Στα 55 χρόνια από την υπογραφή του Συμφώνου Ανακωχής
Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα για την Κορέα παραλαμβάνει τη σημαία από τον βασιλιά Παύλο, πριν αναχωρήσει για την αποστολή της ντροπής |
Από την Ελλάδα έφυγαν για την Κορέα 800, αλλά επέστρεψαν 614! Οι υπόλοιποι 186 «γύρισαν» μέσα στα φέρετρα!.. Πήγαν για τα «ιδεώδη» του ιμπεριαλισμού, που καλύπτονταν απ' τους κυβερνώντες με τις κορόνες του χρέους προς την πατρίδα, την υπεράσπισή της από τον «κόκκινο κίνδυνο» και άλλα ηχηρά παρόμοια... |
Γιατί, πώς και ποιοι άναψαν τη φωτιά του πολέμου στην Κορεατική Χερσόνησο; Για να απαντήσουμε σ' αυτό το ερώτημα είναι αναγκαίο, κάνοντας μια ιστορική αναδρομή, να μεταφερθούμε στις μεταπολεμικές συνθήκες διεθνώς.
Για να αντιληφθούμε τις συνθήκες της εποχής, πρέπει να πούμε συνοπτικά πως ήδη το 1949 έχει ιδρυθεί το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο, το διαβόητο ΝΑΤΟ, ενώ ήδη οι ΗΠΑ με το «σχέδιο Μάρσαλ» επιδιώκουν την ιμπεριαλιστική οικονομική διείσδυση στην Ευρώπη και την ενίσχυση του καπιταλισμού, τόσο στις ηττημένες από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο χώρες, όσο και στις σύμμαχές τους μικρότερες καπιταλιστικές χώρες κατά τη διάρκεια του πολέμου. Επιδιώκουν επίσης να προσεταιριστούν και τα νεαρά καθεστώτα των Λαϊκών Δημοκρατιών, αρχικά με «όπλο» το κεφάλαιο, γιατί στην πορεία οργάνωσαν και αντεπαναστάσεις, στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία το 1953 και στην Ουγγαρία το 1956. Ταυτόχρονα, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έχει ήδη διακηρύξει την πάλη κατά του «σιδηρού παραπετάσματος», όπως ονόμαζε τις σοσιαλιστικές χώρες, ενώ ο Τρούμαν με το διαβόητο δόγμα του έχει κηρύξει το λεγόμενο ψυχρό πόλεμο. Η κατοχή της ατομικής βόμβας από τις ΗΠΑ, μετά και τη «δοκιμή» της στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, τους δίνει τη δυνατότητα να συμπεριφέρονται ως άκρως επιθετικό ιμπεριαλιστικό κράτος και με πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Από την απόβαση των Αμερικανών στο λιμάνι Ιντσόν της Κορέας (15/9/1950) |
Βεβαίως, τα αποτελέσματα του Β` Παγκοσμίου Πολέμου δεν ήταν αυτά που προσδοκούσαν οι ιμπεριαλιστές. Η ΕΣΣΔ όχι μόνο δεν ανατράπηκε, αλλά ήταν η βασική δύναμη ήττας της χιτλερικής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας. Ο μεταπολεμικός κόσμος αλλάζει ραγδαία και η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών συνοδεύεται με χτυπήματα στον ίδιο τον ιμπεριαλισμό. Η ΕΣΣΔ, σηκώνοντας το κύριο βάρος του πολέμου, γίνεται για τους λαούς «σύμβολο» που οδηγεί την πάλη τους, αλλά και δύναμη που τους ωθεί σε αυτό που η ίδια οικοδομεί, στο σοσιαλισμό. Σύμβολο και υλική δύναμη της πάλης των λαών είναι ο σοσιαλισμός. Ο ιμπεριαλισμός αισθάνεται τις αλλαγές, προβλέπει το μέλλον και συνειδητοποιεί ότι του λιγοστεύει το οξυγόνο. Αλλάζει ο συσχετισμός δυνάμεων εις βάρος του. Το πεδίο στην Ευρώπη, αλλά και σε όλο τον κόσμο, γίνεται εύφορο για να καρποφορήσουν οι ιδέες που κυοφορούν τη νέα κοινωνία. Ετσι, μετά τον πόλεμο, σε μια σειρά από χώρες της Ευρώπης και της Ασίας άρχισε να οικοδομείται ο σοσιαλισμός, αφού εγκαθιδρυόταν σ' αυτές λαϊκή εξουσία. Επομένως, στένευαν τα περιθώρια της ιμπεριαλιστικής δράσης από την άποψη της επέκτασης της παγκόσμιας αγοράς, της εξαγωγής κεφαλαίων, σε συνδυασμό επίσης και με την κατάρρευση του αποικιοκρατικού συστήματος, κάτω και από τη δράση των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Στην περιοχή της Απω Ανατολής, εκτός από το γεγονός ότι εκτείνονταν σοβιετικά εδάφη, εξελισσόταν και η Κινεζική Επανάσταση, η οποία νίκησε και άρχισε τότε στο έδαφος της Κίνας η οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Η ίδια κατάσταση εξελισσόταν και στην Κορέα.
