1. Σωστά το βάρος των Θέσεων για το 16ο Συνέδριο πέφτει στα ζητήματα ΚΟΜΜΑ, ΜΕΤΩΠΟ. Ζητήματα διαλεκτικά συνδεδεμένα, με κύριο, κατά τη γνώμη μου στη σχέση αυτή, το Κόμμα. Δεν είναι κοινοτοπία να τονίσουμε ότι χωρίς ισχυρό ΚΚΕ (ιδεολογικά - πολιτικά - οργανωτικά), η δημιουργία του ΑΑΔ μετώπου θα είναι ευσεβής πόθος ή δε θα έχει, εφόσον δημιουργηθεί, την πορεία που θέλουμε, πολύ περισσότερο που η ύπαρξη ισχυρού κομμουνιστικού κόμματος είναι νομοτέλεια, για την ανατροπή του καπιταλισμού, για την οικοδόμηση της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Από αυτή την άποψη οι πρώτες παρατηρήσεις του σημειώματος αυτού θα είναι αφιερωμένες στο κόμμα.
Το ερώτημά μου τι κόμμα έχουμε - χτίζουμε και το τι κόμμα θέλουμε και απαιτεί η ιστορική περίοδος που διανύουμε, θα πρέπει να μπαίνει μόνιμα επί τάπητος, να 'ναι μόνιμη πηγή ενδιαφέροντος, ανησυχίας, φροντίδας. Θέλουμε κόμμα «παντός καιρού», πολύ περισσότερο που σωστά εκτιμούμε στις θέσεις ότι οι εξελίξεις στον καπιταλισμό μπορεί να οδηγήσουν σε γενικευμένη κρίση του συστήματος, σε πανεθνική κρίση... Κόμμα και για την άμπωτη και στην πλημμυρίδα του κινήματος.
Στις θέσεις γίνεται μια προσπάθεια να μετρηθεί η πορεία από το προηγούμενο συνέδριο. Εκτιμάται σωστά ότι «η ανάπτυξη του κόμματος δε σταματά μπροστά σε αυτές τις (αντικειμενικές) δυσκολίες. Αναμετράτε με αυτές και σε αυτή τη βάση κρίνεται αντικειμενικά η πρόοδός τους». (Θ.35). Ομως το μετρίδι αυτό θα πρέπει να δένεται και με τους στόχους που είχαμε θέσει στο προηγούμενο συνέδριο, αλλά και με συγκεκριμένα ακόμη κριτήρια. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε: «Δεν πρέπει να είμαστε συγκαταβατικοί στο 16ο Συνέδριο. Πρέπει η βελτίωση του κόμματος να είναι αισθητή, όχι απλώς ικανοποιητική» (από το κλείσιμο της ΓΓ στο 15ο) και ακόμη όσον αφορά τα συγκεκριμένα κριτήρια της δουλιάς μας: «1. Το συγκεκριμένο άνοιγμα της πολιτικής δράσης, σε ευρύτερο χώρο. 2. Η συμμετοχή στη δράση των σωματείων, τα αποτελέσματα στις αρχαιρεσίες. 3. Τα αποτελέσματα των προσπαθειών μας στη συσπείρωση δυνάμεων. 4. Η ανάπτυξη των γραμμών μας, ιδιαίτερα από την εργατική τάξη και τη νεολαία. 5. Η αύξηση της κυκλοφορίας του "Ρ". 6. Η αύξηση των εσόδων του κόμματος από συνδρομές και ενισχύσεις» (από το 15ο στο 16ο συνέδριο, σελ. 232). Με βάση τα παραπάνω χρειάζεται με μεγαλύτερη αυτοκριτική να αντιμετωπίσουμε την πορεία μας τα χρόνια αυτά. Δεν αρκεί να λέμε ότι η πολιτική μας επιβεβαιώθηκε, ήταν σωστή (είναι το βασικό κριτήριο), αλλά αυτή για να περπατήσει χρειάζεται "πόδια", χρειάζεται να γίνει "υλική δύναμη", κατακτώντας το νου και την καρδιά των λαϊκών μαζών, χρειάζεται άρα η αποφασιστική βελτίωση της κατάστασης του κόμματος. Χρειάζεται ταυτόχρονα πιο πειστικά να απαντήσουμε σε δύο βασικά ερωτήματα σε σχέση με αυτό. Α. Γιατί, ενώ η πολιτική μας είναι σωστή και επιβεβαιώνεται η οργανωτική μας πορεία, δεν είναι ανάλογη και Β. Γιατί, παρά τη σχεδόν ομόφωνη ψήφιση των ντοκουμέντων μας και τη συμφωνία στην πολιτική μας υπάρχουν φαινόμενα οργανωτικού οπορτουνισμού στις γραμμές μας.
