ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ
Οι διεθνείς πολιτιστικοί οργανισμοί στην υπηρεσία του Χόλιγουντ
Παπαγεωργίου Βασίλης
Η επίθεση της μαζικής υποκουλτούρας της «πολιτιστικής βιομηχανίας» στα μυαλά και τις συνειδήσεις της εργατικής τάξης δεν αρκείται μόνο στη μονοπώληση των κυρίαρχων δομών του θεάματος, αλλά έχει ανάγκη από «δημιουργία» εν δυνάμει θεατών - καταναλωτών - πελατών των «προϊόντων» της. Αυτή η διαδικασία έφτασε πλέον να αφορά ακόμη και διεθνείς οργανισμούς, «ταγμένους», υποτίθεται, στην «υπεράσπιση» της πολιτιστικής κληρονομιάς, οι οποίοι ουσιαστικά «νομιμοποιούν» τα «πολιτιστικά» σκουπίδια στη λαϊκή συνείδηση. Ετσι, η πρόσφατη, αντισοβιετική, ταινία «Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου» κατέστησε τον πρωταγωνιστή της, Χάρισον Φορντ... μέλος του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου των ΗΠΑ(!) ενώ η ΟΥΝΕΣΚΟ «ενώνεται» με τον ...«Ιντιάνα Τζόουνς» σε μια «εκστρατεία» «για να προωθήσουν την εκπαίδευση στην παγκόσμια κληρονομιά»! ΣΕΛ. 3
ΛΟΥΚΙΑ ΜΑΓΓΙΩΡΟΥ
Υπηρέτησε με την Τέχνη της το λαό
Ολη της η ζωή χαρακτηριζόταν από σεμνότητα, ήθος, αξιοπρέπεια. Υπηρέτησε την εικαστική δημιουργία με αφοσίωση και γνώση. Συμπορεύτηκε με το λαϊκό κίνημα με τόλμη και αποφασιστικότητα. Αγωνίστηκε για ένα καλύτερο αύριο, για το δικαίωμα του λαού στη μόρφωση και τον πολιτισμό, για την κοινωνική λειτουργία της Τέχνης.
Η τροποποίηση του καιρού μπήκε στο στόχαστρο της σύγχρονης επιστήμης από το 16ο αιώνα, όταν ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι πρότεινε στους άρχοντες της Βερόνα να ρίξουν κανονιοβολισμούς στον ουρανό για να σταματήσει η χαλαζόπτωση! Ομως, μόλις μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δοκιμάστηκε ένα πιο μελετημένο σχέδιο αντιμετώπισης αυτού του ζητήματος.
Στις 26 του Ιούλη του 1953 υπογράφτηκε το Σύμφωνο Ανακωχής, για το σταμάτημα του πολέμου στην Κορεατική Χερσόνησο, μετά από έναν τρίχρονο πόλεμο, τον πρώτο έπειτα από τον τερματισμό του Β` Παγκοσμίου Πολέμου.
«Δεκαεννέα χρονών! Τόσο ήτανε κι ο Γιωργάκης, το ανταρτάκι που γνώρισα στο Μεταγωγών της Ολύμπου. Τόσο, όταν τον είδα πίσω από τις σιδεριές του "Γεντί". "Δεκαεννέα ετών... στο συνήθη τόπο των εκτελέσεων... ". Ποτέ του δεν έγινε είκοσι... Ζητούσε να του μιλήσω για έρωτα. Εκεί στην ταράτσα της φυλακής! Για έρωτα που δε θα γνωρίσει ποτέ». Από το διήγημα του Γιώργου Φαρσακίδη.