλώς θα είχατε προσέξει ορισμένους πρωτοσέλιδους τίτλους των εφημερίδων, την επομένη της ομιλίας του Κ. Σημίτη στο "Εκόνομιστ", του τύπου "ο Κ. Σημίτης βάλλει τώρα κατά των επιχειρηματιών", κλπ. Ομως, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, όχι μόνο δεν κατάλαβαν κάτι τέτοιο, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Είναι χαρακτηριστικές οι τοποθετήσεις ορισμένων από αυτούς, που παρευρίσκονταν στην ομιλία, στην "Εξουσία". Παράδειγμα: Ο Κυρ. Φιλίππου, επικεφαλής του ομίλου εταιριών ΦΑΓΕ, ΕΒΓΑ, "Βοσινάκης" κλπ., δήλωσε: "Ενας σωστός επιχειρηματίας δεν μπορεί παρά να συμφωνεί με τις επιλογές και τις κατευθύνσεις της οικονομικής και βιομηχανικής πολιτικής... Προσωπικά, ακούγοντας τον πρόεδρο της κυβέρνησης στο συνέδριο του "Εκόνομιστ", έμεινα απολύτως ικανοποιημένος, διαπιστώνοντας ότι ο πρωθυπουργός συμπορεύεται με τα σύγχρονα οικονομικά και κοινωνικά ρεύματα"!. Παρόμοιες τοποθετήσεις, δικαιολογώντας μάλιστα την "κριτική" του πρωθυπουργού, έκαναν ο αντιπρόεδρος της "Ιντρακόμ", της "Αλτέκ", κ.ο.κ.
Αυτό δα έλειπε, να μην ξέρουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες για ποιον δουλεύει η κυβέρνηση Σημίτη. Το πρόβλημα είναι με ορισμένους από την άλλη πλευρά, των εργαζομένων, οι οποίοι επιχειρούν να νομιμοποιήσουν την αντιλαϊκή επέλαση, μέσω του κοινωνικού διαλόγου - απάτης.
Πολλά και αξιοσημείωτα - για την επικίνδυνη διάσταση που έχουν - είπε ο πρωθυπουργός, όταν προχτές το βράδυ αναφέρθηκε στο πλαίσιο που θα κινηθεί ο διαβόητος "κοινωνικός διάλογος".
Μεταξύ αυτών, έθεσε και την εξής "αναγκαιότητα", ως ζήτημα που θα απασχολήσει τους "κοινωνικούς εταίρους": Τη διασφάλιση κοινωνικής συναίνεσης, με στόχο την αύξηση των πραγματικών, λέει, εισοδημάτων σε συνθήκες χαμηλού πληθωρισμού!
Τι σημαίνει αυτό; Χρόνια ολόκληρα τώρα, οι εκάστοτε "γαλαζοπράσινες" κυβερνήσεις όρθωναν μπροστά σε κάθε λαϊκό αίτημα, τη δήθεν αναγκαιότητα μείωσης του πληθωρισμού σε μονοψήφιο επίπεδο. Σε κάθε ευκαιρία μάλιστα, δεν παρέλειπαν να τονίζουν πόσο θετικές συνέπειες θα έχει μια τέτοια επιτυχία στα λαϊκά εισοδήματα. Τώρα λοιπόν, που μετά από τόσα χρόνια λιτότητας για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα, "πετύχαμε" να έχουμε πληθωρισμό 6%, φαίνεται πως τα πράγματα δεν άλλαξαν ούτε στο ελάχιστο. Διότι, ούτε λίγο - ούτε πολύ, ο πρωθυπουργός, στην παραπάνω φράση του, μας λέει ότι για να διατηρήσουμε τον πληθωρισμό σε χαμηλά επίπεδα, οι εργαζόμενοι πρέπει να εξακολουθούν να είναι συγκρατημένοι στις εισοδηματικές τους διεκδικήσεις. Απαιτεί μάλιστα και "κοινωνική συναίνεση" γι' αυτό! Με άλλα λόγια, αυτό που λέει κι ένα γνωστό τραγούδι "τα σα μα και τα μα μάσα τα"...
