Μιλάει στον «Ρ» το μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Εργατικού Συνδικαλιστικού Τμήματός της
Ο βαθμός ανταπόκρισης σ' αυτό το καθήκον είναι δείκτης για το ξεπέρασμα αδυναμιών και δυσκολιών, για τη μεγαλύτερη συσπείρωση δυνάμεων, την ανάπτυξη ρωμαλέων ταξικών αγώνων. Τα παραπάνω στοιχεία αναδείχτηκαν ακόμα πιο καθαρά στις κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος, την αποτίμηση των οποίων επιχειρεί σήμερα ο «Ρ», μιλώντας με τον Γιώργο Σκιαδιώτη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνο του Εργατικού Συνδικαλιστικού Τμήματός της.
-- Κάνοντας ένα σύντομο απολογισμό μπροστά και στην 1η του Μάη, πώς αποτιμάει το ΚΚΕ τους εργατικούς αγώνες που αναπτύχθηκαν το προηγούμενο διάστημα;
-- Πράγματι, είχαμε ανάπτυξη αγώνων για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα και πριν και μετά τις βουλευτικές εκλογές, κυρίως ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο. Αγώνες με περισσότερα ποιοτικά χαρακτηριστικά από ό,τι οι προηγούμενοι.
Από τη συζήτηση με τον Γιώργο Σκιαδιώτη |
Η υπεροχή των δυνάμεων του ταξικού κινήματος έναντι του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού εκδηλώθηκε ακόμα πιο έντονα και σταθερά, όχι μόνο ως συμμετοχή στις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια, όσο - και κυρίως - στην προετοιμασία, την περιφρούρηση των αγώνων, τον εξοπλισμό του κινήματος με αιτήματα και στόχους που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες.
Οι αγώνες αυτοί εκφράζουν μια ορισμένη ωρίμανση. Ενα σημαντικό και διαρκώς διευρυνόμενο κομμάτι εργαζομένων και ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων όχι μόνο δεν πείθεται από την επιχειρηματολογία κυβέρνησης, δικομματισμού και εργοδοτών, όχι μόνο δεν υποκύπτει στις πιέσεις, αλλά αντιστέκεται, μπαίνει στο δρόμο της σύγκρουσης με την αντιλαϊκή πολιτική των δυνάμεων του κεφαλαίου, της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Και είναι αυτοί οι αγώνες σε συνδυασμό με τη δράση και τη σταθερή άνοδο του ΚΚΕ που έχουν δημιουργήσει προβλήματα στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής και αναζήτησης εναλλακτικών σεναρίων και λύσεων για το αστικό πολιτικό σύστημα, με στόχο πάντα τη χειραγώγηση και τον εγκλωβισμό των εργαζομένων.
-- Τι ρόλο έπαιξε το ΠΑΜΕ στην ανάπτυξη, στην κλιμάκωση, στη διαμόρφωση του περιεχομένου αυτών των αγώνων;
-- Ο ρόλος του ΠΑΜΕ υπήρξε σημαντικός. Πριν από όλα, στη συμβολή που είχε στο να χρεοκοπήσουν στη συνείδηση εργαζομένων όροι, επιλογές όπως οι ιδιωτικοποιήσεις, η λειτουργία επιχειρήσεων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, το Μάαστριχτ, η Λευκή Βίβλος, η ανταγωνιστικότητα, ο «κοινωνικός διάλογος» κ.ά. που οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - Αυτόνομη Παρέμβαση είχαν ταχθεί θετικά απέναντί τους και εξακολουθούν να τάσσονται.
Το ΠΑΜΕ πάλεψε για να μπολιάσει το κίνημα, να το εφοδιάσει με ένα σημαντικό πλαίσιο στόχων πάλης που στηρίζεται στις πραγματικές ανάγκες και τις δυνατότητες. Αιτήματα και στόχοι που σταδιακά υιοθετούνται όλο και από πιο πολλούς εργαζόμενους, όπως 1.400 ευρώ βασικός μισθός, μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, 9.000 ένσημα για πλήρη σύνταξη και όρια ανώτερα ηλικίας στα 60 και 55 για άντρες και γυναίκες αντίστοιχα, για αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Υγεία - Πρόνοια και Παιδεία κλπ.
