Η επεξεργασία επίσημων στοιχείων του ΙΚΑ δείχνει ότι οι διαδοχικές επιθέσεις στην Κοινωνική Ασφάλιση στερούν από τους εργαζόμενους ακόμα και το ελάχιστο δικαίωμα στα φάρμακα και τη νοσοκομειακή περίθαλψη
Χιλιάδες Εργαζόμενοι στις πιο σκληρές συνθήκες χάνουν σταδιακά το δικαίωμα ακόμα και στην ιατροφαρμασκευτική περίθαλψη |
Η κατάσταση αυτή θα γίνει ακόμα χειρότερη καθώς ο νέος αντιασφαλιστικός νόμος 3655 της ΝΔ (νόμος Πετραλιά), που ψηφίστηκε φέτος, οδηγεί σε διπλασιασμό των εργαζομένων που δε θα έχουν δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και σε αύξηση κατά 25% όσων δε θα έχουν δικαίωμα των παροχών σε χρήμα. Σημειώνεται ότι οι παροχές σε είδος αφορούν, μεταξύ άλλων, στα επιδόματα κυοφορίας, λοχείας, ασθενείας, επαγγελματικής ασθένειας, κηδείας.
Μέχρι σήμερα δικαίωμα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης από το ΙΚΑ έχει όποιος τον προηγούμενο χρόνο κάνει από 50 μεροκάματα και πάνω, επικολλώντας τα αντίστοιχα ένσημα. Ενώ για την απόκτηση του δικαιώματος των παροχών σε χρήμα απαιτούνται 100 ένσημα τον προηγούμενο χρόνο για τους εργαζόμενους που απασχολούνται σε κοινές επιχειρήσεις και 80 ένσημα για τους εργαζόμενους στην οικοδομή.
Ο αντιασφαλιστικός νόμος Πετραλιά θα οδηγήσει στο διπλασιασμό των εργαζομένων που θα στερούνται ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης καθώς το άρθρο 148 στην παράγραφο 1 προβλέπει ότι «Στους ασφαλισμένους και στα μέλη οικογένειας, που αναφέρονται στο άρθρο 33, χορηγούνται παροχές ασθένειας σε είδος από πρώτης (1ης) Μάρτη κάθε έτους και επί ένα δωδεκάμηνο, εφόσον ο ασφαλισμένος έχει πραγματοποιήσει πενήντα τουλάχιστον μέρες εργασίας, οι οποίες από 1.1.2009 αυξάνονται ανά δέκα κατ' έτος και μέχρι εκατό (100) για τους κοινούς ασφαλισμένους, και για τους εργαζόμενους σε οικοδομοτεχνικά έργα μέχρι ογδόντα (80), είτε κατά το προηγούμενο ημερολογιακό έτος είτε κατά το τελευταίο δεκαπεντάμηνο, πριν από την αναγγελία της ασθένειας ή της πιθανής ημέρας τοκετού, χωρίς να συνυπολογίζονται οι ημέρες εργασίας που πραγματοποιήθηκαν κατά το τελευταίο ημερολογιακό τρίμηνο του δεκαπεντάμηνου».
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι (με βάση μόνο τα ισχύοντα στοιχεία για τον αριθμό ασφαλισμένων στο ΙΚΑ, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η πιθανή αύξησή τους από άλλους λόγους τα επόμενα χρόνια):
Επίσης, ο νόμος Πετραλιά θα επιφέρει αύξηση και στον αριθμό όσων δε δικαιούνται τις παροχές σε χρήμα, καθώς στο ίδιο άρθρο στην παράγραφο 2 ορίζει: «Οι ασφαλισμένοι που αναφέρονται στο άρθρο 33 του α.ν. 1846/1951, δικαιούνται των παροχών ασθένειας σε χρήμα του ΙΚΑ ΕΤΑΜ, εφόσον πέραν των λοιπών προϋποθέσεων, που ορίζονται από διατάξεις του Κανονισμού του, έχουν πραγματοποιήσει τουλάχιστον εκατό (100) ημέρες ασφάλισης, οι οποίες από 1.1.2009 αυξάνονται ανά δέκα κατ' έτος και μέχρι εκατόν είκοσι (120). Προκειμένου για οικοδόμους, οι ογδόντα μέρες της παρ. βα΄ του άρθρου 35 του α.ν. 1846/1951 αυξάνονται από την ίδια ως άνω ημερομηνία ανά δέκα κατ' έτος και μέχρι εκατό (100)».
Αυτό σημαίνει ότι:
Θύματα του αντιασφαλιστικού νόμου είναι το σύνολο των εργαζομένων. Ομως, σύμφωνα με τα στοιχεία, οι αλλοδαποί εργάτες γίνονται αντικείμενο ακόμα πιο σκληρής εκμετάλλευσης:
Χαρακτηριστικό είναι και ότι το 2006 η μέση ετήσια απασχόληση των Ελλήνων εργατών ήταν 210 μέρες και των αλλοδαπών 163 μέρες. Το μέσο μεροκάματο ήταν για τους Ελληνες 48,2 ευρώ και για τους αλλοδαπούς 34,5 ευρώ. Επίσης, για το ίδιο έτος, το ποσοστό των Ελλήνων εργατών που έλαβε παροχές σε είδος και χρήμα έφθασε σχεδόν το 40% και των αλλοδαπών το 21,80%. Οι δαπάνες που κατανάλωσαν οι Ελληνες εργάτες αποτέλεσαν το 4,14% των συνολικά καταβαλλόμενων εισφορών και οι δαπάνες των αλλοδαπών το 3,08%.
Τα παραπάνω στοιχεία δείχνουν και με ποιους τρόπους οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου εξαναγκάζουν τους εργαζόμενους να στραφούν στον ιδιωτικό τομέα Υγείας. Αυτό επιβεβαιώνει και το γεγονός ότι οι ιδιωτικές δαπάνες Υγείας έχουν φθάσει το 46% των συνολικών δαπανών αλλά και ότι η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας παρέχεται σε ποσοστό 75% εκτός ΕΣΥ και ΙΚΑ, δηλαδή από τον ιδιωτικό τομέα. Οπως και ότι πραγματοποιούνται μόνο το 69% των προγραμματισμένων ραντεβού των ασφαλισμένων στα ιατρεία του ΙΚΑ, καθώς ο χρόνος αναμονής, η απαξίωση των υπηρεσιών εξαναγκάζει τους εργαζόμενους να στραφούν στους ιδιώτες.