Σαν "θερμοκήπιο", για την εκδήλωση των πιο ακραίων μορφών θρασύτητας και ασυδοσίας των εργοδοτών, λειτουργεί η αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης και τα όσα χειρότερα απεργάζεται. Πρόσφατο παράδειγμα μιας τέτοιας θρασύτητας, η περίπτωση με την κλινική "Ασκληπιείον Αθηνών". Ο ιδιοκτήτης έχει μήνες ολόκληρους να πληρώσει τους μισθούς των εργαζομένων. Απολύει ακόμη και ολόκληρο το ΔΣ του σωματείου και συνολικά τους μισούς εργαζόμενους. Δεν τους καταβάλει ούτε καν την αποζημίωση. Στήνει απεργοσπαστικό μηχανισμό. Και, φτάνοντας στο "άκρον άωτον" της θρασύτητας, ζητά από τους απολυμένους να του καταβάλουν από πάνω χρηματικό πρόστιμο για ηθική βλάβη, που δήθεν υπέστη!
Και όλα αυτά συμβαίνουν, με δεδομένη μια (υποτυπώδη μεν) εργατική νομοθεσία, που στα χαρτιά υπερασπίζεται αυτά τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα, αλλά δε βρίσκεται κανείς αρμόδιος να την εφαρμόσει. Και έρχονται από πίσω οι κυβερνητικές εξαγγελίες για "προσαρμογή των εργασιακών σχέσεων στα νέα δεδομένα, όπου τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται κεκτημένο"...
"Δε ζητάμε την αναστολή της ανεξέλεγκτης επέκτασης των πολυεθνικών, που έχουν διακόψει τη λειτουργία χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αλλά τη δημιουργία ενός πλαισίου συνύπαρξης"! Αυτό είπαν χτες κατά τη συνάντησή τους με την υπουργό Ανάπτυξης Β. Παπανδρέου οι εκπρόσωποι της διοίκησης της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ). Είπαν κι άλλα ωραία. Μεταξύ αυτών, επανέλαβαν ό,τι ακριβώς και οι εμποροβιομήχανοι: Να συμπεριληφθεί το εμπόριο στο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.
Ποιο εμπόριο, να εννοούν, άραγε; Σίγουρα πάντως, δεν κόπτονται για τους χιλιάδες μικρέμπορους των συνοικιών, που πνίγονται στα "φέσια" και καθημερινά βλέπουν τον τζίρο τους να μειώνεται. Ούτε εκείνους που τρέχουν στους τοκογλύφους για να πάρουν ένα δάνειο με ληστρικούς όρους, προκειμένου να σώσουν, έστω και προσωρινά, την επιχείρησή τους...
Εμείς τι να πούμε; Να συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι, να μάλαμα...
Ο άνθρωπος δεν έχει το θεό του. Ο λόγος, για τον υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας Στ. Σουμάκη, ο οποίος ανέφερε ότι αποτελεί κατόρθωμα του υπουργείου η επάνδρωση των ανασφάλιστων πλοίων που δένουν στο λιμάνι της Πάτρας με Ελληνες ναυτεργάτες και η ασφάλισή τους στο ΝΑΤ! Συμπλήρωσε δε ότι πέρα από τη ...συνδρομή του υπουργείου σε αυτό το θετικό αποτέλεσμα συνέβαλε και "η καλή συνεργασία μεταξύ ναυτεργατών και εφοπλισμού"!
Βέβαια, η πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με αυτά που δήλωσε ο υπουργός, αφού οι ναυτεργάτες και μόνον αυτοί ήταν που επί 10 μέρες βρίσκονταν ανεβασμένοι στους καταπέλτες, ακινητοποιώντας τα ανασφάλιστα πλοία της Πάτρας και υποχρεώνοντας, τελικά, τους εφοπλιστές να εφαρμόσουν τη νομοθεσία. Μα, σε ποιους νομίζει ότι απευθύνεται;
Μείωσε τα επιτόκιά της η Εθνική Τράπεζα και έσπευσαν αμέσως όλες οι υπόλοιπες να αναπροσαρμόσουν κι αυτές τα δικά τους, όχι μόνο προς την ίδια κατεύθυνση (δηλαδή μείωση), αλλά ...και στα ίδια επίπεδα.
