Ενισχυμένες και με δεύτερη έδρα στο ΔΣ της Ομοσπονδίας, βγήκαν από το συνέδριο οι ταξικές δυνάμεις
Στο Συνέδριο της ΟΛΜΕ ψήφισαν 423 αντιπρόσωποι (από 521 το 2009, που ήταν πιο αυξημένη συμμετοχή κι έτσι, πιο μεγάλο το Σώμα του συνεδρίου). Υπήρχαν 2 άκυρα /λευκά ψηφοδέλτια. Παραθέτουμε τις ψήφους αντιπροσώπων και τις έδρες του ΔΣ της ΟΛΜΕ για τις άλλες δυνάμεις: ΔΑΚΕ 120 ψήφους και 3 έδρες (από 180 ψήφους και 4 έδρες στο προηγούμενο συνέδριο), ΠΑΣΚ 107 ψήφους και 3 έδρες (από 144 ψήφους και 3 έδρες), «Συνεργασία» (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) 80 ψήφους και 1 έδρα (από 92 ψήφους και 1 έδρα), «Παρεμβάσεις» 51 ψήφους και 1 έδρα (από 44 ψήφους και 1 έδρα), ενώ 4 ψήφους έλαβαν διάφοροι.
Γενικότερα το συνέδριο, που ξεκίνησε την περασμένη Παρασκευή και ολοκληρώθηκε χτες, με ευθύνη των δυνάμεων του δικομματισμού, ήταν μακριά από τα προβλήματα και τις ανάγκες των εκπαιδευτικών, ενώ ο αρνητικός συσχετισμός είχε ως αποτέλεσμα να μην καταλήξει ούτε στα ...στοιχειώδη. Ετσι, δεν κατέληξε ούτε σε αποφάσεις για διεκδικητικό πλαίσιο, πρόγραμμα δράσης, παρά τις προτάσεις από τις ταξικές δυνάμεις για οργάνωση και κλιμάκωση της πάλης από το Σεπτέμβρη. Ελπιδοφόρο στοιχείο του συνεδρίου ήταν, πάντως, πως έγινε ένα βήμα για την αλλαγή συσχετισμών.
Στην κεντρική ομιλία που έγινε από το ΠΑΜΕ στο 15ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ, ο Διονύσης Γεωργόπουλος εστίασε στο γεγονός πως το ΠΑΜΕ θέλει να συμβάλει στην οικοδόμηση ενός κινήματος που θα παίρνει θέση, να οικοδομήσει ένα κίνημα για να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα, να ανατραπούν. Τόνισε ότι «κανένα μερεμέτι, καμιά μεταρρύθμιση, δε μπορεί να σώσει το λαό από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, δεν μπορεί να διασφαλίζει το λαό από τη χρεοκοπία και να εμπνεύσει τη λαϊκή αντεπίθεση. Η επιστράτευση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, της φτωχής αγροτιάς, των μικρομεσαίων της πόλης και του χωριού, της νέας γενιάς, των εργαζόμενων γυναικών, η ενδυνάμωση της κοινωνικής συμμαχίας με σωστούς στόχους και προοπτική, είναι αναγκαιότητα. Η ίδια η εποχή, η αντικειμενική πραγματικότητα καθορίζει τα καθήκοντα του λαού, μαζί και των εκπαιδευτικών, αλλά και τα διλήμματα στα οποία έχει να απαντήσει το κίνημα».
Υπογράμμισε ότι «οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ παρουσιάζουν την κρίση ως απότοκο των κλεφτών και των ανίκανων πολιτικών, κάποιων στρεβλώσεων του καπιταλισμού. Η ηγεσία της ΟΛΜΕ, είτε σαν συμμαχία ΠΑΣΚΕ - ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ, είτε σαν συμμαχία ΔΑΚΕ - ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ, μίλησε για "καζινοκαπιταλισμό", θολώνοντας με τη σειρά της τα νερά. Η συμμαχία με σταθερό πλαίσιο και αιτήματα "εντός" των στόχων της ΕΕ διαμορφώθηκε κάθε φορά σε "αντικυβερνητική" βάση και έδωσε θέσεις που αξιοποίησε η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας».
«Με τον τρόπο αυτό», συμπλήρωσε ο Δ. Γεωργόπουλος, «συμβάλλουν στο να μην αποδυναμώνονται στη χώρα μας ολόπλευρα ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, να καλλιεργείται η αυταπάτη ότι μπορεί να υπάρξει λύση μέσα στην ΕΕ, ότι μπορεί να σωθεί από την πτώχευση ο λαός αν δεν πτωχεύσει η πλουτοκρατία και ο καπιταλισμός». Το ΠΑΜΕ, τόνισε, «θέλει κίνημα γενικευμένης απειθαρχίας στην αστική νομιμότητα και στις εφαρμοζόμενες πολιτικές, κίνημα ρήξης και ανατροπής. Η θολούρα, η απαξίωση, γενικά, κάθε πολιτικής, η μη στόχευση των ενόχων, είναι στοιχεία διαχειρίσιμα από το σύστημα, στα οποία μπορεί να πατήσει η προβοκάτσια, ο αποπροσανατολισμός, η εκτόνωση και η απογοήτευση. Δε δίνουν προοπτική».