2. Κλειδί για την πορεία του κόμματος είναι τα ενδιάμεσα όργανα (ΕΠ - ΝΕ - ΑΕ). Θα έπρεπε να υπάρχει μεγαλύτερος προβληματισμός για τη δουλιά τους. Κατά τη γνώμη μου, ζητούμενο είναι η κατάκτηση του καθοδηγητικού ρόλου στο χώρο τους, το ξεπέρασμα του διεκπεραιωτικού ρόλου στη λειτουργία τους, η σχέση τους με τις ΚΟΒ και τα μέλη (είτε ξέκομμα, είτε υποκατάσταση των παρακάτω οργάνων). Παραμένει ζητούμενο η ανανέωσή τους (ας μην ξεχνάμε ότι ένα μεγάλο μέρος των στελεχών είναι σε αυτά τα πόστα πολλά χρόνια, από την κρίση και μετά, με συνέπειες το ρουτινιάρισμα, την κούραση κ.ά.). Οι συνδιασκέψεις είναι μια καλή ευκαιρία για ουσιαστική συζήτηση της προσφοράς και δράσης των οργάνων και κυρίως είναι απαραίτητο για την εκλογή τους να εφαρμοστούν τα κριτήρια (Θ.53), χωρίς εκπτώσεις και συμψηφισμούς.
3. Τα χρόνια που πέρασαν, εμφανίστηκαν προβλήματα στην πράξη, στην εφαρμογή των αποφάσεων, παραβιάσεις των αρχών λειτουργίας μας, φαινόμενα οργανωτικού οπορτουνισμού. Η στάση μας δεν ήταν πάντα ενιαία, αποφασιστική. Η αντίληψη ότι το κόμμα περνά «δύσκολες μέρες» και άρα πρέπει να κάνουμε «σκόντο» στην κριτική, στον έλεγχο και στα μέτρα (ιδεολογικά - πολιτικά - οργανωτικά) δεν αποδίδει καρπούς. Ο,τι αφήνουμε άλυτο, το βρίσκουμε στο δρόμο μας σε μεγαλύτερη έκταση - ένταση. Ο κάθε είδους οπορτουνισμός δεν αντιμετωπίζεται με εκκλήσεις. Χρειάζεται έγκαιρα, με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα να παίρνουμε τα απαραίτητα μέτρα ενάντια σε τέτοια φαινόμενα και τους φορείς τους, χωρίς φόβους «ότι θα μειωθούμε» ή «θα δώσουμε όπλα στον αντίπαλο», χωρίς φαινόμενα «ασυλίας» και «στρογγυλέματος» της κριτικής μας...
Στις θέσεις γίνεται προσπάθεια να εκτιμηθεί η μέχρι τώρα εμπειρία από τη δημιουργία των προϋποθέσεων για την οικοδόμηση του Α.Α.Δ. Μετώπου, καθώς και μια καλύτερη επεξεργασία των στόχων του, με πυρήνα τη Λαϊκή Εξουσία (ΛΕ) και Λαϊκή Οικονομία (ΛΟ).