Αυτός είναι ο περίφημος ...ελεύθερος ανταγωνισμός των τραπεζών και της αγοράς γενικότερα. Πλήρης ομοιομορφία και αυτοματισμός στην ταύτιση. Η, όπως πιο συνηθισμένα το λένε οι οικονομολόγοι, καθεστώς απόλυτα μονοπωλιακής αγοράς. Κι όλα αυτά, σε βάρος, φυσικά, των εκατομμυρίων καταθετών και υπέρ των ακόμα μεγαλύτερων τραπεζικών κερδών.
Οταν ο πρωθυπουργός Τζον Μέιτζορ ανακοίνωσε την 1η του Μάη ως ημερομηνία διεξαγωγής των βρετανικών εκλογών, δεν υπολόγισε μια πιθανή σύμπτωση, αυτή της θριαμβευτικής νίκης του Νέου Εργατικού Κόμματος ανήμερα της Πρωτομαγιάς. Τα προγνωστικά όμως εμφανίζουν ότι ο ηγέτης των Εργατικών, Τόνι Μπλερ, θα είναι ο επόμενος ένοικος της Ντάουνινγκ Στριτ, και το Εργατικό Κόμμα μετά από 18 χρόνια και πάλι στην εξουσία. Ο Μπλερ φαίνεται να κατορθώνει το "ακατόρθωτο". Ο 43χρονος ηγέτης, που προέρχεται από οικογένεια Συντηρητικών πολιτικών, ανήκει σ' αυτή τη γενιά των "επιτυχημένων και καθωσπρέπει εκσυγχρονιστών πολιτικών". Αναδύθηκε στην εξουσία μέσα από μία συγκυρία, αυτή του θανάτου του προκατόχου του Τ. Σμιθ, το 1994 και η εκλογή του έχει σηματοδοτήσει τη συντηρητική στροφή του Εργατικού Κόμματος. Βασικές αρχές, όπως αυτές της προάσπισης των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και της αρωγής των κοινωνικά κατατρεγμένων, έχουν εγκαταλειφθεί. Αντίθετα, η ελευθερία της οικονομίας της αγοράς, οι ιδιωτικοποιήσεις και η προετοιμασία για τον 21ο αιώνα, αποτελούν τα κύρια σημεία της σημερινής πολιτικής του κόμματος κάτω από την καθοδήγησή του. Πιστός στο θατσερικό μοντέλο, όπως ο ίδιος σπεύδει να δηλώσει για να καθησυχάσει τους οικονομικά ισχυρούς, έχει υιοθετήσει τις θέσεις του Συντηρητικού Κόμματος. Τώρα πια μπορεί το Νέο Εργατικό Κόμμα του Μπλερ, άνετα να απευθυνθεί στα μεσαία στρώματα που θα του εξασφαλίσουν ίσως τη νίκη.
Χ. Μ.
Πήγε προχτές να τα ...συμμαζέψει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, αλλά τα έκανε εντελώς ασυμμάζευτα. Περί "κοινωνικού διαλόγου" η κουβέντα στο πρες - ρουμ και, με βάση τις προηγούμενες απαντήσεις του Δ. Ρέππα, ο "Ρ" θέτει το παρακάτω ερώτημα: Πώς γίνεται να ισχύει και αυτό που λέτε εσείς, ότι δηλαδή δε θα καταργηθούν τα κεκτημένα των εργαζομένων, αλλά και αυτό που λέει ο πρωθυπουργός, ότι "το κεκτημένο δεν μπορεί να διαφυλαχτεί";
Και να η απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου: "Δεν είπα αυτό που είπατε ότι είπα"! Η ομολογία είναι τόσο αποκαλυπτική, που όσοι ήθελαν να μην ...καταλάβουν, δεν τους το επιτρέπει. Οταν ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης "ενίσταται" (!) γιατί οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων αναφέρουν πως τάχτηκε υπέρ της μη κατάργησης των εργατικών κατακτήσεων και διαβεβαιώνει ότι ουδέποτε είπε τέτοιο πράγμα, τότε καταλαβαίνει κανείς τι σχεδιάζουν. Οχι απλώς κατάργηση, αλλά καρατόμηση!