Στην προετοιμασία, στην περιφρούρηση της απεργίας στην κινητοποίηση εργαζομένων, χωρίς αυτήν την αποφασιστική, ηρωική πολλές φορές, στάση των μελών και στελεχών του ΠΑΜΕ, η επιτυχία των κινητοποιήσεων θα ήταν αδύνατη, ιδιαίτερα σε χώρους του ιδιωτικού τομέα.
-- Κινητοποιήσεις εκδηλώθηκαν και σε κλάδους όπως η ΔΕΗ και οι ΟΤΑ, όπου την πλειοψηφία έχει ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός. Πώς κρίνετε το ρόλο του;
-- Η ανάπτυξη των αγώνων οφείλεται πριν από όλα και κυρίως στην όξυνση των προβλημάτων των εργαζομένων παντού και βεβαίως και στους συγκεκριμένους κλάδους, στη συσσώρευση πείρας από τους εργαζόμενους, σε συνδυασμό βεβαίως με την ασίγαστη δράση του ΚΚΕ και του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος στη γραμμή της ταξικής σύγκρουσης και αντιπαράθεσης.
Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός με τη στάση του ως ένα ορισμένο σημείο ευνόησε την εκδήλωση ορισμένων κινητοποιήσεων. Ταυτόχρονα, όμως, έδειξε για μια ακόμα φορά τα όριά του. Τι εννοούμε; Οτι ενδιαφέρεται να εκδηλώνονται κάποιοι αγώνες κατ' αρχήν ως πίεση στην εργοδοσία για την απόσπαση κάποιων αιτημάτων, που όμως δε συγκρούονται και δεν αμφισβητούν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του κεφαλαίου, την πολιτική της απελευθέρωσης σημαντικών τομέων της οικονομίας, την ουσία των ιδιωτικοποιήσεων. Πρόκειται για στρατηγικές πολιτικές επιλογές, τις οποίες άλλωστε έχουν στηρίξει οι δυνάμεις του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, οι ηγεσίες της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, με τη συνευθύνη της παράταξης του ΣΥΝ.
Ενδιαφέρεται για την εκδήλωση αγώνων που βοηθούν στην ελεγχόμενη εκτόνωση της αγανάχτησης, που θα υπηρετούν την αντιπολιτευτική στάση του ΠΑΣΟΚ - αλλά και του ΣΥΝ - όπως για παράδειγμα έκαναν και κάνουν με τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, όπου το κύριο αίτημα που προβάλλει είναι να μην πουληθεί το μάνατζμεντ στους Γερμανούς. Την ίδια ώρα, δε λένε κουβέντα για την απελευθέρωση των δικτύων και υπηρεσιών στα πλαίσια του Μάαστριχτ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, για τη λειτουργία με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, για την πλειοψηφία των μετοχών που είναι σε ιδιώτες, για τους εργολάβους, τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις κλπ.
Ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός συνειδητά παίζει το ρόλο της ασφαλιστικής δικλίδας, ώστε οι αγώνες να μην προβάλλουν ένα συνεκτικό πλαίσιο αιτημάτων που να αμφισβητεί την καπιταλιστική κερδοφορία και ιδιοκτησία. Να μην κλιμακώνονται και να μη συντονίζονται οι αγώνες. Να μην οικοδομείται μέτωπο των εργαζομένων, με τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες.
Αυτό ακριβώς έκανε και με τους αγώνες που εκδηλώθηκαν για την παρεμπόδιση του αντιασφαλιστικού εκτρώματος - νόμος Πετραλιά -, τους οποίους έντρομος βιάστηκε να τους εκτονώσει. Την ίδια ώρα, η ΓΣΕΕ υπέγραψε τη νέα Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας με αύξηση λιγότερο από 1 ευρώ την ημέρα, σε περίοδο κατακόρυφης μείωσης της αγοραστικής αξίας των μισθών και ημερομισθίων και κυρίως προκλητικής αύξησης των υπερκερδών της μεγάλης κυρίως εργοδοσίας.
Ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός δεν έχει κανένα δισταγμό να αποτελέσει ενιαίο μηχανισμό μαζί με εργοδότες και κυβέρνηση, προκειμένου να μειώσουν και να παρεμποδίσουν αγώνες που αποφασίζουν και υλοποιούν το ΠΑΜΕ και τα ταξικά συνδικάτα όπως π.χ. έκαναν και στην τελευταία απεργία των Ομοσπονδιών. Είναι χαρακτηριστικά τα κρούσματα παρεμπόδισης αποφάσεων στα όργανα και ανοιχτής απεργοσπασίας που καταγράφηκαν από δυνάμεις της συναίνεσης.