Ορισμένες σκέψεις:
1. Η λαϊκή εξουσία σύμφωνα με το πρόγραμμα του κόμματος ταυτίζεται με την εξουσία της εργατικής τάξης, με το σοσιαλισμό (πρόγραμμα σελ. 38). Στις θέσεις για το 16ο η Λ.Ε-Λ.Ο σαν η εναλλακτική λύση του ΑΑΔΜ, έχει σοσιαλιστική χροιά, πνοή, χρώμα, θίγει τα βάθρα του συστήματος, δεν το ανατρέπει όμως, δεν αποτελεί, με λίγα λόγια, σοσιαλιστική εξουσία και σωστά, μιας και αυτό δεν αποτελεί προϋπόθεση για τη συγκρότηση του Α.Α.Δ.Μ. Με βάση τα παραπάνω δημιουργούνται ερωτήματα όπως: Η προσπάθειά μας για παραπέρα επεξεργασία της εναλλακτικής λύσης του ΑΑΔΜ, μήπως στην πράξη και πέρα από προθέσεις, μας επαναφέρει σε παλιότερες επεξεργασίες του κόμματος, στα στάδια που απορρίψαμε στο 15ο. Πόσο βοηθά η τέτοια προβολή της Λ.Ε-Λ.Ο σε σχέση με την προβολή της αναγκαιότητας, ρεαλιστικότητας και επικαιρότητας του σοσιαλισμού, πόσο στην πράξη κάτι τέτοιο δε δημιουργεί συγχύσεις ή μετάθεση της προβολής των προγραμματικών στόχων του κόμματος στο άγνωστο μέλλον (άσχετα αν σαν ασφαλιστική δικλείδα γι' αυτό προβάλλεται η αυτοτέλειά μας στα πλαίσια του Α.Α.Δ.Μ). Πόσο με αυτό τον τρόπο συμβάλλουμε στο να μην τρέφονται με αυταπάτες οι λαϊκές μάζες για τη δυνατότητα ενδιάμεσου τύπου οικονομίας και εξουσίας;
2. Οι εκλογικού χαρακτήρα συνεργασίες του κόμματος οφείλουν να υπηρετούν την τακτική μας, να σηματοδοτούν το τι θέλουμε. Από αυτή την άποψη δεν ήταν πάντα πετυχημένες. Ορισμένες φορές κατεβάσαμε τον πήχη της πολιτικής βάσης της συνεργασίας ή δεν τον βάλαμε καθόλου. Η «αγωνία» μας για εξεύρεση συμμάχων οδηγούσε σε συνεργασίες με «κοινωνικοπολιτικούς παράγοντες» στη βάση του επαγγέλματος και της «κοινωνικής αποδοχής» και όχι στη βάση της δράσης, της συμμετοχής στο λαϊκό κίνημα. Μάλιστα, η υπερπροβολή ορισμένων από αυτούς διαπαιδαγωγούσε και το δικό μας κόσμο όχι στη βάση της πολιτικής αλλά των προσώπων, του «σταρ σύστεμ»....
3. Βαθιά ριζωμένες στις γραμμές μας, σε πλατιές λαϊκές μάζες, καθώς και στους εν δυνάμει συμμάχους μας είναι η κοινοβουλευτική αντίληψη της πορείας προς την εξουσία. Οσο αυτή δε χτυπιέται, πρώτα απ' όλα στις γραμμές μας, θα δημιουργεί πρόσθετα εμπόδια στη δημιουργία και πορεία του ΑΑΔΜ, όπως: α) Να θεωρείται το ΑΑΔΜ όχι σαν προωθημένη κοινωνικό-πολιτική συμμαχία, αλλά σαν μια συμμαχία κύρια κομμάτων και κινήσεων (που θα δημιουργηθούν ή όχι στην πορεία). β) Να ταυτίζεται με συμμαχία που θα έχει σα στόχο, κύρια τις εκλογικές μάχες και απλά θα χρησιμοποιεί το λαϊκό κίνημα σαν υποστήριγμα. γ) Η βάση της συσπείρωσης πέρα από διακηρύξεις να μικραίνει για να μην ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια των θεσμών του αστικού κράτους (φόβος απέναντι σε λαογέννητους θεσμούς).
Προχωράμε σύντροφοι! «Κοινό μνημείο για όλους μας ας είναι ο σοσιαλισμός, χτισμένος μες στις μάχες». (Β. Μαγιακόφσκι).
