Σήμερα, ο Αχμέντ παραμένει με το ζόρι «πρόεδρος», ζώντας τον εφιάλτη που η πολιτική των αφεντικών του προκάλεσε. Βομβιστικές επιθέσεις κατά των κατοχικών δυνάμεων γίνονται καθημερινά. Ισλαμιστές και αντικατοχικές δυνάμεις όχι μόνον δε συνετρίβησαν, αλλά επανήλθαν δριμύτεροι.
Το συμπέρασμα; Η κυβέρνηση μαριονέτα του προέδρου Αχμέντ δεν τα καταφέρνει ούτε με τα αιθιοπικά στρατεύματα, ούτε με την αποστολή των 1.700 στρατιωτών της Αφρικανικής Ενωσης (ΑΕ), ούτε καν με τα αμερικανικά βομβαρδιστικά ή τα πολεμικά πλοία που πλέουν ανοιχτά των σομαλικών ακτών. Χτες, έλαβε απ' το ΝΑΤΟ την εναέρια βοήθεια μεταφοράς των στρατιωτών της ΑΕ και τσέπωσε 4 εκατ. δολάρια απ' τις ΗΠΑ σαν «αναπτυξιακή βοήθεια». Ομως δεν πρόκειται να τα καταφέρει. Γιατί αυτό που «του» λείπει δεν είναι τα δολάρια, αλλά η υποστήριξη από το σομαλικό λαό...
Τα καλά και συμφέροντα της ευρω-πλουτοκρατίας υπηρετεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία στο τελευταίο διάστημα προχώρησε σταδιακά σε διπλασιασμό των βασικών επιτοκίων του ευρώ. Σαθρό πρόσχημα είναι ο έλεγχος των πληθωριστικών πιέσεων στην ευρωζώνη. Η πολιτική αυτή εντείνει ακόμη περισσότερο την ανακατανομή πλούτου. Σε κάθε περίπτωση, τη νύφη πληρώνουν τα υπερδανεισμένα λαϊκά νοικοκυριά και από την αύξηση των τοκοχρεολυτικών δόσεων και από τις ανατιμήσεις σε μιαν ευρεία γκάμα εμπορευμάτων που προορίζονται για τη λαϊκή κατανάλωση. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι ο θεματοφύλακας των αξιών της ΕΕ, της Συνθήκης του Μάαστριχτ, των απανωτών προγραμμάτων «δημοσιονομικής προσαρμογής», της «ανταγωνιστικότητας» των ισχυρών επιχειρήσεων, της πολιτικής εκείνης που πλήττει λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις.
Σημειώνουμε τα παραπάνω με αφορμή τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνουν ποικιλώνυμες πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες, κάθε φορά που οι ευρωτραπεζίτες αυξάνουν τα επιτόκια. Οι εν λόγω κύριοι, όπως η ηγεσία του Συνασπισμού, κάνουν πως βλέπουν μόνο το δέντρο. Γιατί, για το δάσος, δεν έχουν ούτε λέξη. Σε αυτό το πλαίσιο «κριτικάρουν» την ευρωτράπεζα, ότι, τάχα, λειτουργεί έξω από το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ, ακόμη ότι «δεν ακούει» κυβερνήσεις και Κοινοβούλια και άλλα ηχηρά παρόμοια. Είναι φανερό το γεγονός ότι οι αιτιάσεις αυτού του τύπου έρχονται να δώσουν άλλοθι στην εφαρμοζόμενη πολιτική. Πρόκειται για μιαν ακόμη συνειδητή προσπάθεια να οδηγήσουν τα λαϊκά στρώματα σε λάθος συμπεράσματα, στον επικίνδυνο για τα συμφέροντά τους μονόδρομο της ευρωπαϊκής πλουτοκρατίας.
Νέο ...φρούτο βρήκε τώρα ο Νικήτας Κακλαμάνης, δήμαρχος Αθήνας, για να χτυπήσει τις διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, προφανώς στο πλαίσιο της γνωστής του σταυροφορίας κατά των διαδηλώσεων. Την Πέμπτη, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, για την καθαριότητα στην πόλη, ο δήμαρχος έφερε σε αντιδιαστολή τις πορείες με την ...καθαριότητα!
Συγκεκριμένα, αφού αναφέρθηκε στο γεγονός ότι κανένα υπουργείο δεν πληρώνει ανταποδοτικά τέλη καθαριότητας, μετά είπε ότι ...όλες οι πορείες γίνονται στο κέντρο της Αθήνας. «Επειδή είναι όλα τα υπουργεία εδώ, είμαστε η μόνη πόλη που έχει τόσες διαδηλώσεις. Εγώ δεν κρίνω τις διαδηλώσεις, αλλά πού θα πάει να διαδηλώσει ο εκπαιδευτικός; Στο υπουργείο, που είναι στο κέντρο. Πού θα πάει να διαδηλώσει ο εργάτης; Στο υπουργείο, που είναι στο κέντρο. Ακόμη και ο αγρότης στην πλατεία Βάθης θα έρθει να διαδηλώσει, γιατί το υπουργείο Γεωργίας στην πλατεία Βάθης είναι. Αυτά δεν μπορεί να μην πληρώνουν τίποτε στην πόλη αυτή που υποφέρει (σ.σ.: προφανώς απ' τις διαδηλώσεις) εκτός των άλλων και που πληρώνουμε και λεφτά για να καθαρίζουμε μετά»!
Τα σχόλια περιττεύουν. Απ' την άλλη, αν θυμηθούμε και τις θέσεις του Νικ. Κακλαμάνη για τις πορείες, και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αλλά και όταν εκλέχτηκε δήμαρχος, ότι θα τεθεί επικεφαλής της εκστρατείας «για την εξάλειψη των προβλημάτων από τις διαδηλώσεις», συμφωνώντας με τις απαιτήσεις του ΕΒΕΑ, τότε το «παζλ» ολοκληρώνεται. Προφανώς, για τον δήμαρχο, ένα ακόμη «πρόβλημα» (!) είναι ότι οι διαδηλώσεις ...ρυπαίνουν! Στην πραγματικότητα, όμως, ο δήμαρχος ενοχλείται και μόνον από τις διαδηλώσεις. Πάντως, την καλύτερη απάντηση, στον δήμαρχο, αλλά και σ' αυτούς που συμφωνούν μαζί του, θα τη δώσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, εντείνοντας τους αγώνες τους...
«Διαφανή, αντικειμενική και αμερόληπτη», βρήκαν οι φαρμακοβιομήχανοι τη διαδικασία επιβολής των ανατιμήσεων σε εκατοντάδες φάρμακα που ανακοίνωσε προχτές το υπουργείο Ανάπτυξης, παρά ταύτα «άτολμες» τις τελικές αποφάσεις και εκβιάζουν με υποκατάσταση (λες και δεν το κάνουν ήδη). Ε, βέβαια, απέναντι σε κυβερνήσεις που είναι έτοιμες να ικανοποιήσουν μέχρι κεραίας τις αξιώσεις τους, γιατί να μη ζητάνε όλο και περισσότερα; Στο κάτω κάτω, οι άνθρωποι δε ζητάνε και τίποτα παράλογο. Απ' ό,τι οι ίδιοι λένε, ζητάνε από την κυβέρνηση να εφαρμόσει το νόμο που η ίδια ψήφισε για τις αυξήσεις των τιμών στα φάρμακα. Δηλαδή, δεν ξέρουν ότι έπεται και συνέχεια;