Εικόνα του κατεστραμμένου λιμανιού Πουσάν στη Ν. Κορέα (1953). Οι περισσότερες πόλεις μετά το τέλος του πολέμου είχαν την ίδια εικόνα (και κυρίως η πρωτεύουσα της Β. Κορέας, Πιονγκ Γιανγκ) από τους σφοδρούς βομβαρδισμούς των Αμερικανών |
Στις 12 Μάη 1945, τρεις μόλις μέρες μετά την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας και την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, όλος αγωνία, τηλεγραφούσε στον Αμερικανό Πρόεδρο, Χάρι Τρούμαν: «Η ευρωπαϊκή κατάστασις με ανησυχεί πάρα πολύ... Πολύ σύντομα η στρατιωτική ισχύς μας θα σβήσει στην ηπειρωτική Ευρώπη, εκτός από μέτριες δυνάμεις που θα παραμείνουν για την κατοχή της Γερμανίας. Τι θα συμβεί εν τω μεταξύ από την πλευρά της Ρωσίας;... Δοκιμάζω πολύ ζωηρά ανησυχία από την εσφαλμένη ερμηνεία που δίνουν στις αποφάσεις της Γιάλτας, από τη συμπεριφορά των στην Πολωνία, από τη συντριπτική των υπεροχή στα Βαλκάνια, εκτός από την Ελλάδα, από τις δυσκολίες που δημιουργούν στο ζήτημα της Βιέννης, από το συνδυασμό της ισχύος των στα κατεχόμενα ή ελεγχόμενα από αυτούς εδάφη, με τη χρησιμοποίηση της κομμουνιστικής τακτικής σε τόσα μέρη του κόσμου και, κυρίως, από τη δυνατότητα που έχουν να διατηρούν επί μακρόν τεράστιες στρατιές εν εκστρατεία. Ποια θα είναι η κατάστασις ύστερα από ένα ή δύο χρόνια; Οι αμερικανικές ή βρετανικές στρατιές θα έχουν τότε διαλυθεί, οι Γάλλοι δε θα έχουν ακόμη οργανωθεί αρκετά και δε θα διαθέτομε παρά λίγες μεραρχίες, κατά το πλείστον γαλλικές, ενώ η Ρωσία θα είναι ελεύθερη να διατηρεί 200 ή 300 εν ενεργεία. Ενα Σιδηρούν Παραπέτασμα έπεσε σε ολόκληρη τη γραμμή του μετώπου των... Ο στρατηγός Αϊζενχάουερ πρέπει να λάβει όλα τα δυνατά μέτρα για να προλάβει νέα ομαδική έξοδο των γερμανικών πληθυσμών όταν οι Μοσχοβίτες πραγματοποιήσουν την τεράστια προέλασή των προς το κέντρο της Ευρώπης... Σε λίγο θα είναι εύκολο στους Ρώσους να προχωρήσουν, εάν θέλουν, έως τις ακτές της Βορείου Θαλάσσης και του Ατλαντικού».
Συμμαχικό νεκροταφείο στο Πουσάν. Ελληνες σμηνίτες και μια νοσοκόμα στέκονται μπροστά στους τάφους Ελλήνων αεροπόρων, που σκοτώθηκαν στον πόλεμο της Κορέας |
Η ψυχροπολεμική επίθεση είχε τις συνέπειές της - και άμεσο στόχο - στο εσωτερικό των χωρών του καπιταλισμού, στους λαούς. Στις ίδιες τις ΗΠΑ, ο «μακαρθισμός», όπως ονομάστηκε η αντικομμουνιστική υστερία, πήρε διαστάσεις αμόκ. Διώκονταν οι πάντες, ως κατάσκοποι της Μόσχας, αρκεί να υπήρχε και μια απλή υποψία ότι δε συμφωνούσαν με την πολιτική των ΗΠΑ! Αρκούσε ο κάθε χαφιές να καταγγείλει κάποιον - και τον μη κομμουνιστή - ως ...ύποπτο ιδεολογικής συγγένειας (!), ως συνοδοιπόρο, όπως λεγόταν, ακόμη και για να σταλεί στην ηλεκτρική καρέκλα ή να απελαθεί από τις ΗΠΑ (Τσάρλι Τσάπλιν) ή να απολυθεί απ' τη δουλειά του ή να γραφτεί στη μαύρη λίστα του FBI (εκατοντάδες ηθοποιοί και άλλοι καλλιτέχνες) ή να απαγορευτούν τα βιβλία που έγραψε (Λίλιαν Χέλμαν, Ντάσιελ Χάμετ κ.ά.).
Η ιμπεριαλιστική στρατηγική ανατροπής του σοσιαλισμού, που έχει αρχίσει και οικοδομείται και σε άλλες χώρες της Ευρώπης πέρα από την ΕΣΣΔ, ξεδιπλώνεται στην Ευρώπη και συνασπίζει τους ιμπεριαλιστές με σκοπό το στραγγαλισμό των Λαϊκών Δημοκρατιών της Ευρώπης, την ανατροπή των εργατικών εξουσιών και την ανατροπή της Σοβιετικής Εξουσίας.
Βορειοκορεάτες αιχμάλωτοι μεταφέρονται για εκτέλεση από Νοτιοκορεάτες |
Επομένως, τους χρειάζονταν ένας θύλακας στην Απω Ανατολή, πρώτα και πάνω απ' όλα ενάντια στο σοσιαλισμό που εξαπλωνόταν, αλλά και στον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό. Το αποτέλεσμα του πολέμου στην Κορεάτικη Χερσόνησο ήταν ο διαμελισμός της Κορέας, που υπάρχει έως τα σήμερα, η μόνιμη εγκατάσταση αμερικανικού στρατού στην περιοχή μέχρι τώρα (την ώρα που εντείνονται οι ιμπεριαλιστικές επιβουλές κατά της ΛΔ Κορέας τόσο από τις ΗΠΑ, όσο και από την Ευρωπαϊκή Ενωση) και κυρίως ο διχασμός ενός λαού, ο οποίος, μετά την απελευθέρωσή του από τον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό, προσδοκούσε να χτίσει το δικό του μέλλον, στη βάση της δικής του λαϊκής εξουσίας.
Από το 1905 μέχρι το 1945 η Κορέα βρισκόταν υπό ιαπωνική κατοχή. Οταν ο Β` Παγκόσμιος Πόλεμος τέλειωσε, οι Ιάπωνες είχαν εκδιωχθεί και τον Αύγουστο - Σεπτέμβρη 1945 στο βόρειο τμήμα της Κορέας βρίσκονταν τα σοβιετικά στρατεύματα και στο νότιο τα αμερικανικά, που ως σύμμαχοι είχαν πολεμήσει κατά της Ιαπωνίας.
Στην Κορέα υπήρχε ένα μεγάλο αντιστασιακό κίνημα, που οι αντιπρόσωποί του στις επαρχίες συνήλθαν και σχημάτισαν εθνική κυβέρνηση, η οποία εκπροσωπούσε ολόκληρο τον κορεατικό λαό.
