Τη μεγάλη ικανοποίηση της ελληνικής κυβέρνησης δήλωνε προχτές ο Γ. Παπανδρέου, με αφορμή τη Σύνοδο των Υπουργών Εξωτερικών της Κοινότητας και την υιοθέτηση της κοινής θέσης για την πραγματοποίηση του Συμβουλίου Σύνδεσης της Τουρκίας με την ΕΕ. Οι ελληνικές θέσεις υιοθετήθηκαν πλήρως, έλεγε και ξανάλεγε ο Ελληνας υπουργός.
Οταν του επισημάνθηκε, βέβαια, ότι στο σχετικό κείμενο δε γίνεται σαφής αναφορά στα σχετικά ψηφίσματα και τις αποφάσεις του ΟΗΕ, έχασε τα λόγια του και κάτι ψέλλισε ότι αυτό θα αντιμετωπιστεί αργότερα...
Συνήθως, όμως, η όποια εγκατάλειψη θέσεων δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους. Και, δυστυχώς, για την ελληνική κυβέρνηση η πραγματικότητα ήρθε να δικαιώσει και πάλι αυτό τον κανόνα. Πατώντας πάνω και στο γεγονός πως η κοινή απόφαση των ΥΠΕΞ της Κοινότητας δεν κάνει ρητή αναφορά στις αποφάσεις του ΟΗΕ έρχεται τώρα η τουρκοκυπριακή ηγεσία να αξιώσει την αναθεώρησή τους, θεωρώντας τες ξεπερασμένες και εμπόδιο στην εξεύρεση λύσης.
Ισως, αυτό ακριβώς να εννοούσε και ο Γ. Παπανδρέου...
Τη μεγάλη και εντεινόμενη φτώχεια στις χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου έφεραν στην επικαιρότητα οι μαχητικές διαδηλώσεις στην Ουάσιγκτον, ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Μη νομίζετε, όμως, πως δεν υπάρχουν φτωχοί και στην ίδια τη μητρόπολη του ιμπεριαλισμού. Στις ΗΠΑ η πείνα δε λαμβάνει τις τραγικές διαστάσεις ενός λιμού ή μαζικών θανάτων (...), αλλά, μολονότι είναι ευκολότερο να το αγνοήσουμε, το πρόβλημα παραμένει, έλεγε πριν λίγο καιρό ο Ντέιβιντ Μπέκμαν, πρόεδρος του αμερικανικού ινστιτούτου «Ψωμί για τον Κόσμο».
Και γιατί τα έλεγε αυτά; Επειδή, σύμφωνα, με τα επίσημα στοιχεία του αμερικανικού υπουργείου Γεωργίας, για το 1998, μία στις δέκα αμερικανικές οικογένειες υποσιτίζονται. `Η, αν μιλήσουμε με αριθμούς, 10,5 εκατ. οικογένειες, δηλαδή 19 εκατομμύρια ενήλικοι και 12 εκατομμύρια παιδιά, δεν είχαν τα οικονομικά μέσα για να εξασφαλίσουν τη στοιχειωδώς απαραίτητη τροφή.
Και, βέβαια, το πρόβλημα δε βρίσκεται στην έλλειψη πόρων και χρημάτων. Από χρήματα στις ΗΠΑ άλλο καλό. Ο συνολικός πλούτος των 10 πλουσιότερων - ή και ακόμη λιγότερων - Αμερικανών σίγουρα υπερβαίνει τις ανάγκες των προαναφερομένων 31 εκατομμυρίων και όχι μόνο αυτών σε τροφή. Ο καπιταλισμός, όμως, και, μάλιστα, στη σημερινή εποχή της «παγκοσμιοποίησης» και της «απελευθέρωσης» των αγορών, δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Ενα μόνο νόμο ξέρει: Την όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση του πλούτου, της δύναμης και της εξουσίας σε όλο και λιγότερα χέρια.