Μέλος του Γραφείου της ΕΠ
της Κεντρ. Μακεδονίας
Εμπνεύστηκε και έγινε η ραχοκοκαλιά του γιγάντιου έργου της Εθνικής Αντίστασης στην Κατοχή, καθοδηγώντας το 80% του λαού μας με τις οργανώσεις ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, Εθνική Αλληλεγγύη, χτυπήθηκε με μορφές εξοντωτικές στον Εμφύλιο και μετά σαν παράνομο, υπέστη και τη διάσπαση με το «Εσωτερικό-Κύρκος και Σία» και το καμαρώνουμε και το καμαρώνει ο βασανισμένος λαός μας, από τους ντόπιους και ξένους (η ξένη ακρίδα) εκμεταλλευτές και καταπιεστές, να στέκεται ολόρθο, ολοζώντανο και να ηγείται του καινούριου παλλαϊκού αγώνα, του αντιμονοπωλιακού, αντιιμπεριαλιστικού για δημοκρατία και σοσιαλισμό. Το σωστό, τον αληθινό, τον πραγματικό σοσιαλισμό και όχι τον κάλπικο, τον κομπογιαννίτικο της «αριστεράς», της «κεντροαριστεράς», της «σοσιαλδημοκρατίας», του «Συνασπισμού», κλπ. Και όπως σε κάθε κήπο μέσα στα όμορφα λουλούδια φυτρώνουν τα λεγόμενα ζιζάνια από γαϊδουράγκαθα και άλλα παρείσακτα φυτά, έτσι και στο χώρο του ΚΚΕ ξεφύτρωσαν πάλι κάτι τέτοια αγκαθωτά, κάτι τσουκνίδες (1990-1991), κάτι Φαράκηδες, Ανδρουλάκηδες, κλπ. και τώρα με το προετοιμαζόμενο 16ο Συνέδριο εμφανίστηκαν νέα «φρούτα», Κωστόπουλος, Θεωνάς, προς μεγάλη χαρά και τέρψη της αστικής τάξης, της ολιγαρχίας, της οποίας οι πνευματικοί στυλοβάτες και κάθε είδους παρατρεχάμενοί τους, χωρίς να χάσουν καιρό, ούτε δευτερόλεπτο, τους περιμάζεψαν, τους αγκάλιασαν και τους περιφέρουν στα κανάλια και τον Τύπο για να κουτσουλίσουν το Κόμμα που τους ανέδειξε, που τους πήρε από την αφάνεια και τους τοποθέτησε στα υψηλά του σκαλοπάτια. Απομένει να τους στήσουν άγαλμα σαν ανταμοιβή για την αντικομμουνιστική προσφορά τους. Μεγάλος ο κατήφορος, μεγάλη η κατάπτωση, αποκαλύφθηκαν πολύ μικροί, νάνοι ιδεολογικοί, που αποκάλυψαν τα σκάρτα απωθημένα τους και είναι ευτύχημα για το Κόμμα που απαλλάχτηκε ο όμορφος κήπος του από τα ζιζάνια «... έσεται όμως ήμαρ». Διαχρονικά θα βρεθούν στο καλάθι των αχρήστων όπως συνέβη και με τους όμοιους προηγούμενούς τους, με εκείνους που κουτσούλισαν την υπέρλαμπρη και πάντοτε δικαιωμένη ιδεολογία του μαρξισμού-λενινισμού. Πάντως, το ΚΚΕ με τα πανιά διάπλατα και μαζική λαϊκή συμμετοχή βαδίζει περήφανο προς το 16ο Συνέδριό του, με τις πολύ μελετημένες, εμπεριστατωμένες και προσαρμοσμένες στις μαρξιστικο-λενινιστικές σκέψεις, ακλόνητες θέσεις της ΚΕ. Αυτή είναι η απάντησή μου, σαν βετεράνος στους αποστάτες.
Αντιστασιακός
Περισσός
Ζούμε μια πρωτοφανή τεχνολογική επανάσταση, ειδικά στον τομέα της πληροφόρησης. Δυστυχώς ο συσχετισμός και στον τομέα αυτό είναι απογοητευτικός. Το Κόμμα μας και γενικά η εργατική τάξη έχει περικυκλωθεί από τα διεθνή και εθνικά «τέρατα» των ΜΜΕ.