Οι ΗΠΑ, αγνοώντας την πανεθνική κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας, συγκρότησαν στο νότιο τμήμα αμερικανική στρατιωτική κυβέρνηση και από υποτιθέμενοι απελευθερωτές μετατράπηκαν σε καταπιεστές. Η κυβέρνηση αυτή αποτελέστηκε από συνεργάτες των Ιαπώνων κατακτητών, αλλά και από ιαπωνικά στοιχεία! Λίγο αργότερα, σχημάτισαν νοτιοκορεατική κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον αιμοσταγή πράκτορά τους Σίγκμαν Ρι, που γέμισε τις φυλακές με αντιπάλους του καθεστώτος, ενώ παρέμεινε πρωθυπουργός, αν και μειοψήφησε στις εκλογές που έγιναν στο νότιο τμήμα! Ταυτόχρονα, στις τοπικές επιτροπές, που οι αντιπρόσωποί τους είχαν δημιουργήσει την πανεθνική κυβέρνηση, οι κομμουνιστές πλειοψήφησαν και διαμόρφωσαν νέα κυβέρνηση με επικεφαλής τον Κιμ Ιλ Σουνγκ. Η ενοποίηση της Κορέας, που ήταν πόθος και του νοτιοκορεατικού λαού, έμεινε ανεκπλήρωτος στόχος, αφού και τα στρατεύματα της Βόρειας Κορέας, που εισέβαλαν στη Νότια, για να ανατρέψουν την αμερικανοστήρικτη κυβέρνηση του Σίγκμαν Ρι, χτυπήθηκαν από τα αμερικανικά στρατεύματα, τα οποία επιτέθηκαν αδιακρίτως κατά «νοτίων» και «βορείων» πολιτών. Παράλληλα, κινήθηκε ο 7ος αμερικανικός στόλος και δυνάμεις της αεροπορίας των ΗΠΑ, για να υποστηρίξουν τα νοτιοκυβερνητικά στρατεύματα. Ο στρατηγός Μακάρθουρ με τελεσίγραφό του κάλεσε τους Βορειοκορεάτες να παραδώσουν τα όπλα «κάτω από μια τέτοια στρατιωτική εποπτεία, όπως θα την καθορίσω ο ίδιος»!! Το τελεσίγραφο, βεβαίως, δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτό, κι έτσι τα αμερικανο-νοτιοκορεατικά στρατεύματα πέρασαν τον 38ο Παράλληλο, που χώριζε την Κορέα, και μπήκαν στο βόρειο τμήμα της. Ταυτόχρονα ο ΟΗΕ, με αγγλοαμερικανική πρόταση, επικύρωσε την εισβολή!
Η ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ στην Κορέα μετέτρεψε σε θερμό τον ψυχρό πόλεμο, που είχε κηρύξει στο Φούλτον των ΗΠΑ ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, από το 1946. Προτού καλά καλά τελειώσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, κι ενώ οι λαοί προσπαθούσαν να κλείσουν τις πληγές τους, ο ιμπεριαλισμός έβαλε φωτιά στο ψυχροπολεμικό φιτίλι, επισείοντας τον ...κίνδυνο από το «σιδηρούν παραπέτασμα», όπως ονόμασε τη Σοβιετική Ενωση και τις άλλες χώρες που βάδιζαν στο δρόμο της λαϊκής εξουσίας. Ηγετική δύναμη αυτής της αντικομμουνιστικής επίθεσης ήσαν πια οι ΗΠΑ, που είχαν βγει από τον πόλεμο πιο ισχυρές και σχεδόν αλώβητες. Την ίδια ώρα, που η Σοβιετική Ενωση μετρούσε τα είκοσι εκατομμύρια νεκρούς της, 15 μεγάλες καταστραμμένες πόλεις, 70.000 κατεδαφισμένα χωριά και τεράστιες καταστροφές στη βιομηχανία και στην αγροτική υποδομή, στην αγροτική παραγωγή και στις τηλεπικοινωνίες.
Η Κορέα, από τα τέλη ακόμη του 19ου αιώνα, ήταν αποικία της Ιαπωνίας. Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας με εξάρσεις και υφέσεις ανέπτυσσε στον κορεατικό λαό τη συνείδηση της αντίστασης ενάντια στους αποικιοκράτες. Η νίκη της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης άσκησε τεράστια επίδραση στην αντίσταση του κορεατικού λαού ενάντια στους Ιάπωνες, ενώ οι σοσιαλιστικές ιδέες άρχισαν να γίνονται υλική δύναμη του επαναστατικού κινήματος. Ετσι, στα 1925 ιδρύεται το Κομμουνιστικό Κόμμα Κορέας και η εργατική τάξη, που ανδρωνόταν με την ανάπτυξη του καπιταλισμού υπό την επίδραση του ιαπωνικού κεφαλαίου, αποκτά την καθοδηγητική δύναμη της δικής της πολιτικής επαναστατικής πάλης, η οποία μαζικοποιείται, ορισμένες στιγμές παίρνει χαρακτήρα σύγκρουσης και ανοίγει το δρόμο πανεθνικής αντιαποικιοκρατικής πάλης.
Στα 1932 αρχίζει να αναπτύσσεται ένοπλο αντάρτικο κίνημα ενάντια στους αποικιοκράτες, που γρήγορα αποκτά χαρακτήρα λαϊκού επαναστατικού στρατού, ενώ το 1936 συγκροτείται πλατύ πολιτικοστρατιωτικό εθνικό αντιιαπωνικό μέτωπο. Επομένως, σ' όλη τη διάρκεια του Β` Παγκοσμίου Πολέμου ο κορεατικός λαός ανέπτυξε το δικό του λαϊκοεπαναστατικό κίνημα για την απελευθέρωση της χώρας του, έχοντας την αμέριστη συμβολή των σοβιετικών λαών.