Λίγες μέρες πριν, Βρετανοί έφηβοι διασκέδαζαν, πετώντας ο ένας στον άλλο 3.000 πίτες σ' ένα μικρό χρονικό διάστημα. Σε μια κοντινή τους χώρα, ένας Βέλγος «καλλιτέχνης» επένδυσε 8 τεράστιες κολόνες με καπνιστό μπέικον, με απώτερο σκοπό να «ζωντανέψουν» οι κολόνες, από την προσέλκυση ζωυφίων κατά τη διαδικασία σήψης του κρέατος. Κατά τη διάρκεια αυτών των εκδηλώσεων, όλος ο πλανήτης αντίκριζε ξανά τα μελλοθάνατα παιδιά της Αιθιοπίας να πεινούν.
Την Κυριακή, χιλιάδες αστυνομικοί τσάκισαν στο ξύλο χιλιάδες διαδηλωτές και συνέλαβαν 600 από αυτούς, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για τις συνέπειες της οικονομικής πολιτικής του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Στην Ελλάδα, εξαγριωμένοι μικροεπενδυτές του Χρηματιστηρίου συγκεντρώθηκαν έξω από τη Σοφοκλέους, έτοιμοι να δράσουν αμείλικτα εναντίον των ενόχων για το χάσιμο των περιουσιών τους...
Και είναι μόνο λίγες εικόνες από τη διεθνή καθημερινότητα.
«Το μέλλον ξεκίνησε»;
Γνωρίζουν πολύ καλά, ότι το ποσοστό αυτό, πέραν της κοινοβουλευτικής καταγραφής, δεν υποδηλώνει τίποτα περισσότερο, καθώς ο ελληνικός λαός μπορεί μεν να ψήφισε ό,τι ψήφισε και κάτω από τους δεδομένους όρους που έγινε η εκλογική μάχη, αλλά δεν είναι και διατεθειμένος να αυτοκτονήσει. Η άποψή του, που τη διακρίνει απεριόριστη δυσπιστία απέναντι στην κυβέρνηση, αλλά και την αξιωματική αντιπολίτευση και είναι από επιφυλακτική μέχρι αρνητική για την πολιτική της ΟΝΕ και του ΝΑΤΟ, δεν άλλαξε μέσα στην κάλπη. Για το λόγο αυτό σπεύδουν να τσιμεντάρουν τη λαϊκή συνείδηση, ερμηνεύοντας το εκλογικό ποσοστό ως «εν λευκώ» εξουσιοδότηση για την πολιτική τους. Πάνε να προλάβουν αυτά που έρχονται. Να βάλουν στο «γύψο» τη λαϊκή συνείδηση.
Μιλάνε, όμως, για εξουσιοδότηση του λαού στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Πότε, άραγε, ρωτήθηκε ο λαός; Αν ανατρέξει κανείς στην προεκλογική περίοδο το μόνο που θα διαπιστώσει είναι ότι αυτή η περιβόητη εξουσιοδότηση αφορούσε το ποιος θα δώσει το δεκαχίλιαρο στους χαμηλόμισθους και ποιος θα δώσει το υψηλότερο φιλοδώρημα στους χαμηλοσυνταξιούχους. Σε αυτή, τη χωρίς ίσως προηγούμενο επιχείρηση εξαπάτησης του λαού και αλλοίωσης του εκλογικού του κριτηρίου καμία κουβέντα δεν έκαναν οι δύο πόλοι του δικομματισμού, για τα σοβαρά προβλήματα του λαού και του τόπου.
Τέσσερα χρόνια
είν' αυτά
κι άντε
ν' αντέξω πάλι,
καινούρια «μέτρα»,
πιο σκληρά
να τρώω
στο κεφάλι
και την ΟΝΕ
να κουβαλώ,
εγώ
σαν το χαμάλη!
*
Τέσσερα χρόνια
είν' αυτά
κι αλίμονο
αν δε δράσω,
άντε στους δρόμους
ας βρεθώ
και τον αγώνα
ας πιάσω,
θα τους παλέψω
δε θα πω
«σφάξε μ' αγά
ν' αγιάσω»!