Με μια συνεχώς αυξανόμενη μονοπωλιακή τάση, σε επίπεδο μέσων ενημέρωσης αλλά και σε τεχνολογικό επίπεδο (συνεχείς συγχωνεύσεις εταιριών πληροφορικής) διαμορφώνεται και μια αντίστοιχη μονόπλευρη διακίνηση της πληροφορίας. Παρ' όλο που κανείς θα περίμενε η ανάπτυξη της σύγχρονης τεχνολογίας να δώσει και την αντίστοιχη ποιότητα στην πληροφόρηση, γίνεται ακριβώς το αντίθετο.
Αν ρίξουμε μια ματιά στις τελευταίες εξελίξεις στα ΜΜΕ, βλέπουμε καθαρά την τάση περάσματος από τις κλασικές τεχνολογίες (τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδα κτλ.), στη σύγχρονη τεχνολογία (Internet). Φυσικά, δε μιλάμε για αντικατάσταση ή υποβάθμιση (προς το παρόν) παλιών τεχνολογιών, αλλά συνένωσή τους σε μία, με την αντίστοιχη ανάπτυξη της χρηστικότητας και της ποιότητάς τους.
Ετσι δημιουργείται μια τεράστια συγκεντροποίηση της πληροφορίας σε ένα και μοναδικό πανίσχυρο μέσο. Μέσα στο οποίο, οι υπόλοιπες «συμβατικές» τεχνολογίες, μαζί με τη δική τους αναβάθμιση, «υπηρετούν» τη νέα τεχνολογία.
Ολες αυτές οι εξελίξεις όμως διατηρούν ανέπαφη τη μονόπλευρη ενημέρωση. Δε θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά η αστική τάξη. Οι αρχικές ψευδαισθήσεις για ανάπτυξη της δημοκρατίας μέσω του Internet έχουν ήδη διαψευστεί. Οταν κάποιος πάει να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό και προοδευτικό, χωρίς την απαραίτητη χρηματική άνεση, απλώς κάποια μέρα θα καταβροχθιστεί από τις τεράστιες πολυεθνικές. Η «εναλλακτική» πληροφορία γίνεται μια σταγόνα στον ωκεανό, που απλώς έχει τις πιθανότητες να γίνει γνωστή σε ολιγάριθμους «μερακλήδες κυνηγούς της πληροφορίας».
Οσο και αν αναπτύσσεται ο λεγόμενος «κυβερνοχώρος», τη μερίδα του λέοντος σε «αναγνωσιμότητα» θα την έχουν, όπως πάντα, τα μεγάλα μονοπωλιακά και πολυεθνικά ΜΜΕ. Κι αυτό γιατί δε θα πάψουν να ελέγχουν διαφημιστικές εταιρίες, κλασικά ΜΜΕ και γενικά ολόκληρο το σχετικό κύκλο της ενημέρωσης των μαζών.
Για να γίνω πιο συγκεκριμένος. Οσο καλό ειδησεογραφικό site και να δημιουργήσει κανείς, για να μπορέσει να έχει και την ανάλογη αναγνωσιμότητα θα πρέπει να επενδύσει υπέρογκα χρηματικά ποσά για τη διαφήμιση. Αλλιώς θα μείνει ένα απλό χρήσιμο ειδησεογραφικό site, για τους «κυνηγούς πληροφορίας» που είπα και παραπάνω.
Ολα αυτά όμως, δεν είναι κάτι το καινούριο και πρωτόγνωρο για εμάς τους κομμουνιστές. Είναι αναπόφευκτο σε συνθήκες δικτατορίας της αστικής τάξης, να έχουμε και συνθήκες δικτατορίας στα ΜΜΕ. Οποιαδήποτε τεχνολογία και να χρησιμοποιείται.
Είναι καθήκον μας όμως, όπως κάνουμε τόσα χρόνια («Ριζοσπάστης», «902» FM-TV, «Σύγχρονη Εποχή» κτλ.), να αγωνιζόμαστε και να πρωτοπορούμε στα ΜΜΕ. Είναι καθήκον μας να δίνουμε την άλλη πλευρά της ενημέρωσης στο λαό. Να δίνουμε τα εργαλεία στην εργατική τάξη να σπάσει τα δεσμά της, αποκτώντας τη δύναμη μέσα από τη γνώση.