Τον Αύγουστο του 1945, οι επαναστατικές ένοπλες δυνάμεις του κορεατικού λαού μαζί με τον Κόκκινο Στρατό συνέτριψαν τα επίλεκτα στρατεύματα του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού, τη στρατιά του Κβαντούν, πράγμα που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην ιαπωνική ήττα στο Β` Παγκόσμιο Πόλεμο και έβαλε τέλος στην κυριαρχία του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού στην Κορέα.
Ετσι, η Κορέα απελευθερώθηκε. Το γεγονός ότι χτυπήθηκε ο ιαπωνικός ιμπεριαλισμός και ουσιαστικά ηττήθηκε το αποικιοκρατικό σύστημα στην Κορέα είχε αντίχτυπο και στις ντόπιες αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις και στην άρχουσα τάξη της Κορέας. Η παρουσία του Σοβιετικού Στρατού στη Βόρεια Κορέα βοήθησε τις δημοκρατικές δυνάμεις της Κορέας, με επικεφαλής την εργατική τάξη, στην πάλη εναντίον των δυνάμεων της αντίδρασης. Στις πρώτες γραμμές του επαναστατικού αγώνα του κορεατικού λαού βρισκόταν το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κορέας. Με την καθοδήγησή του συγκροτήθηκαν διάφορες δημοκρατικές οργανώσεις. Τα προγράμματά τους περιλάμβαναν την εγκαθίδρυση δημοκρατίας, τη δήμευση της γης που ανήκε στο ιαπωνικό κράτος, στις εταιρείες και σε ορισμένα νομικά πρόσωπα, καθώς και της γης των Κορεατών γαιοκτημόνων και τη μεταβίβασή της στους φτωχούς αγρότες, την εθνικοποίηση των εργοστασίων και εγκαταστάσεων, που ανήκαν στους Ιάπωνες και ντόπιους εθνοπροδότες, καθώς και την εφαρμογή άλλων, δημοκρατικών μετασχηματισμών. Τον Αύγουστο και το Σεπτέμβρη του 1945, με πρωτοβουλία των λαϊκών μαζών, άρχισε η διαδικασία της δημιουργίας των οργάνων της λαϊκής εξουσίας - λαϊκές πολιτικές επιτροπές, προσωρινές επιτροπές για την οργάνωση της διοίκησης του κράτους κλπ.
Το Σεπτέμβρη του 1945 στρατός των ΗΠΑ αποβιβάστηκε στη Νότια Κορέα, για να συμβάλει στην εφαρμογή των συμφωνιών του αντιχιτλερικού συνασπισμού, που υπογράφτηκαν στη διάρκεια του Β` Παγκοσμίου Πολέμου. Ο στρατός των ΗΠΑ, όπως και ο Σοβιετικός Στρατός στη Βόρεια Κορέα, είχε την υποχρέωση να δεχτεί τη συνθηκολόγηση και την παράδοση των ιαπωνικών στρατευμάτων στη Νότια Κορέα και να βοηθήσει τις δημοκρατικές δυνάμεις να προετοιμάσουν δημοκρατικό κράτος.
Η Κορέα χωρίστηκε σε δύο ζώνες στρατιωτικής ευθύνης. Στο Βορρά και μέχρι τον 38ο Παράλληλο εκτεινόταν η σοβιετική στρατιωτική ζώνη ευθύνης και νότια αυτού του Παραλλήλου η αμερικανική. Η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ ήταν προσωρινή στην Κορέα, με στόχο τη συγκρότηση ενός ενιαίου και ανεξάρτητου κράτους, όπως σημειωνόταν στις αποφάσεις της Διάσκεψης του Πότσδαμ και σ' αυτές των υπουργών Εξωτερικών της ΕΣΣΔ, των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας στη Μόσχα. Ομως, οι προθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της άρχουσας τάξης και των κομμάτων της στην Κορέα ήταν διαφορετικές. Οπως έδειξαν τα γεγονότα που επακολούθησαν, ο στρατός των ΗΠΑ επεδίωκε να ματαιώσει τη λαϊκή δημοκρατική επανάσταση που είχε αρχίσει στη Νότια Κορέα. Το κορεατικό λαϊκό κίνημα ήταν ισχυρό, οι επαναστατικές δυνάμεις το ίδιο κι ένα ενιαίο κορεατικό κράτος, μετά από χρόνια υπό το ζυγό της αποικιοκρατίας, θα εναντιωνόταν στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Γι' αυτό, παρά τις διεθνείς συμφωνίες και τη θέληση του κορεατικού λαού, διέκοψαν τη δραστηριότητα της Κοινής Σοβιετοαμερικανικής Επιτροπής, που είχε συγκροτηθεί με απόφαση της Σύσκεψης της Μόσχας, για να συμβάλει στη δημιουργία προσωρινής δημοκρατικής κυβέρνησης στην Κορέα και επέβαλαν, με τη βοήθεια του ΟΗΕ, απόφαση για διεξαγωγή εκλογών μόνο στη Νότια Κορέα. Ετσι, το Μάη του 1948, παρά τις προσδοκίες του κορεατικού λαού και τον πόθο του για εθνική ενότητα, στη Νότια Κορέα σκηνοθετήθηκαν εκλογές. Τον Αύγουστο του 1948 ιδρύθηκε η αποκαλούμενη Δημοκρατία της Κορέας, στην εξουσία της οποίας εγκαταστάθηκαν αντιδραστικά φιλοϊμπεριαλιστικά στοιχεία, με επικεφαλής τον Σίγκμαν Ρι.
Στις 27 του Ιούνη του 1950, ο Αμερικανός Πρόεδρος Τρούμαν έκανε μια ανακοίνωση σχετικά με τον πόλεμο στην Κορέα, όπου ανάμεσα στ' άλλα έλεγε και τα εξής:
«Διέταξα τας αεροπορικάς και ναυτικάς δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών να παράσχουν προς τα στρατεύματα της κυβερνήσεως της Κορέας κάλυψιν και υποστήριξιν. Η εναντίον της Κορέας επίθεσις καθιστά σαφές πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο κομμουνισμός υπερέβη το στάδιον της χρησιμοποιήσεως ανατρεπτικών μεθόδων διά την κατάκτησιν ανεξάρτητων εθνών και ήρχισε να χρησιμοποιή τώρα ένοπλον εισβολήν και πόλεμον...» («Καθημερινή» 28/6/1950).
