Συμπεράσματα από τις εκλογές που έγιναν φέτος σε 14 Συλλόγους Δασκάλων και Νηπιαγωγών
Τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών απεικονίζουν σε μεγάλο βαθμό ασφαλώς τη σημερινή κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος στο χώρο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ ταυτόχρονα είναι και αντιπροσωπευτικά των τάσεων και διαθέσεων των εκπαιδευτικών μέσα σε συνθήκες βαθιάς και εξελισσόμενης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης.
Και τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών είναι αντιπροσωπευτικά, άρα μπορούν να εξαχθούν γενικότερα συνδικαλιστικά και πολιτικά συμπεράσματα και εκτιμήσεις αφού:
Ανάμεσά τους και ορισμένοι από τους μαζικότερους συλλόγους της ΔΟΕ, όπως ο Σύλλογος Υπαίθρου Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, της Λάρισας, του Βόλου αλλά και της Καλαμάτας, της Κέρκυρας, της Λαμίας, του Ευόσμου - Κορδελιού Θεσσαλονίκης, της Νεάπολης - Συκεών Θεσσαλονίκης, του Λαγκαδά, της Ζακύνθου, της Λευκάδας, του Μεσολογγίου, της Τρίπολης.
Οπως και να «διαβάσει» κανείς αυτά τα εκλογικά αποτελέσματα, είτε κατά σύλλογο είτε συγκεντρωτικά και τα συγκρίνει με τα αντίστοιχα των προηγούμενων εκλογών, οδηγείται σε τρία βασικά συμπεράσματα (σημειώνεται ότι η συμμετοχή παρέμεινε στα ίδια σχεδόν επίπεδα):
Φαίνεται καθαρά ότι ένας όχι ευκαταφρόνητος αριθμός εκπαιδευτικών θυμωμένος, αηδιασμένος και απογοητευμένος από τον πολιτικό και συνδικαλιστικό δικομματισμό επιλέγει το μετέωρο βήμα του λευκού ψηφοδελτίου, βυθιζόμενος αντικειμενικά στο αδιέξοδο.
Ολοι εμείς που δραστηριοποιούμαστε στο ΠΑΜΕ οφείλουμε να συζητήσουμε ειλικρινά με αυτούς τους συναδέλφους, με κατανόηση, υπομονή και πειθώ να τους εξηγήσουμε ότι τα πυρά της «λευκής» επιλογής τους είναι άσφαιρα, δεν ενοχλούν την κυρίαρχη πολιτική, είναι ένα είδος φυγής από την πραγματικότητα. Παίρνοντας υπόψη τους προβληματισμούς και τις αγωνίες τους, οφείλουμε να φωτίσουμε στις συνειδήσεις τους το δρόμο του ΠΑΜΕ, δηλαδή του μόνου πραγματικού αντίπαλου συνδικαλιστικού δέους στην αντιλαϊκή πολιτική του ευρωμονόδρομου.
Αν και τραυματισμένες οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του συμβιβασμού ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ, ωστόσο ελέγχουν έστω και πιο δύσκολα το συνδικαλιστικό κίνημα στο χώρο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Βαριές και διαχρονικές ευθύνες έχουν εδώ και τα «αριστερά» δεκανίκια τους που συντονίζονται μαζί τους στην αντιΠΑΜΕ τακτική πολλές φορές και με τα ίδια μάλιστα επιχειρήματα. Μαζί με τις δυνάμεις ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ διαμόρφωσαν για χρόνια το μπλοκ του συναινετικού συνδικαλισμού, του εταίρου των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ - ΝΔ.
Ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι όρος για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής είναι η ιδεολογική, πολιτική και εκλογική καταδίκη του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Δε χωρά κανείς συμβιβασμός μαζί του, απαιτείται μόνο η όξυνση της αντιπαράθεσης μ' αυτόν μέσα στις γραμμές του κινήματος και εφ' όλης της ύλης.
Χρήσιμα όμως συμπεράσματα βγαίνουν και από τη μελέτη των θετικών για το ΠΑΜΕ εκλογικών αποτελεσμάτων. Αποτελέσματα που δείχνουν προχώρημα της αναγκαίας ταξικής ανασυγκρότησης του κινήματος, ελπιδοφόρα μηνύματα - για την ταξική ενότητα των εργαζομένων, συγκέντρωση δυνάμεων ενάντια στη στρατηγική των μονοπωλίων και των πολιτικών που τη στηρίζουν.
Με αφετηρία και ώθηση από την Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών στις 25 του Απρίλη όπου σφυρηλατήθηκε η ιδεολογικοπολιτική θωράκιση των δυνάμεών μας και διακηρύχθηκε η μαχητικότητα και αποφασιστικότητά τους, καλύτερα από άλλη φορά, προετοιμάστηκαν για την εκλογική μάχη οι κατά τόπους δυνάμεις του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών. Συνεδρίασαν έγκαιρα οι τοπικές επιτροπές, οργάνωσαν πιο μεθοδικά και σχεδίασαν πιο συγκεκριμένα τη δουλειά τους στα Δημοτικά Σχολεία και τα Νηπιαγωγεία. Νέες, φρέσκες δυνάμεις συμμετείχαν στα ψηφοδέλτια του ΠΑΜΕ διευρύνοντας σημαντικά το εύρος της απήχησής τους.
Η υιοθέτηση από ακόμα περισσότερους εκπαιδευτικούς του διεκδικητικού πλαισίου του ΠΑΜΕ και του σταθερού ταξικού του προσανατολισμού δείχνει και την αύξηση του κύρους του αλλά και την απαγκίστρωση συνειδήσεων μακριά από τις λογικές του εφικτού που καλλιεργούνται εδώ και δεκαετίες.
Αυτό όμως που επιβεβαιώνεται περίτρανα και με αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα είναι η ταξική γραμμή του ΠΑΜΕ, δηλαδή η γραμμή της μετωπικής σύγκρουσης με τις πολιτικοσυνδικαλιστικές δυνάμεις του κεφαλαίου.
Επιβεβαιώνεται η γραμμή της ανυπακοής που βρήκε την κορυφαία έκφρασή της στην ιστορική απεργία της 17ης Δεκέμβρη 2009 αλλά και στις 21 του Απρίλη, ανοίγοντας το δρόμο της χειραφέτησης του κινήματος από τον θανάσιμο εναγκαλισμό του με τις συνδικαλιστικές δυνάμεις της υποταγής. Ανυπακοή που καθημερινά σε όλη την εκπαίδευση και όχι μόνο ενισχύεται από νέες δυνάμεις στον αγώνα για την απόκρουση της αντιεκπαιδευτικής - αντιλαϊκής πολιτικής.
Ταυτόχρονα, αυτά τα αποτελέσματα δίνουν και την καλύτερη απάντηση στο κύμα διώξεων που επιχειρήθηκε ενάντια σε αγωνιστές απεργούς συναδέλφους σε ορισμένες περιοχές της χώρας.
Προχωρήσαμε λίγο μπροστά, μας περιμένει όμως δρόμος μακρύς ακόμα.
Είμαστε αποφασισμένοι να τον διαβούμε ως το τέλος.
Και θα τον διαβούμε.