Για να γίνει αυτό εφικτό θα πρέπει να έχουμε στη διάθεσή μας όλα τα σύγχρονα μέσα, για να μπορέσουμε να ανταγωνιστούμε την αστική τάξη, στον πόλεμο της ενημέρωσης και τελικά να βγούμε νικητές.
Καλύτερη εφημερίδα, καλύτερη τηλεόραση και ραδιόφωνο, καλύτερο βιβλίο, καλύτερα site στο Internet. Αυτά θα πρέπει να είναι τα όπλα μας στη μάχη.
Το Κόμμα μας έχει την υποδομή και την εμπειρία των κλασικών -«συμβατικών» ΜΜΕ. Μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στο χώρο δίνοντας, τουλάχιστον, την άλλη διάσταση στην ενημέρωση.
Αυτό που πρέπει να γίνει, είναι να ενωθούν όλα τα μέσα που διαθέτουμε, στην κατεύθυνση ενός πανίσχυρου προπαγανδιστικού μηχανισμού. Μόνο έτσι θ' αντέξουμε στον αποκλεισμό - εμπάργκο της πληροφόρησης.
Κάθε μέσο πρέπει να αναπτύσσει χωριστά την τεχνολογική του υποδομή, έτσι ώστε όλα μαζί μ' έναν κεντρικό σχεδιασμό να αποτελέσουν ένα πανίσχυρο σύγχρονο ΜΜΕ, ικανό να ξεπεράσει τα εμπόδια που του βάζει η αστική τάξη.
Τι σημαίνουν όλα αυτά στην πράξη; Συγχρονισμός της δραστηριότητας όλων των μέσων στις καινούριες συνθήκες που δημιουργούνται στο χώρο. Πλήρης μεταφορά όλων των εκδόσεων του Κόμματος σε ηλεκτρονική μορφή (Internet). Από το «Ριζοσπάστη», μέχρι τη «Σύγχρονη Εποχή». Ειδικά ο «Ριζοσπάστης» έχει ήδη μια πρωτοποριακή παρουσία στο Internet, από το 1997, που θα τη ζήλευαν και οι πιο σύγχρονες εφημερίδες. Το site του Κόμματος θα πρέπει να γίνει σημείο αναφοράς για όλους τους κομμουνιστές και μη. Θα πρέπει να ενημερώνεται αμέσως με κάθε ανακοίνωση της ΚΕ, για κάθε πολιτική και καθημερινή δραστηριότητα ολόκληρου του κομματικού μηχανισμού.
Το ίδιο ισχύει φυσικά και για το, αδικαιολογήτως, παραμελημένο site της ΚΝΕ.
Πολύ καλή είναι η πρωτοβουλία του ΚΚΕ για το Solidnet.org, που βοηθάει στην ανταλλαγή εμπειρίας μεταξύ των ΚΚ ολόκληρου του πλανήτη. Το site του «902» FM-TV, που βρίσκεται υπό κατασκευή, θα πρέπει να ακολουθήσει τις τελευταίες εξελίξεις στα «πολυμέσα» και να προσφέρει ζωντανές μεταδόσεις του προγράμματός του μέσα από το Internet, έτσι ώστε οποιοσδήποτε στον πλανήτη να μπορεί να το παρακολουθήσει (φυσικά και με την ανάλογη αναβάθμιση της ποιότητας του προγράμματός του). Απίστευτα σημαντικό εργαλείο θα πρέπει να γίνει η «Σύγχρονη Εποχή». Πρέπει και αυτή ν' ακολουθήσει τη σύγχρονη τεχνολογία, με έκδοση των βιβλίων της και σε ηλεκτρονική μορφή. Ειδικά και άμεσα, τα έργα των «κλασικών». Το site της θα πρέπει να αποτελέσει ένα σύγχρονο βιβλιοπωλείο, με πωλήσεις βιβλίων ταχυδρομικώς, αλλά και διάθεση των ηλεκτρονικών εκδόσεών της. Οπως επίσης, θα πρέπει δυναμικά να επεκταθεί και στον τομέα των πολυμέσων.