Ετσι ξεκινούσε η άμεση στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κορέα. Τα ερωτήματα που τέθηκαν ήταν σαφή, αλλά συγχρόνως και αγωνιώδη. Αρχιζε ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος πάνω στα ερείπια του Δεύτερου; Κι αν όντως ήταν αρχή ενός Τρίτου Παγκόσμιου, ποια θα ήταν η κατάληξη, με δεδομένη την ύπαρξη ατομικών όπλων και την πιθανή χρήση τους;
Μια μέρα πριν από το διάγγελμα του Προέδρου Τρούμαν, το πρωί της 26ης του Ιούνη του 1950, ο Πρόεδρος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κορέας, Κιμ Ιρ Σεν (Κιμ Ιλ Σουνγκ), προέβαινε από ραδιοφώνου σε μια δραματική έκκληση προς τον κορεατικό λαό, λέγοντας μεταξύ άλλων:
«Αγαπητοί συμπατριώτες! Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, μαχητές του λαϊκού μας στρατού και παρτιζάνοι του νότιου τμήματος της δημοκρατίας μας... Στις 25 του Ιούνη ο στρατός της κυβέρνησης - ανδρεικέλου του προδότη Λι Σιν Μαν εξαπόλυσε επίθεση ενάντια στο έδαφος προς βορρά του 38ου Παράλληλου. Τα τμήματα της φρουράς, που πολέμησαν με θάρρος και αντέκρουσαν το χτύπημα, σταμάτησαν ύστερα από πεισματώδικες μάχες την επίθεση των στρατευμάτων του στρατού - ανδρεικέλου του Λι Σιν Μαν. Αφού εξέτασε την κατάσταση που δημιουργήθηκε, η Κυβέρνηση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κορέας έδωσε διαταγή στο λαϊκό μας στρατό να περάσει σε αποφασιστική αντεπίθεση και να συντρίψει τις ένοπλες δυνάμεις του εχθρού...» («Νέος Κόσμος», τόμος 1.9.50, σελ. 366).
Ετσι, οι Αμερικανοί προκειμένου να μονιμοποιήσουν τη δική τους στρατιωτική ιμπεριαλιστική παρουσία στην περιοχή, μεθόδευσαν την επίθεση του καθεστώτος της Νότιας Κορέας, για να έχουν το πρόσχημα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης. Σήμερα, επίσης, μεθοδεύουν ανάλογες καταστάσεις. Αλλωστε, δεν πρόκειται να παραιτηθούν από την αντισοσιαλιστική - αντικομμουνιστική τους πάλη, (η ΚΟΥΒΑ και η ΛΔ Κορέας συγκαταλέγονται από τις ΗΠΑ στις «χώρες του κακού», επομένως σ' αυτές που θέλουν να επεμβαίνουν για να ανατρέψουν τα καθεστώτα τους), έως ότου οι λαοί τσακίσουν τον ιμπεριαλισμό για να γράψουν τη δική τους ιστορία, στέλνοντάς τον οριστικά εκεί που είναι η θέση του, στην προϊστορία της ανθρωπότητας.
Σχετικά με τον πόλεμο στην Κορέα και την έκβασή του, τους υπεύθυνους για την έναρξή του και τους σκοπούς που ξεκίνησε, ο Ι. Β. Στάλιν στα 1951 μίλησε συνοπτικά, αλλά παραστατικά και συγκεκριμένα με συνέντευξή του στην εφημερίδα «Πράβντα». Παραθέτουμε τα σχετικά και άκρως χαρακτηριστικά για τη φιλειρηνική πολιτική της ΕΣΣΔ, καθώς και τη διαπάλη με τους ιμπεριαλιστές. Είναι χαρακτηριστικές, επίσης, δύο εκτιμήσεις του για τη συγκεκριμένη περίοδο. Η πρώτη που θεωρεί ότι ο ΟΗΕ μετατρέπεται σε όργανο πολέμου και η δεύτερη που θεωρεί προς το παρόν ότι ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος δεν είναι αναπόφευκτος, αλλά προς το παρόν, έχοντας βεβαίως επίγνωση της επιθετικότητας του ιμπεριαλισμού, του συσχετισμού δυνάμεων, αλλά και των διαθέσεων των λαών. Ας την παρακολουθήσουμε:
-- Τι νομίζετε για την επίθεση στην Κορέα, πώς μπορεί να τελειώσει;
-- Αν η Αγγλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής απορρίψουν τις ειρηνικές προτάσεις της λαϊκής κυβέρνησης της Κίνας, τότε ο πόλεμος στην Κορέα μπορεί να λήξει μόνο με την ήττα των εισβολέων.
-- Γιατί; Μήπως οι Αμερικανοί και Αγγλοι στρατηγοί και αξιωματικοί είναι χειρότεροι από τους Κινέζους και τους Κορεάτες;
-- Οχι, δεν είναι χειρότεροι. Οι Αμερικανοί και Αγγλοι στρατηγοί και αξιωματικοί δεν είναι διόλου χειρότεροι των στρατηγών και αξιωματικών οποιασδήποτε άλλης χώρας. Σε ό,τι αφορά τους στρατιώτες των ΗΠΑ και της Αγγλίας, στον πόλεμο κατά της χιτλερικής Γερμανίας και της στρατοκρατικής Ιαπωνίας έδειξαν, όπως είναι γνωστό, τον καλύτερο εαυτό τους. Τι συμβαίνει λοιπόν; Το ζήτημα είναι ότι οι στρατιώτες θεωρούν άδικο τον πόλεμο ενάντια στην Κορέα και την Κίνα, ενώ θεωρούσαν απολύτως δίκαιο τον πόλεμο ενάντια στη χιτλερική Γερμανία και τη μιλιταριστική Ιαπωνία. Το ζήτημα είναι ότι αυτός ο πόλεμος είναι εντελώς αντιδημοτικός ανάμεσα στους Αμερικανούς και Αγγλους στρατιώτες.