Μόνο μια λαϊκή οικονομία, ανέφερε, «απαιτεί σήμερα ολόπλευρη και ενιαία για όλους τους νέους ανθρώπους μόρφωση. Μόρφωση μέσα από ένα ενιαίο 12χρονο βασικό υποχρεωτικό σχολείο γενικής παιδείας, με βάση τη διαλεκτική υλιστική επιστημονική μέθοδο. Μόνο μια λαϊκή οικονομία με κεντρικό πανεθνικό σχεδιασμό υλοποιεί την ανάγκη για δουλειά όλων με δικαιώματα, μέσα από μεταλυκειακές επαγγελματικές σχολές ή μέσα από μια ενιαία ανώτατη εκπαίδευση. Μόνο μια λαϊκή οικονομία απαιτεί εκπαιδευτικό λειτουργό - καθοδηγητή και όχι διαμεσολαβητή σε υποκειμενικές εκδοχές της "αλήθειας"». Κατέληξε, σημειώνοντας πως «το ΠΑΜΕ είναι ο οργανωτής, ο αιμοδότης, το όπλο στα χέρια του λαού. Ο πήχης είναι ψηλά κι ο λαός μπορεί και πρέπει να υπερπηδήσει κάθε εμπόδιο».
Η κυβέρνηση σχεδιάζει να πάει στη Βουλή το νόμο - πλαίσιο για την Ανώτατη Εκπαίδευση μετά την ψηφοφορία του «Μεσοπρόθεσμού»
Μετά από αρκετούς μήνες «διαβούλευσης» με τους πρόθυμους συνομιλητές της, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να φέρει στη Βουλή το νόμο - πλαίσιο για το Πανεπιστήμιο Α.Ε. Μέσα στον Ιούλιο προβλέπεται ότι η κυβέρνηση θα «θεσμοθετήσει» το πανεπιστήμιο επιχείρηση με φοιτητές πελάτες, όπου οι επενδυτές θα έχουν τον πρώτο λόγο, η κάθε διεκδίκηση θα «μεταφράζεται» ως παρεμπόδιση της λειτουργίας της επιχείρησης, τα προγράμματα σπουδών θα μετατραπούν σε «μενού», ενώ η διάρκεια των σπουδών μειώνεται στα τρία χρόνια, αφού με την εισαγωγή σε σχολή και μόνο μετά από αυστηρές εξετάσεις, στο δεύτερο έτος εισαγωγή σε τμήμα, το πρώτο έτος μετατρέπεται σε προπαρασκευαστικό.
Χτες, η υπουργός Παιδείας παρουσίασε το προσχέδιο του νόμου - πλαισίου στον Κοινοβουλευτικό Τομέα Εργασίας (ΚΤΕ) Παιδείας του ΠΑΣΟΚ. Κατά πάσα πιθανότητα το σχέδιο νόμου θα εγκριθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο μέχρι την Παρασκευή, ώστε να ολοκληρωθεί η τυπική διαδικασία και να δοθεί απ' το υπουργείο Παιδείας στη σύνοδο πρυτάνεων, το ερχόμενο Σάββατο στο Βόλο.
Στο μεταξύ, όλες τις προηγούμενες μέρες, μέσω δημοσιευμάτων, παρουσιάζεται η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να προχωρήσει στην ψήφιση του νόμου μέσα στο καλοκαίρι. Το σχέδιο νόμου, σύμφωνα με τις «παρουσιάσεις» των δημοσιευμάτων, κινείται στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της αυτόνομης επιχειρηματικής λειτουργίας των πανεπιστημίων, της δημιουργίας δομών «διά βίου μάθησης» (κατάρτισης) μέσα στα ιδρύματα, της πιστοποίησης των προγραμμάτων σπουδών των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ από «ανεξάρτητη» αρχή, της κατάργησης του ασύλου κ.ά.
Τέλος, οι πρυτάνεις του Πανεπιστημίου Αθήνας, Θ. Πελεγρίνης, του Ε.Μ. Πολυτεχνείου, Σ. Σιμόπουλος και του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Γ. Μυλόπουλος, σε κοινή ανακοίνωσή τους, δηλώνουν ότι παρακολουθούν το τελευταίο διάστημα «μια συντονισμένη προσπάθεια προερχόμενη από το υπουργείο Παιδείας να πειστεί η κοινωνία μας ότι έχει διαμορφωθεί ήδη το νομοθετικό πλαίσιο, με το οποίο θα λειτουργούν εφεξής τα πανεπιστήμιά».
Αναφέρουν πως «με σειρά οργανωμένων δημοσιευμάτων και συνεντεύξεων προτείνονται μέτρα, με τα οποία υποτίθεται ότι έχουν συμφωνήσει τα πανεπιστήμια ή αν, αντίθετα, συμβεί να μη συμφωνούν, διατυπώνεται ευθέως ή υπαινικτικά η απειλή ότι πρόκειται να υποστούν κυρώσεις, που μπορούν να φτάσουν μέχρι του σημείου διακοπής της παρεχόμενης στα Πανεπιστήμια επιχορήγησης». Συμπληρώνουν, δε, πως «για να υπάρξει ουσιαστική και γόνιμη συζήτηση με το οικείο υπουργείο σχετικά με το νομοθέτημα που προετοιμάζει, θα πρέπει αυτό εγκαίρως και εγκύρως να μας το έχει θέσει υπόψιν».
Πάντως, να σημειωθεί ότι όλο το προηγούμενο διάστημα η σύνοδος πρυτάνεων δεν είχε θέσει καμία ουσιαστική διαφωνία στο χαρακτήρα του προσχεδίου, δηλαδή το «αυτόνομο» πανεπιστήμιο - επιχείρηση.