Τέλος, πρέπει να αρχίσει η διαδικασία, τουλάχιστον κάθε Νομαρχιακή Κομματική Οργάνωση, να αποκτήσει πρόσβαση στο Internet. Ετσι ώστε να έχει άμεση επαφή με την ΚΕ, για τη μεταφορά προπαγανδιστικού υλικού (Αφίσες, ανακοινώσεις, ηλεκτρονικές εκδόσεις βιβλίων και φυλλαδίων κτλ.). Μπορεί η ΚΕ να συντονίσει κάποιες ΚΟΒ για την παραγωγή εφαρμογών πολυμέσων, με σύγχρονα ιδεολογικά μαθήματα, ημερίδες κτλ. Υπάρχουν σίγουρα σύντροφοι που έχουν τις γνώσεις να φτιάξουν τέτοιες εφαρμογές, που μπορούν να βοηθήσουν πάρα πολύ στην εκλαϊκευση και καλύτερη κατανόηση της κοσμοθεωρίας μας.
Ολα αυτά και ακόμη περισσότερες ιδέες, με τον κατάλληλο κεντρικό σχεδιασμό, πρέπει να συνδυαστούν μεταξύ τους απόλυτα για να δημιουργηθεί ένας ισχυρός και σύγχρονος μηχανισμός μετάδοσης της γνώσης και της πληροφορίας. Οι δυνατότητες υπάρχουν και το κόστος δεν είναι καθόλου απαγορευτικό. Αυτό που χρειάζεται είναι η κινητοποίηση και ο συντονισμός όλων των μελών που έχουν τις γνώσεις και τη διάθεση να βοηθήσουν.
Πέρα όμως από το καθαρά ενημερωτικό πεδίο του Internet, υπάρχει και το κοινωνιολογικό πεδίο. Ο όρος «κυβερνοχώρος» σαν περιγραφικός της «Ιντερνετικής κοινωνίας» δεν είναι πλέον απλή επιστημονική φαντασία. Μιλάμε για ένα χώρο με τελείως διαφορετικές νοοτροπίες και κανόνες προσωπικής επικοινωνίας. Αυτό δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους, αλλά πρέπει να δούμε πώς μπορούμε να κάνουμε προπαγανδιστική δουλιά μέσα σε αυτόν το χώρο. Στην πραγματική ζωή έχουμε τους τρόπους και την εμπειρία. Ο ποιο κλασικός τρόπος μας, για παράδειγμα, είναι η αφισοκόλληση. Αντιστοιχία υπάρχει στο Internet (π.χ. banner ads), μόνο που πρέπει να γίνει οργανωμένα και «επαγγελματικά». Στην πραγματική ζωή έχουμε το μοίρασμα προκηρύξεων, το οποίο μπορούμε να κάνουμε άνετα και στον «κυβερνοχώρο». (π.χ., newsletters). Επίσης, μπορούμε να μαζεύουμε υπογραφές για συγκεκριμένα θέματα, να οργανώνουμε δημοσκοπήσεις, να συζητούμε με άλλα άτομα (chats, mail lists, newsgroups κτλ.), όπως συζητάμε στην παρέα μας και να μεταδίδουμε τις θέσεις του Κόμματος. Σε πολλά από τα παραπάνω υπάρχει ήδη η εμπειρία σε πολλά μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, που «σερφάρουν» στο Internet.
Φυσικά, για να μην παρεξηγηθώ, αυτό που θα αλλάξει τον κόσμο είναι η πάλη στους δρόμους και αυτή πρέπει να είναι ο μπούσουλάς μας. Δεν είναι το «πάτημα ενός κουμπιού σα μορφή αντίστασης» που κάποιοι θέλουν να περάσουν στην κοινωνία. Γιατί υπάρχει και αυτή η λογική («οι μελλοντικές επαναστάσεις θα γίνουν μέσα στο Internet»), ειδικά από διάφορους αυτοαποκαλούμενους αριστερούς που βγάζουν σπυριά με κάθε μορφή αγώνα, αλλά θεωρητικολογούν για επαναστάσεις μέσω Internet. Εγώ θα έλεγα ότι πρέπει απλώς να δούμε το Internet σαν ένα χώρο όπου πρέπει να δράσουμε οργανωμένα, χωρίς να τον αποκόψουμε από την πραγματική ζωή. Σαν μια διαφορετική μορφή αγώνα που δεν πρέπει να λείψουμε και από αυτόν.
ΚΟΒ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