Πράγματι, είναι δύσκολο να πειστούν οι στρατιώτες ότι η Κίνα, που δεν απειλεί ούτε την Αγγλία, ούτε την Αμερική και από την οποία οι Αμερικανοί άρπαξαν το νησί Ταϊβάν, είναι ο εισβολέας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που άρπαξαν το νησί Ταϊβάν και οδήγησαν τα στρατεύματά τους άμεσα στα σύνορα της Κίνας, είναι η αμυντική πλευρά. Είναι δύσκολο να πειστούν οι στρατιώτες ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν το δικαίωμα να υπερασπίζονται την ασφάλειά τους μέσα στο έδαφος της Κορέας και στα σύνορα της Κίνας, ενώ η Κίνα και η Κορέα δεν έχουν το δικαίωμα να υπερασπίζονται την ασφάλειά τους μέσα στο έδαφός τους ή στα σύνορα του κράτος τους. Απ' εδώ προκύπτει η αντιδημοτικότητα του πολέμου ανάμεσα στους Αγγλοαμερικανούς στρατιώτες.
Εννοείται ότι οι πιο έμπειροι στρατηγοί και αξιωματικοί μπορούν να υποστούν ήττα, αν οι στρατιώτες θεωρούν τον επιβεβλημένο σ' αυτούς πόλεμο ως βαθιά άδικο κι αν λόγω αυτού εκτελούν τυπικά τις υποχρεώσεις τους στο μέτωπο, δίχως πίστη στην ορθότητα της αποστολής τους, χωρίς ενθουσιασμό.
-- Πώς εκτιμάτε την απόφαση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), που θεωρεί τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ως εισβολέα;
-- Την εκτιμώ ως μια επονείδιστη απόφαση.
Πράγματι, πρέπει να χάσει κανείς τα τελευταία ίχνη συνείδησης, για να ισχυρίζεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που έχουν καταλάβει κινέζικο έδαφος, το νησί Ταϊβάν, και εισέβαλαν στην Κορέα στα σύνορα της Κίνας, είναι η αμυνόμενη πλευρά και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, που υπερασπίζεται τα σύνορά της και προσπαθεί να επανακτήσει το αρπαγμένο από τους Αμερικανούς νησί Ταϊβάν, είναι ο επιτιθέμενος.
Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, που ιδρύθηκε ως προμαχώνας για τη διαφύλαξη της ειρήνης, μετατρέπεται σε όργανο του πολέμου, σε μέσο εξαπόλυσης νέου παγκόσμιου πολέμου. Τον επιθετικό πυρήνα του ΟΗΕ αποτελούν δέκα χώρες - μέλη του επιθετικού Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Καναδάς, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Δανία, Νορβηγία, Ισλανδία) και είκοσι λατινοαμερικανικές χώρες (Αργεντινή, Βραζιλία, Βολιβία, Χιλή, Κολομβία, Κόστα - Ρίκα, Κούβα, Δομινικανή Δημοκρατία, Ισημερινός, Σαλβαδόρ, Γουατεμάλα, Αϊτή, Ονδούρα, Μεξικό, Νικαράγουα, Παναμάς, Παραγουάη, Περού, Ουρουγουάη, Βενεζουέλα). Οι εκπρόσωποι αυτών ακριβώς των χωρών αποφασίζουν τώρα στον ΟΗΕ την τύχη του πολέμου και της ειρήνης. Αυτές πέρασαν στον ΟΗΕ την επονείδιστη απόφαση περί επιθετικότητας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Χαρακτηριστικό για τη σημερινή τάξη πραγμάτων στον ΟΗΕ είναι ότι, για παράδειγμα, η μικρή Δομινικανή Δημοκρατία στην Αμερική, που αριθμεί μόλις δυο εκατομμύρια πληθυσμό, έχει τώρα το ίδιο βάρος στον ΟΗΕ, όπως η Ινδία, και πολύ μεγαλύτερο βάρος από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, που στερείται του δικαιώματος ψήφου στον ΟΗΕ.
Επομένως, μετατρεπόμενος σε εργαλείο επιθετικού πολέμου, ο ΟΗΕ παύει συνάμα να είναι παγκόσμιος οργανισμός ισότιμων εθνών. Στην ουσία, ο ΟΗΕ είναι τώρα όχι τόσο ένας παγκόσμιος οργανισμός, όσο ένας οργανισμός που δρα κατ' απαίτηση του Αμερικανού επιδρομέα. Οχι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και ο Καναδάς επιδιώκουν της εξαπόλυση νέου πολέμου, αλλά το δρόμο αυτό ακολουθούν, επίσης, και είκοσι λατινοαμερικανικές χώρες, οι τσιφλικάδες και οι έμποροι των οποίων διψούν για νέο πόλεμο κάπου στην Ευρώπη ή την Ασία, ώστε να πουλούν στις εμπόλεμες χώρες εμπορεύματα σε πολύ υψηλές τιμές και να κερδίσουν εκατομμύρια απ' αυτήν την αιματηρή υπόθεση. Δεν αποτελεί μυστικό για κανέναν το γεγονός ότι οι 20 εκπρόσωποι των είκοσι λατινοαμερικανικών χωρών αποτελούν τώρα την πιο συσπειρωμένη στρατιά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στον ΟΗΕ.
Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ακολουθεί, επομένως, τον άδοξο δρόμο της Κοινωνίας των Εθνών. Ετσι ενταφιάζει το ηθικό κύρος του και καταδικάζει τον εαυτό του σε διάλυση.
-- Θεωρείτε ότι είναι αναπόφευκτος ένας παγκόσμιος πόλεμος;
-- Οχι. Τουλάχιστον επί του παρόντος δεν πρέπει να τον θεωρούμε αναπόφευκτο.
Φυσικά, στις ΗΠΑ, την Αγγλία, καθώς και στη Γαλλία, υπάρχουν επιθετικές δυνάμεις, που επιθυμούν ένα νέο πόλεμο. Χρειάζονται τον πόλεμο για την απόκτηση υπερκερδών, για την καταλήστευση άλλων χωρών. Είναι οι δισεκατομμυριούχοι και εκατομμυριούχοι, που θεωρούν τον πόλεμο ως προσοδοφόρο κονδύλι, που δίνει κολοσσιαία κέρδη.
Αυτές οι επιθετικές δυνάμεις κρατούν στα χέρια τους τις αντιδραστικές κυβερνήσεις και τις κατευθύνουν. Συγχρόνως όμως φοβούνται τους λαούς τους, οι οποίοι δε θέλουν νέο πόλεμο και τάσσονται υπέρ της διατήρησης της ειρήνης. Γι' αυτό προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τις αντιδραστικές κυβερνήσεις, για να μπερδέψουν με το ψέμα τους λαούς τους, να τους εξαπατήσουν και να παρουσιάσουν το νέο πόλεμο ως αμυντικό, ενώ την ειρηνική πολιτική των φιλειρηνικών λαών ως επιθετική. Προσπαθούν να εξαπατήσουν τους λαούς τους, για να τους επιβάλουν τα επιθετικά σχέδιά τους και να τους παρασύρουν σε νέο πόλεμο.
Γι' αυτό ακριβώς φοβούνται την εκστρατεία για την υπεράσπιση της ειρήνης, φοβούμενες ότι αυτή μπορεί να ξεσκεπάσει τις επιθετικές προθέσεις των αντιδραστικών κυβερνήσεων.
Γι' αυτό ακριβώς απέρριψαν την πρόταση της Σοβιετικής Ενωσης για τη σύναψη Συμφώνου Ειρήνης, για τη μείωση των εξοπλισμών, για την απαγόρευση των ατομικών όπλων, φοβούμενες ότι η υιοθέτηση αυτών των προτάσεων θα υπονομεύσει τα επιθετικά μέτρα των αντιδραστικών κυβερνήσεων και θα κάνουν περιττό το κυνήγι των εξοπλισμών.
-- Πώς θα λήξει αυτή η πάλη των αντιδραστικών και φιλειρηνικών δυνάμεων;
-- Η ειρήνη θα διατηρηθεί και θα εδραιωθεί, αν οι λαοί θα πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση της διαφύλαξης της ειρήνης και θα την υπερασπιστούν μέχρι τέλους. Ο πόλεμος μπορεί να γίνει αναπόφευκτος, αν οι υποκινητές του πολέμου κατορθώσουν να μπερδέψουν με το ψέμα τις λαϊκές μάζες, να τις εξαπατήσουν και να τις παρασύρουν σε νέο παγκόσμιο πόλεμο.
Γι' αυτό η πλατιά εκστρατεία για τη διαφύλαξη της ειρήνης ως μέσο αποκάλυψης των εγκληματικών μηχανορραφιών των υποκινητών του πολέμου έχει τώρα πρωταρχική σημασία.
Σε ό,τι αφορά τη Σοβιετική Ενωση, θα εφαρμόζει ακλόνητα και στο εξής την πολιτική αποσόβησης του πολέμου και διαφύλαξης της ειρήνης.
(«Πράβντα» Νο 48, 17 Φλεβάρη 1951).
Στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Κορέα συμμετείχε και η Ελλάδα. Την αρχική απόφαση για συμμετοχή της χώρας μας πήραν οι κυβερνήσεις του Κέντρου - αρχικά με πρωθυπουργό τον Νικόλαο Πλαστήρα και στη συνέχεια τον Σοφοκλή Βενιζέλο - το ...θεάρεστο έργο των οποίων συνέχισε η λεγόμενη Δεξιά υπό τον Αλέξανδρο Παπάγο.
Το αντικομμουνιστικό κλίμα της μεταπολεμικής περιόδου κυριαρχούσε φυσικά και στην Ελλάδα, στην οποία είχε προηγηθεί ο εμφύλιος πόλεμος και οι νικητές είχαν ήδη βάλει σε ενέργεια τα εκτελεστικά αποσπάσματα, τα στρατοδικεία, τα βασανιστήρια και τους τόπους φυλάκισης και εξορίας. Σ' αυτό το κλίμα, που πήγαινε μαζί με την πατριδοκαπηλία και την προετοιμασία του ελληνικού στρατού να επιτεθεί - αν έτσι αποφάσιζαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ, παρέα με την εγχώρια αστική τάξη - κατά της Αλβανίας ή και της Βουλγαρίας, σ' αυτό, λοιπόν, το κλίμα αποφασίστηκε να στείλει και η Ελλάδα στρατό στην Κορέα!
Στις 9 Σεπτέμβρη 1950 η κυβέρνηση Πλαστήρα καταψηφίστηκε από τη Βουλή, με αποτέλεσμα στις 13 Σεπτέμβρη να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση, με πρόεδρό της τον Σοφοκλή Βενιζέλο και αντιπροέδρους τους Γεώργιο Παπανδρέου και Ντίνο Τσαλδάρη. Στην κυβέρνηση αυτή συμμετείχαν και οι Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως υπουργός Αμυνας και Ευάγγελος Αβέρωφ, ως υπουργός Οικονομικών. Επρόκειτο, όπως καταλαβαίνει ο καθένας, για μια κεντροδεξιά κυβέρνηση, που γι' αυτό και είχε μια ευρύτατη κοινοβουλευτική στήριξη. Το πρώτο πράγμα, που έκανε τούτη η κυβέρνηση, ήταν να στείλει στην Κορέα ένα ενισχυμένο τάγμα (800 άνδρες), καθώς κι ένα σμήνος εννέα αεροπλάνων, για να πολεμήσει υπέρ του «ελεύθερου» κόσμου.
Ετσι, στις 25 Οκτώβρη 1950, ο υποστράτηγος Σόλων Γκίκας (μεταδικτατορικός υπουργός Δημόσιας Τάξης της κυβέρνησης Καραμανλή - της ΝΔ), επικεφαλής του ενισχυμένου τάγματος, πήρε τη σημαία του ΟΗΕ σε πανηγυρική εκδήλωση αναχώρησης και το ελληνικό στρατιωτικό Σώμα ξεκίνησε για την Κορέα. Εφυγαν 800, αλλά επέστρεψαν 614! Οι υπόλοιποι 186 «γύρισαν» μέσα στα φέρετρα!... Πήγαν για τα «ιδεώδη» του ιμπεριαλισμού, που καλύπτονταν απ' τους κυβερνώντες με τις κορόνες του χρέους προς την πατρίδα, την υπεράσπισή της από τον «κόκκινο κίνδυνο» και άλλα ηχηρά παρόμοια...
Στο διάστημα 1950-1955 που διαρκεί η ελληνική παρουσία στην Κορέα, παρά το ότι ο πόλεμος τελείωσε τον Ιούλη του '53, με την υπογραφή του Συμφώνου Ανακωχής, στάλθηκαν εκεί 669 αξιωματικοί και υπαξιωματικοί και 9.586 οπλίτες του ελληνικού στρατού, σύνολο, δηλαδή, ανδρών 10.225. Στάλθηκαν, επίσης, 7 αεροσκάφη και στη συνέχεια άλλα 2 για αναπλήρωση απωλειών.
Ηταν μια αποστολή που πλήρωσε ο ελληνικός λαός με αίμα, στα πλαίσια της διαπλοκής της άρχουσας τάξης της Ελλάδας με τους ιμπεριαλιστές συμμάχους της και της εμπλοκής της ακόμη και στους δικούς τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς, στο όνομα της επιβολής της καπιταλιστικής ελευθερίας. Οι απώλειες του στρατού, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ήταν 183 νεκροί και 610 τραυματίες και οι απώλειες της αεροπορίας 12 νεκροί και 4 αεροσκάφη. (Τα στοιχεία αντλούνται από την έκδοση Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού: «Το Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδος εις Κορέαν, 1950 - 1955», Αθήναι 1977).
Η συγκεκριμένη περίοδος του πολέμου στην Κορέα τροφοδοτεί με τεράστια εμπειρία το λαϊκό κίνημα και τον αγώνα του στη σημερινή πραγματικότητα της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων.
Πέρα από τους παραλληλισμούς και τις ομοιότητες (πόλεμος που διεξάγουν οι ΗΠΑ, ο ΟΗΕ προσφέρει κάλυψη, συμμετοχή των συμμάχων των ΗΠΑ, μήπως τα ίδια δε γίνονται και σήμερα σε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ;) το πρωταρχικό είναι η αντιιμπεριαλιστική αντιπολεμική πάλη να χτυπά ίσια στην καρδιά του προβλήματος, στις αιτίες του, αυτές που γεννούν τον πόλεμο και στην προοπτική εξάλειψής τους οριστικά, συσπειρώνοντας στις γραμμές του κινήματος τις πιο πλατιές λαϊκές δυνάμεις, με αιχμή πρώτ' απ' όλα: Καμιά συμμετοχή της Ελλάδας σε κανένα πόλεμο, επιστροφή του στρατού από ξένα εδάφη (Κοσσυφοπέδιο, Αφγανιστάν κλπ.). Ουσιαστικά είναι στρατός κατοχής.
Το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που αντιτάχτηκε, κατήγγειλε και τον ιμπεριαλιστικό πολεμοκάπηλο τυχοδιωκτισμό και τη συμμετοχή της Ελλάδας. Σήμερα το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που εναντιώνεται στην ίδια ακριβώς πολιτική, προβάλλοντας στο λαό και τη διέξοδο και το δρόμο που θα την εξασφαλίσει.
Ο λαός μας γίνεται θύτης και θύμα ταυτόχρονα, αφού αναγκάζεται να στέλνει τα παιδιά του στη σφαγή των πολέμων, στο όνομα των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων υποδούλωσης άλλων λαών και των κερδών του κεφαλαίου, δημιουργώντας εχθρούς. Μα οι λαοί δεν πρέπει να εχθρεύονται μεταξύ τους επειδή το θέλει το κεφάλαιο. Δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Αντίθετα τους ενώνουν αντικειμενικά τα κοινά ταξικά τους συμφέροντα, η κοινή επιδίωξη να καθορίζουν οι ίδιοι τις τύχες τους, άρα και ο κοινός αντιιμπεριαλιστικός, αντικαπιταλιστικός αγώνας.
Από την Κορέα γύρισαν πολλά φέρετρα στην Ελλάδα. Από το Ιράκ επίσης γυρίζουν φέρετρα σ' όλες τις χώρες που συμμετέχουν στις κατοχικές δυνάμεις. Σήμερα οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ενωση και η Ιαπωνία, επιβουλεύονται τη ΛΔ Κορέας ψάχνοντας αφορμή για νέα επέμβαση. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Κ. Σημίτης, ως προεδρεύων της ΕΕ στη Σύνοδο της Χαλκιδικής (Ιούνης 2003), έθεσε ανοιχτά θέμα ενάντια στη ΛΔ Κορέας ως ένα από τα κράτη «του κακού», όπως τα χαρακτηρίζουν οι ιμπεριαλιστές για να προκαθορίσουν τον επόμενο στόχο τους. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το επίσημο κράτος, μέσω ΓΕΕΘΑ, γιόρτασε την επέτειο της συμμετοχής της Ελλάδας στον πόλεμο της Κορέας, ενισχύοντας και μ' αυτό τον τρόπο την πολιτική συμμετοχής στην ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων.
Η εμπειρία λοιπόν του πολέμου στην Κορέα, αλλά και των σημερινών, με τη συμμετοχή της άρχουσας τάξης της Ελλάδας, για τα δικά της συμφέροντα, θέτει μπροστά στο λαό το καθήκον ανάπτυξης του δικού του κοινωνικοπολιτικού αγώνα, με το δικό του μέτωπο πάλης, για τα δικά του συμφέροντα, στην προοπτική της λαϊκής εξουσίας.
Πηγές:
1. «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια»
2. «Ριζοσπάστης» 4/4/1999, 2/7/2000, 26/9/2001, 27/7/2003.